Ακούω τώρα (Δευτέρα ) στον sky.fm τον Miles στo Miles Runs the Voodoo Down και απολαμβάνω το μουσικό ταλέντο αυτής της μεγάλης μουσικής ιδιοφυΐας της τζαζ. Φαντάζομαι τη σκηνή με τον Miles σκυφτό σε έκσταση με τον ιδρώτα να τρέχει επάνω στην τρομπέτα, τον mac lauglin να προσπαθεί να ''ισορροπεί'' ανάμεσα στη τζαζ και τον ροκ ήχο με την κιθάρα του κοιτάζοντας συνεχώς κατάματα τον miles και τους υπόλοιπους να πλαισιώνουν τις μουσικές φράσεις του μεγάλου τρομπετίστα. Οπως έλεγε και ο ίδιος ο Μiles ''Ακουγα κάθε βράδυ τις φράσεις που έπαιζαν οι μουσικοί μου και έδινα τη συνέχεια εγώ συμπληρώνοντας ή και τελειώνοντάς τες. Ακουγα τη φράση του De Jonette και ''συνέχιζα'' σ΄αυτή ή και στις φράσεις του μπάσσου τις οποίες έπιανα στον αέρα και έδινα τη συνέχεια εγώ. Ολοι μου οι μουσικοί ήταν ελεύθεροι να κινηθούν πάνω στις φράσεις''. Αυτά από τον μεγάλο μουσικό της τζαζ για τις ηχογραφήσεις στο Filmore East απ΄όπου και τα σχόλιά του. Να θυμηθούμε εδώ πως κάθε βράδυ το ίδιο κομμάτι παιζόταν και ακουγόταν διαφορετικά ανάλογα με την κατάσταση των μουσικών πράγμα που θα διαπιστώσει κανείς ακούγοντας το δίσκο. Επίσης να σημειώσουμε εδώ και τη φράση του Sting που είπε πως '' Οταν άκουσα το bitches brew έπαθα σοκ και το θεωρώ τον καλύτερο ήχο που άκουσα ποτέ και που μου καθόρισε τη μουσική μου πορεία στη συνέχεια'' Μία μεγάλη φράση από έναν εξίσου μεγάλο καλλιτέχνη. Παραθέτω τα εξώφυλλα των δύο cd ,που είναι απλά υπέροχα, δίνοντας ένα δείγμα του ανήσυχου πνεύματος αυτού του μεγάλου μουσικού.
A fascinating new project by German cellist Anja Lechner and Greek pianist Vassilis Tsabropoulos, “Chants, Hymns and Dances”, could be subtitled “Music from the Crossroads of the World”. It is a project that blurs the dividing lines between East and West, between composition and arrangement and improvisation, and between contemporary and traditional music. At the centre of the repertoire are compositions by Tsabropoulos, which take as their inspirational starting point ancient Byzantine hymns, and music by the Armenian-born philosopher-composer Georges Ivanovitch Gurdjieff (c.1877-1949) which draws upon melodies and rhythms, both sacred and secular, of the Caucasus, the Middle East and Central Asia.Ο Βασίλης Τσαμπρόπουλος αποτελεί σπάνια περίπτωση Ελληνα μουσικού. Πρόσφατα, οι Times του Λονδίνου τον κατέταξαν στη σπάνια κατηγορία των μουσικών που ερμηνεύουν εξίσου καλά κλασική και τζαζ. Από το 2000 ο Β. Τσαμπρόπουλος συνεργάζεται με την πρωτοποριακή διεθνή δισκογραφική εταιρεία ECM, με ένα εκλεκτό τρίο, στο οποίο συμμετέχει ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους μπασίστες, ο Αριλντ Αντερσεν, και ο βετεράνος ντράμερ Τζον Μάρσαλ. Εχουμε συνηθίσει τον Β. Τσαμπρόπουλο σε μεγάλους συναυλιακούς χώρους (η τελευταία του εμφάνιση στο Μέγαρο Μουσικής ήταν sold out), αλλά από χθες και για δύο ακόμη βράδια, θα εμφανίζεται μαζί με τον Αντερσεν στο Guru-Jazz Upstairs (Πλ. Θεάτρου 10). «Χαίρομαι ιδιαίτερα για το Guru», δηλώνει στην «Κ». «Στο πρόσωπο του Κωνσταντίνου Ζουγανέλη βρήκα έναν δημιουργικό άνθρωπο με αγάπη στη μουσική». Στο Guru ο Β. Τσαμπρόπουλος εμφανίζεται με τον Αντερσεν. «Εχουμε κάνει ήδη δύο δίσκους μαζί στην ECM και ετοιμάζουμε ένα τρίτο. Σχεδιάζουμε να κάνουμε κάποια πράγματα και ως ντουέτο. Στο Guru παίζουμε καθαρή τζαζ, με συνθέσεις από την παλαιότερή μας δισκογραφία, αλλά και νέα πράγματα».
