Gjergi Cola, ''Φυγή από (ή προς;) την Ιλλυρία''.

''Είναι ένας ζωγράφος που ζεί από την τέχνη σ' έναν τόπο που τον βιώνει ως δικό του, παρά τη μόνιμη νοσταλγία φυγής-την πραγματοποιεί μέσα από την τέχνη του- και που τον αγαπά όπως, σε τελευταία ανάλυση, αγαπούμε ό,τι μας δυναστεύει τη ζωή''.

''Η τέχνη δεν έχει πατρίδα'' από το ''Προλογύδρια Παντός Καιρού'' του Β.Π.Καραγιάννη και τις εκδόσεις Συν-Εταιρεία Παρέμβαση/Ν.Α.Κοζάνης

''Η μοναξιά'' , του K.Mπωντλαίρ

Ένας φιλάνθρωπος γραφιάς μου λέει ότι η μοναξιά είναι κακή για τον άνθρωπο και, για να στηρίξει τη θέση του, αναφέρει, όπως όλοι οι άπιστοι, λόγια των Πατέρων της Εκκλησίας.

Ξέρω ότι ο Δαίμονας συχνάζει πρόθυμα στα άγονα μέρη και ότι το Πνεύμα του φόνου και της λαγνείας φουντώνει θαυμάσια μέσα στη μοναξιά. Αλλά είναι δυνατό αυτή η μοναξιά να μην είναι επικίνδυνη παρά μόνο για την άεργη και ανήσυχη ψυχή πού τη γεμίζει με τα πάθη και με τις χίμαιρες της.

Είναι βέβαιο ότι ένας φλύαρος, που η μεγαλύτερη του ευχαρίστηση είναι να μιλά από το ύψος μιας έδρας ή ενός βήματος, θα κινδύνευε πολύ να γίνει μανιακός τρελός στο νησί του Ροβινσώνα. Δεν απαιτώ από τον γραφιά μου τις θαρραλέες αρετές του Κρούσου, άλλα ζητώ να μην κατηγορεί τους εραστές της μοναξιάς και του μυστήριου.

Υπάρχουν στις φλύαρες ράτσες μας άτομα που θα δεχόντουσαν με λιγότερη απέχθεια το μεγαλύτερο μαρτύριο, αν τους επέτρεπαν να βγάλουν από το ύψος του ικριώματος ένα μεγάλο λόγο, χωρίς να φοβούνται πώς τα ταμπούρλα του Σαντέρ θα τους κόψουν άκαιρα την ομιλία.

Δεν τους λυπάμαι, γιατί μαντεύω ότι οι ρητορικές τους διαχύσεις τους δίνουν ηδονές ίσες μ' αυτές πού άλλοι βγάζουν από τη σιωπή και την περισυλλογή αλλά τους περιφρονώ. Επιθυμώ κυρίως να μ’ αφήσει ο καταραμένος μου γραφιάς να διασκεδάσω όπως μ’ αρέσει.

— Δεν δοκιμάζετε λοιπόν ποτέ, μου είπε μ’ έναν ένρινο τόνο πολύ ιεραποστολικό, την ανάγκη να μοιραστείτε τις απολαύσεις σας;

Κοιτάξτε τον εκλεπτυσμένο ζηλιάρη ! Ξέρει ότι περιφρονώ τις δικές του και έρχεται να χωθεί στις δικές μου, ο φριχτός χαλάστρας !

«Τι μεγάλη δυστυχία να μη μπορείς να 'σαι μόνος ! … » λέει κάπου ο Λα Μπριγιέρ, σαν να 'θελε να ντροπιάσει όλους αυτούς πού τρέχουν να ξεχαστούν μέσα στο πλήθος, επειδή το δίχως άλλο φοβούνται πώς δεν μπορούν να υποφέρουν τον εαυτό τους.

«Σχεδόν όλες οι δυστυχίες μας, μας έρχονται από το ότι δε μάθαμε να μένουμε στο δωμάτιό μας», λέει ένας άλλος σοφός, ο Πασκάλ νομίζω, καλώντας έτσι στο κελί της περισυλλογής όλους αυτούς τους ξετρελαμένους που ζητούν την ευτυχία μέσα στην κίνηση και σε μια πορνεία που θα μπορούσα να ονομάσω αδελφική, αν ήθελα να μιλήσω την ωραία γλώσσα του αιώνα μου.

Ενα από τα πιό μεστά και γοητευτικά κείμενα του Κ.Μπωντλαίρ. Φαντάζει τόσο σύγχρονο,γιατί ακριβώς είναι κλασσικό και διαχρονικό. Κείμενο χωρίς ηλικία, μας θυμίζει ως προς το περιεχόμενό του το ''Οσο μπορείς'' του Κ.Καβάφη.

Από το ''ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ 20 ΠΕΖΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ'',σε μετάφραση Εύας Μυλωνά απο τις εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ.

Η αξία μιάς υπογραφής

Γιάννης Η. Χάρης ''Η γλώσσα, τα λάθη και τα πάθη''

Ενα μαγικό ταξίδι στα λάθη και τα πάθη της γλώσσας από το Γιάννη Η.Χάρη. Το βιβλίο (δύο τόμοι) το αγόρασα πρόσφατα και διάβασα τον πρώτο τόμο το Σ/Κύριακο που πέρασε ,ενώ βρισκόμουν σε πανέμορφο παραλιακό χωριό του Πηλίου. Στερήθηκα τις δροσερές βουτιές με τίμημα την απόλαυση που αντλούσα από την ανάγνωσή του. Κείμενα με σαφή και ξεκάθαρη άποψη για τη γλώσσα και την εξέλιξή της όπως αυτή διαμορφώνεται συνεχώς μέσα στην καθημερινή της χρήση. Το μόνο που θα πρόσθετα , γιατί δε χρειάζεται να πω κάτι παραπάνω πέρα από τον ίδιο τον τίτλο του βιβλίου, είναι πως τα συγκεντρωμένα αυτά κείμενα με βοήθησαν να δω και πάλι με νέα ματιά όσα μέχρι τώρα γνώριζα για την καθημερινή χρήση των λέξεων.

Θα επανέλθω με περισσότερες λεπτομέρειες.

Γιάννης Η. Χάρης ''Η γλώσσα, τα λάθη και τα πάθη''

Εκδόσεις Πόλις ,Αθήνα 2008

Μίλαν Κούντερα: Για μια άνοιξη που χάθηκε το '68

Το υπέροχο πραγματικά κείμενο που ακολουθεί, με την ''γλυκειά'' αποδομητική ματιά, είναι απόσπασμα από ένα άρθρο του Μίλαν Κούντερα, το οποίο γράφτηκε το 1968, στους μήνες μετά τη σοβιετική εισβολή, και δημοσιεύτηκε τότε στο περιοδικό «Listy». Το άρθρο αυτό αναδημοσιεύτηκε πρόσφατα στην περιοδική επιθεώρηση «Lettera Internazionale».

Ηταν 24 Αυγούστου και βρισκόμουν στο σπίτι του πατέρα ενός φίλου μου. Από μακριά άκουγα πυροβολισμούς, στο τραπέζι υπήρχε ένα ραδιόφωνο ανοιχτό. Κι εγώ κοιτούσα αφηρημένα την παλιά βιβλιοθήκη του σπιτιού, ώσπου τελικά πήρα στα χέρια μου ένα βιβλίο γραμμένο το 1633 από τον Πάβελ Στράνσκι: «Για το τσέχικο κράτος». Και διάβασα:

«Αν ρωτήσουν έναν ειδικό για τα τσέχικα ζητήματα αν η τσέχικη χώρα είναι σύμμαχος της γερμανικής αυτοκρατορίας από συμφωνημένη επιλογή ή είναι μια φεουδαλική και υποτελής χώρα, αυτός θα υποστηρίξει με σταθερότητα ότι η τσέχικη χώρα είναι φίλη μάλλον των Γερμανών, ενωμένη μαζί τους με μια παλαιότατη συμμαχία, παρά υποτελής τους ή προστατευόμενή τους».