Ο Β. Τσαμπρόπουλος συνδυάζει εκπληκτικά την κλασική με την τζαζ. «Στην τζαζ ξεκινάς από τη βάση του τι θέλεις να κάνεις, όταν και όπως θέλεις να το κάνεις. Στο γραμμένο κείμενο όμως, στην κλασική, πρέπει να παίξεις αυτό που πρέπει, όταν πρέπει, όπως πρέπει. Η διαφορά είναι τεράστια και στη δεύτερη περίπτωση η πειθαρχία που σου δίνει είναι τεράστιος θησαυρός».
Κατά τον Β. Τσαμπρόπουλο, για να έχεις μουσική ταυτότητα σήμερα «οφείλεις να ανακαλύψεις μια μουσική γωνία που είναι απάτητη. Η μουσική παραγωγή είναι τόσο κορεσμένη που δεν έχει νόημα να κάνεις κάτι που να μοιάζει ή και να είναι εφάμιλλο του Κιθ Τζάρετ. Και η τζαζ δεν είναι μόνο σουίνγκ, όπως η κλασική δεν είναι μόνο Μπαχ. Δεν μπορούμε να αναπαράγουμε μουσικά ρεύματα της δεκαετίας του του ’30 και του ’40 σαν σύγχρονη πρόταση. Γιατί δεν μπορούμε να ντυθούμε όπως το ’30; Διότι ζούμε στο 2007. Αν ανήκω στο δυναμικό της ECM, μια από τις ελάχιστες εταιρείες που αποτελεί μουσική κίνηση, είναι διότι κατάφερα κάτι καινούργιο».
Ο Β. Τσαμπρόπουλος διαπρέπει στο εξωτερικό, αλλά στην Ελλάδα βιώνει τη «δικτατορία» της ευτέλειας. «Σήμερα την τέχνη τη θέλουμε αλεσμένη τροφή. Αλλά χρειάζεται και να μασάμε αλλιώς θα μας πέσουν τα δόντια. Οταν μετράει μόνο «αυτό που πουλάει», αυτόματα μπαίνεις σε μια μαύρη λίστα. Περίεργο ρόλο παίζει και το ραδιόφωνο. Η τζαζ λείπει από το ελληνικό ραδιόφωνο αλλά και το Τρίτο Πρόγραμμα πόσοι το ακούνε; Αυτό δεν αφορά μόνον την Ελλάδα, αλλά η Ευρώπη, η Μέκκα του πολιτισμού, αντιστέκεται. Ο πολιτισμός δεν είναι το άλλοθι ενός υπουργού ή μιας κυβέρνησης, όπως εδώ. Και βέβαια, στην Αυστρία, π. χ., ο Μότσαρτ είναι μέρος του DNA τους. Τυχερές χώρες, εμείς τότε είχαμε τους Τούρκους. Διότι ανατολίτες είμαστε, δεν είμαστε Ευρωπαίοι. Ούτε καν σε σταυροδρόμι δεν είμαστε, αυτά είναι χρυσωμένα χάπια. Είμαστε μια εκλεπτυσμένη Ανατολή. Ο Ελληνας ανταποκρίνεται στα οριεντάλ, στο τσιφτετέλι...» Και οι νέοι μουσικοί; «Συναντώ παιδιά με σπουδές και στερήσεις και δεν ξέρω τι να τους πω. Οτι μετά από 20 χρόνια σπουδών δεν θα έχουν να φάνε και μια κοπελίτσα, που δεν θα ξέρει ούτε το ντο, μέσα σε μια νύχτα θα γίνει ντίβα; Αλλά και τα παιδιά που συναντώ βιάζονται κι αυτά. Θέλουν να φτάσουν κάπου πιο σύντομα, αβασάνιστα. Τους λέω: μελετήστε, διαβάστε. Δεν μπορεί κανείς να κοροϊδέψει την τέχνη. Η τέχνη δεν έχει ανάγκη από μετριότητες».
"Κλειδί" στην εξέλιξη της τζαζ, ladies' man, πρωταθλητής "μεσαίων βαρών" της τρομπέτας, ζωγράφος, βιρτουόζος του παράδοξου, αγγελικός διάβολος, …just Miles!
Προσευχές σε ρυθµούς τζαζ
Πώς θα σας φαινόταν αν στο κέντρο της Αθήνας χτιζόταν µία εκκλησία στη χάρη του Μάνου Χατζιδάκι, όπου κάθε Κυριακή θα ψάλλατε «Τα παιδιά κάτω στον κάµπο», ενώ, πάνω από τα κεφάλια σας, θα πρόβαλε ο αγαπηµένος µας Μάνος µε φωτοστέφανο; Ύβρις; Κι όµως κάτι τέτοιο στην Αµερική δεν αποτελεί φανταστικό σενάριο µια που εδώ και 35 χρόνια υπάρχει και λειτουργεί εκκλησία σε ρυθµούς jazz -η πιο χίπικη εκκλησία στην Αµερική, όπως την έχει χαρακτηρίσει το περιοδικό Life.
Στην περιοχή Fillmore, στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνιας, εδρεύει η εκκλησία Saint John Coltrane. Πρόκειται για µία ορθόδοξη αφρικανική εκκλησία, που ιδρύθηκε το 1971. Εµπνευστές και συνιδρυτές τής εκκλησίας είναι ο Franzo King, ο σηµερινός αρχιεπίσκοπος, και η γυναίκα του Reverend Mother Marina King. Η ιδέα ξεκίνησε στα µέσα της δεκαετίας του ’60, όταν το ζευγάρι παρακολούθησε µια live συναυλία του John Coltrane στο Σαν Φρανσίσκο. Ο Franzo King, ως µέλος της Πεντηκοστιανής Εκκλησίας, βλέποντας τον µεγάλο τζαζίστα επί σκηνής και ακούγοντας τις µουσικές του, αισθάνθηκε την παρουσία του Κυρίου, καθώς λέει. Την συναυλιακή µέθεξη ο Franzo King την ονοµάζει «ηχητικό βάπτισµα» µια που αυτός ο «απλός τζαζίστας», όπως χαρακτήρισε τότε τον Coltrane, έχει την ικανότητα να οδηγήσει τις ψυχές µας πίσω στον θεό....
Ο ίδιος ο Coltrane, όµως, δεν ήταν πάντα προσηλωµένος στον χριστιανισµό, αν και µεγάλωσε σε χριστιανική οικογένεια και ώς την εφηβεία του δεν έχασε επαφή µε την αφρο-αµερικανική εκκλησία. Αργότερα όµως, αφού παντρεύτηκε την ισλαµίστρια Juanita Naima Grubb, αποφασίζει να µοιραστεί τις θρησκευτικές της πεποιθήσεις. Το γεγονός αυτό ισχυρίζεται πως τον έσωσε από τον εθισµό του στην ηρωίνη και στο αλκοόλ. Ούτε στον Ισλαµισµό όµως σταµάτησαν οι θρησκευτικές του ανησυχίες. Μετά από την «πνευµατική αφύπνιση» που έζησε το 1957, όπως σηµειώνει, στράφηκε στην αναζήτηση ανατολικών θρησκειών αλλά και στη φιλοσοφία, τα µαθηµατικά, την αστρολογία κλπ. Το 1965, για παράδειγµα, ηχογράφησε το άλµπουµ Om, που αναφέρεται στον θεό του Ινδουισµού. Λέγεται, µάλιστα, πως την εποχή της ηχογράφησης τού Om, ο Coltrane ξεκίνησε τη χρήση LSD, ενώ ο δίσκος έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως ο χειρότερος ολόκληρου του έργου του...