Οι πυροβολισμοί έξω από τα παράθυρα επανέφεραν την προσοχή μου στην παρούσα στιγμή, ενώ οι φράσεις του Πάβελ Στράνσκι με έσπρωχναν στην αγκαλιά της τσέχικης ιστορίας, παραπέμποντάς με ξανά στην άπειρη απόστασή της, προειδοποιώντας με όμως ότι συνεχίζουμε να ζούμε πάντοτε την ίδια εθνική ιστορία, με την «αιώνια» προβληματική της, με την αδιάκοπη σύγκρουση μεταξύ συμμαχίας και κυριαρχίας, με μια κυριαρχία που αναζητείται διαρκώς αλλά δεν κατακτιέται και με τη συνεχή πάλη για την κατάκτησή της, και ότι επομένως οι πυροβολισμοί που άκουγα δεν ήταν μόνο ένας κεραυνός εν αιθρία, ένα σοκ, ένας παραλογισμός. Με αυτούς τους πυροβολισμούς δεν γινόταν τίποτε άλλο από το να υλοποιείται άλλη μία φορά το πανάρχαιο τσέχικο πεπρωμένο.

Αυτός ο Αύγουστος έριξε ένα νέο φως σε όλη μας την ιστορία. Γιατί υπάρχει η δόξα των κατακτητών και υπάρχει η δόξα εκείνων που, στην ιστορία τους, ποτέ δεν υπήρξαν κατακτητές. Υπάρχει η υπεροψία των εθνών που δοξάζονται για τις εκστρατείες των Ναπολεόντων τους και των Σουβόροφ τους και υπάρχει η υπερηφάνεια των εθνών που δεν έχουν ποτέ εξαγάγει αυτή την αγριότητα. Υπάρχει η νοοτροπία των υπερδυνάμεων και υπάρχει η νοοτροπία των μικρών εθνών. Ενα μεγάλο έθνος βλέπει την ύπαρξή του και τη διεθνή σημασία του να είναι αυτόματα εγγυημένες από τον απλό αριθμό των κατοίκων του.

Ενα μικρό έθνος, όμως, αν έχει κάποια σημασία στον κόσμο, οφείλει να την αναδημιουργεί καθημερινά και αδιάκοπα. Από τη στιγμή που παύει να δημιουργεί αξίες, χάνει τη νομιμότητα της ύπαρξής του και τελικά ίσως να πάψει και να υπάρχει, επειδή είναι εύθραυστο και μπορεί να καταστραφεί. Σε αυτό η δημιουργία αξιών συνδέεται με το ζήτημα της ύπαρξης και αυτός είναι πιθανόν ο λόγος για τον οποίο η (πολιτιστική και οικονομική) δημιουργία, συνήθως, στα μικρά έθνη (ίσως με αφετηρία ήδη τις αρχαίες ελληνικές πόλεις) είναι πολύ πιο έντονη από όσο είναι στις μεγάλες αυτοκρατορίες.

Η συνείδηση του μεγαλείου, της ποσότητας, της ανθεκτικότητας διαπερνά εξ ολοκλήρου τα συναισθήματα των μεγάλων εθνών. Ολα έχουν μέσα τους ένα μέρος από εκείνη την «υπεροψία της ποσότητας», όλα έχουν την τάση να βλέπουν στο μεγαλείο τους έναν προορισμό για τη σωτηρία του κόσμου, όλα τείνουν να ταυτίζουν τον εαυτό τους με τον κόσμο, την κουλτούρα τους με την κουλτούρα του κόσμου, και γι' αυτό συνήθως είναι εξωστρεφή στην πολιτική (προσανατολισμένα προς τις μακρινές σφαίρες την επιρροή τους) αλλά ταυτόχρονα πολύ εγωκεντρικά σε ό,τι αφορά την κουλτούρα. Αχ, φτωχά μικρά έθνη! Η πόρτα που ανοίγεται στην ανθρωπότητα είναι στενή και σεις περνάτε με δυσκολία από αυτήν.

Πιστεύω στη μεγάλη ιστορική αποστολή των μικρών εθνών στο σημερινό κόσμο, ο οποίος έχει εγκαταλειφθεί στο έλεος υπερδυνάμεων που επιθυμούν να τον ευθυγραμμίσουν και να τον ισοπεδώσουν στα δικά τους μέτρα. Τα μικρά έθνη, αναζητώντας και θεμελιώνοντας διαρκώς τη φυσιογνωμία τους, παλεύοντας για τις ιδιαιτερότητές τους, ενδιαφέρονται ταυτόχρονα ώστε ολόκληρος ο γήινος πλανήτης να αντισταθεί στις τρομερές επιρροές προς την ομοιομορφία, να λάμψει η ποικιλία των παραδόσεων και των τρόπων ζωής, μέσα στην οποία η ανθρώπινη ατομικότητα, το θαυμαστό και η μοναδικότητα μπορούν να βρουν φιλοξενία.

Ναι, είμαι πεισμένος για την αποστολή των μικρών εθνών. Είμαι πεισμένος ότι ένας κόσμος στον οποίο η φωνή των Γουατεμαλέζων, των Εσθονών, των Βιετναμέζων ή των Δανών θα ακούγεται όσο εκείνη των Αμερικανών, των Κινέζων ή των Ρώσων, θα ήταν ένας κόσμος καλύτερος και λιγότερο θλιμμένος. Γνωρίζω, ωστόσο, ότι για τα μικρά έθνη αυτό είναι δύσκολο και επίφοβο. Αυτά έχουν τις δικές τους περιόδους που βρίσκονται σε λήθαργο και, διαφορετικά από τα μεγάλα έθνη, κάθε δική τους νάρκωση συνεπάγεται τον κίνδυνο να μην ξυπνήσουν.

Η σκέψη ότι και το τσέχικο έθνος διαλύεται ξανά, αποφασίζοντας αν θα ζει ή θα πορεύεται όπως όπως, αν θα υπάρχει ή δεν θα υπάρχει, μου επιβλήθηκε ανήσυχα πριν από μερικά χρόνια, όταν αντιλήφθηκα το πώς μια ελάχιστα φωτισμένη πολιτική κατέπνιγε την τσέχικη ζωή και έκανε την τσέχικη κουλτούρα να ξεπέφτει στο ασήμαντο επίπεδο μιας ευρωπαϊκής επαρχίας. Μου ξανάρθε στο νου το διορατικό ερώτημα του Σάουερ: άξιζε αληθινά τον κόπο να επανατοποθετήσουμε το μικρό μας έθνος στο κέντρο της Ευρώπης; Ποιες αξίες κομίζει και προτίθεται να συνεισφέρει στην ανθρωπότητα;

Οταν διατύπωσα αυτό το ερώτημα, το καλοκαίρι του 1967, από το βήμα του Συνεδρίου των συγγραφέων, δεν φανταζόμουν με πόση δραματική ένταση θα απαντούσε ολόκληρη η Τσεχοσλοβακία την επόμενη χρονιά. Η προσπάθεια να δημιουργήσουν τελικά (και πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία του) ένα σοσιαλισμό χωρίς την παντοδυναμία της μυστικής αστυνομίας, με την ελευθερία του γραπτού και προφορικού λόγου, με μια κοινή γνώμη που θα εισακούεται και με μια πολιτική που θα βασίζεται σε αυτήν, με μια σύγχρονη κουλτούρα που θα αναπτύσσεται ελεύθερα και με ανθρώπους επιτέλους ελεύθερους από το φόβο, υπήρξε μια προσπάθεια με την οποία οι Τσέχοι και οι Σλοβάκοι, πρώτη φορά από το τέλος του Μεσαίωνα, τοποθετήθηκαν ξανά στο κέντρο της ιστορίας και απηύθυναν στον κόσμο τη δική τους έκκληση. Αυτή η έκκληση δεν βασιζόταν σε μιαν υποτιθέμενη θέληση των Τσεχοσλοβάκων να αντικαταστήσουν το υπάρχον μοντέλο σοσιαλισμού με ένα άλλο μοντέλο εξίσου αυταρχικό και έτοιμο προς εξαγωγή. Ενας τέτοιος μεσσιανισμός είναι ξένος προς τη νοοτροπία ενός μικρού έθνους.