Παρά τις θρησκευτικές περιδιαβάσεις του Coltrane εκτός χριστιανισµού, την µικρή αφροχριστιανική εκκλησία στη µνήµη του κοσµεί σήµερα µια βυζαντινή αγιογραφία ύψους 2,5 µέτρων, όπου ο Coltrane απεικονίζεται µε φωτοστέφανο να κρατά ένα σαξόφωνο. Στους άλλους τοίχους του ναού θα βρει κανείς αγιογραφίες µε τον Χριστό και την Παναγία µε µαύρο δέρµα, όπως συνηθίζεται στην αφροχριστιανική πίστη.
Ένα πρόσφατο ταξιδιωτικό ρεπορτάζ στο σαββατιάτικο Guardian δίνει µια γλαφυρή περιγραφή της «λειτουργίας Coltrane», στην οποία το «A Love Supreme» διατηρεί τη µερίδα του λέοντος αν και γίνεται µείξη µε ρέγγε ήχους, αποσπάσµατα από το ευαγγέλιο και πεντηκοστιανή λειτουργία. Στη µικρή αίθουσα, ένα πολύχρωµο ψηφιδωτό που απαρτίζεται από τα µέλη της χορωδίας, την µπάντα µε τους µουσικούς, µαύρους και λευκούς ανθρώπους, τραγουδά και χορεύει σε ήχους τζαζ, παίζοντας όργανα, χτυπώντας παλαµάκια ρυθµικά και αναφωνόντας αλληλούια. Η πολύβουη εικόνα διακόπτεται µόνο από το ολιγόλεπτο κήρυγµα τού αρχιεπισκόπου που γίνεται τοποθετώντας την Βίβλο πάνω σε ένα conga (!). Ο Franzo King πλέκει το εγκώµιο του Αγίου Coltrane και παρακινεί τους παρευρισκόµενους να ακούν περισσότερο Coltrane, αν νιώθουν δυστυχισµένοι ενώ δοξάζει από τον άµβωνα τον Adolphe Sax, τον άνθρωπο που εφηύρε το σαξόφωνο... Αµήν.
http://www.coltranechurch.org/index.htm
http://www.life.com/Life/churches/4.html
Το άρθρο είναι της Πέλλας Σουλτάτου
Jan Lundgren – grand piano, keyboards, Lars Danielsson – bass, cello. Further Musicians: Στο postsecret.blogspot. com πολίτες από όλο τον κόσμο εξομολογούνται ανώνυμα τα πιο μύχια μυστικά τους. Στο fark.com οι χρήστες δημιουργούν κάθε μέρα ένα δελτίο «μη ειδήσεων», που αντλούν από χιλιάδες blogs και sites Μέσων Ενημέρωσης από όλο το Internet. To realclear politics.com παρακολουθεί την πολιτική ατζέντα της εβδομάδας αντλώντας από κάθε δυνατή ψηφιακή πηγή, ώστε να διευκολύνεται η διασταύρωση των στοιχείων που δημοσιεύονται, και το jammiewearing fool.blog spot.com γνωρίζει ιδιαίτερη επιτυχία απλώς προσθέτοντας μικρά ηθικά σχόλια στην τρέχουσα επικαιρότητα. Τα blogs ωριμάζουν παίζοντας το παιχνίδι της ενημέρωσης και της δημόσιας επικοινωνίας με τους δικούς τους -νέους- όρους.
Τα τέσσερα αυτά blogs βρίσκονται στον κατάλογο των 45 δημοφιλέστερων blogs, όπως τα ψήφισαν περισσότεροι από 545.00 χρήστες του Internet ανά τον κόσμο στην ετήσια διαδικτυακή διοργάνωση 2007 weblog awards, που προσπαθεί να διαγνώσει τις τάσεις που αναπτύσσονται στον διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο του Internet.
Παρόλο που δεν υπάρχει αντικειμενικός τρόπος μέτρησης της δημοτικότητας ενός blog (και πώς θα μπορούσε άλλωστε όταν δημιουργείται ένα καινούργιο blog κάθε δευτερόλεπτο και καταργούνται άγνωστο πόσα), ο διαγωνισμός αυτός, που έγινε φέτος για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, δίνει μια ιδέα του τι είδους μορφές επικοινωνίας παράγονται στο Internet σήμερα.
Και στις πιο «συμβατικές» βραβεύσεις, όμως, οι χρήστες έδειξαν ότι προτιμούν τα blogs με προσωπικότητα.
Kαλύτερο νέο blog οι χρήστες ανέδειξαν το jammiewearingfool.blog spot.com, του οποίου ο ιδιοκτήτης στηλιτεύει με μικρά σχόλια, ηθικού χαρακτήρα, ειδήσεις της τρέχουσας επικαιρότητας.
Στην κατηγορία του καλύτερου επιστημονικού blog ψήφισαν τα badastronomy.com και climateau dit.com, δυο site, οι κάτοχοι των οποίων φροντίζουν να συνδέουν την επιστήμη με την πολιτική και την κουλτούρα της εποχής μας. Τα blogs έχουν κερδίσει τον δικό τους διακριτό χώρο στο τοπίο της ενημέρωσης και σε κάποιες περιπτώσεις έχουν ήδη υπερσκελίσει τα κλασικά μέσα, όπως είναι η τηλεόραση και οι εφημερίδες. Στην κατάταξη του techno-ratti, ενός site που παρακολουθεί την κίνηση μετρώντας πόσες συνδέσεις από άλλες ιστοσελίδες στο Internet δέχεται ένα blog, φιγουράρουν σταθερά στις πρώτες θέσεις τα blogs ενημέρωσης γύρω από τεχνολογικά θέματα engadget, gizmodo και techcrunch, ενώ ακολουθεί το boing boing, που με τη σειρά του είναι πρώτο στην κατάταξη των αγαπημένων ιστοτόπων των χρηστών.
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις η συχνότητα μετάδοσης, η πληθώρα και ποικιλία των ειδήσεων που μεταδίδονται υπερσκελίζουν τα αντίστοιχα μεγέθη που μπορούν να πετύχουν τα υπόλοιπα μέσα ενημέρωσης. Αν χάσατε μια είδηση στην τηλεόραση ή την εφημερίδα δεν μπορείτε να ανατρέξετε σε αυτήν. Στο Internet μια είδηση δεν χάνεται ποτέ. Προστίθεται πάνω στις προηγούμενες και είναι πάντα διαθέσιμη.
Του Ματθαιου Τσιμιτακη από την Καθημερινή της Κυριακής 18/11/2007
The Endurance Bar You’ve Been Waiting For
First Endurance continues to stay at the forefront of endurance nutrition with the development of the EFS endurance bar. With the new EFS endurance bar, you get the same award-winning EFS drink formula in a great tasting bar that provides ALL the ingredients you need to maximize performance. Like the EFS drink mix, EFS bars are fortified with clinically effective doses of the amino acids Glutamine, Leucine, Iso-leucine and Valine to improve glycogen resynthesis and delay central fatigue. It also provides 200% RDA of Vitamin C to enhance the body’s immune function, fight free radicals and keep you healthy for future training and racing. The EFS bar is made with all natural ingredients and (when possible) organic ingredients.
Maximizes Performance During Exercise
Delivers over 1,000 mg electrolytes per serving to prevent cramping
Eliminates need to supplement with additional electrolytes
Provides 250 calories, 40g carbohydrates, 10g protein and 6g fat
The Endurance Bar You’ve Been Waiting For
First Endurance continues to stay at the forefront of endurance nutrition with the development of the EFS endurance bar. With the new EFS endurance bar, you get the same award-winning EFS drink formula in a great tasting bar that provides ALL the ingredients you need to maximize performance. Like the EFS drink mix, EFS bars are fortified with clinically effective doses of the amino acids Glutamine, Leucine, Iso-leucine and Valine to improve glycogen resynthesis and delay central fatigue. It also provides 200% RDA of Vitamin C to enhance the body’s immune function, fight free radicals and keep you healthy for future training and racing. The EFS bar is made with all natural ingredients and (when possible) organic ingredients.
Maximizes Performance During Exercise
Delivers over 1,000 mg electrolytes per serving to prevent cramping
Eliminates need to supplement with additional electrolytes
Provides 250 calories, 40g carbohydrates, 10g protein and 6g fat
WINTER 2007/08 RANGE
November: Fixed track top, Silk Scarf.
December: New winter jersey, Winter Gloves
Πριν από τέσσερις μέρες γιορτάστηκε η ένωση των δύο Γερμανιών. Τα επετειακά τεύχη των περιοδικών φωτογράφισαν φέτος έφηβους που γεννήθηκαν στις 9 Νοεμβρίου 1989 και που έχουν την ηλικία της νέας Γερμανίας, τα χρόνια της απουσίας του τείχους του Βερολίνου. Οι δεκαοχτάρηδες μεταφέρουν ένα σαφές μήνυμα. Οπως εκείνοι, έτσι και η νέα Γερμανία ενηλικιώθηκε κι αντιμετωπίζει το παρελθόν της με μετεφηβικούς τρόπους: απώθηση και εξιδανίκευση.
Η Αν. Γερμανία είναι παρούσα παντού στο Βερολίνο. Τα παλαιοπωλεία στηρίζουν τις εισπράξεις τους κυρίως στα σαλόνια του ανατολικού μπλοκ, στις λάμπες της δεκαετίας του ’50 που έριχναν κάποτε το φως τους σε λιτά υπνοδωμάτια ή σε γραφεία της Στάζι. Αυτά τα φθαρμένα ξύλινα έπιπλα απέκτησαν δεύτερη ζωή στα μπαρ του Βερολίνου, μετά την πτώση του τείχους. Το Βερολινέζικο στιλ στηρίχτηκε κυρίως στην ανακύκλωση του Ψυχρού Πολέμου ως ακίνδυνου σκηνικού με καναπέδες όπου μπορεί κανείς να βυθιστεί και να θυμηθεί ή να ξεχάσει -ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του- πού βρίσκεται.
Μπορείς όμως στ’ αλήθεια να ξεχάσεις πού βρίσκεσαι και τι ακριβώς συνέβη εκεί; Η ανατολική πλευρά ονομάζεται ακόμη Ανατολικό Βερολίνο και η δυτική, Δυτικό. Οι χαρακτηρισμοί δεν είναι μόνο γεωγραφικοί. Οταν πηγαινοέρχεσαι ελεύθερα με το μετρό διατηρείς μεν την ψευδαίσθηση της μεταψυχροπολεμικής ζωής, της ελευθερίας της, των άπειρων δυνατοτήτων της, αλλά μικροί καθημερινοί πόλεμοι εξακολουθούν να διεξάγονται- με διαφορετικούς τρόπους. Οι Δυτικοί δεν πηγαίνουν στην ανατολική πλευρά για διασκέδαση ή για να συναντήσουν τους φίλους τους. Οι ανατολικοί επίσης κινούνται στα όρια της συνοικίας τους- Μίτε ή Πρεντσλάουερ είναι γι’ αυτούς ένας μικρός αυτάρκης κόσμος. Και όλοι τους σηκώνουν ανεπαίσθητα το φρύδι όταν εκθειάζεις τη ρυμοτομία, τα εστιατόρια ή τις βιβλιοθήκες της άλλης πλευράς.
Κατά κάποιο τρόπο το τείχος εξακολουθεί να υπάρχει. Οι Δυτικοί πιστεύουν ότι η μετακίνηση υπουργείων και στρατηγικών επιχειρήσεων στο Μίτε τους έκλεψε τη λάμψη και νιώθουν κάπως σαν ξεπεσμένοι αριστοκράτες. Οι Ανατολικοί αισθάνονται επίσης προδομένοι: έχασαν τις δουλειές τους και υποχρεώθηκαν να ζήσουν σε καθεστώς καπιταλιστικού ανταγωνισμού χωρίς να διαθέτουν τα αντανακλαστικά, την παιδεία και τη φιλοδοξία που θα τους βοηθούσε ν’ αναδειχτούν. Οπότε κλείνονται στον εαυτό τους και αρνούνται να μιλήσουν αγγλικά. Οι πιο φτωχοί και μοιρολάτρες ανάμεσά τους μετακομίζουν όλο και πιο ανατολικά, στις παρυφές του Λίχτενμπεργκ.
Υπάρχουν τείχη και τείχη: μερικά πέφτουν και πωλούνται κομμάτι ως τεκμήριο της ιστορικής στιγμής. Αλλα πάλι ορθώνονται, σαν φαντάσματα, και θέτουν ερωτήσεις που δεν απαντιούνται στις επετείους.