Το νόημα της τσεχοσλοβάκικης έκκλησης βρισκόταν σε κάτι άλλο: στο να δείξει πόσες πελώριες δημοκρατικές δυνατότητες έχουν μέχρι τώρα παραγνωριστεί στο σοσιαλιστικό κοινωνικό πρόγραμμα και να δείξει ότι αυτές οι δυνατότητες μπορούν να αναπτυχθούν μόνον αν απελευθερωθεί πλήρως η πολιτική πρωτοτυπία κάθε ξεχωριστού έθνους.

Η τσεχοσλοβάκικη έκκληση συνεχίζει να είναι έγκυρη. Χωρίς αυτήν ο 20ός αιώνας δεν θα ήταν πλέον ο 20ός αιώνας. Χωρίς αυτήν ο κόσμος του αύριο θα ήταν ένας κόσμος διαφορετικός από εκείνον που θα υπάρξει. Το νόημα της νέας τσεχοσλοβάκικης πολιτικής είχε μιαν υπερβολικά μεγάλη εμβέλεια για να μη συναντήσει αντιστάσεις. Η σύγκρουση φυσικά υπήρξε σκληρότερη από όσο είχαμε φανταστεί και η δοκιμασία μέσα από την οποία πέρασε η νέα πολιτική υπήρξε τρομερή. Αλλά εγώ αρνούμαι να την αποκαλέσω εθνική καταστροφή, όπως την αποκαλεί τώρα γενικά η μάλλον παραπονιάρικη κοινή μας γνώμη. Τολμώ μάλιστα να πω, παρά τη γνώμη που επικρατεί τώρα, ότι ίσως το νόημα του τσεχοσλοβάκικου φθινοπώρου είναι ανώτερο ακόμα και από το νόημα της τσεχοσλοβάκικης Ανοιξης. Συνέβη, πράγματι, κάτι που κανείς δεν περίμενε. Η νέα πολιτική άντεξε στην τρομερή σύγκρουση.

Εκανε ένα βήμα προς τα πίσω, είναι αλήθεια, αλλά δεν αποδιοργανώθηκε. Δεν επανέφερε το αστυνομικό καθεστώς. Δεν αποδέχθηκε το δογματικό αλυσοδέσιμο της διανοητικής ζωής, δεν απαρνήθηκε τον εαυτό της, δεν πρόδωσε τις αρχές της, δεν έχασε τους ανθρώπους της. Οχι μόνο δεν έχασε την υποστήριξη της κοινής γνώμης, αλλά ακριβώς τη στιγμή που υπήρχε ένας θανάσιμος κίνδυνος την ακολούθησε ολόκληρο το έθνος, στο βαθμό που ήταν εσωτερικά ισχυρότερη από όσο ήταν πριν από τον Αύγουστο. Και ακόμα: αν οι πολιτικοί της εκπρόσωποι οφείλουν να λογαριάζουν τις δυνατότητες που υπάρχουν αυτή τη στιγμή, ευρείς τομείς του έθνους, και ιδίως οι νέοι, διατηρούν μέσα τους, σε όλη την αδιάλλακτη ακεραιότητά της, τη συνείδηση των στόχων που τέθηκαν πριν από τον Αύγουστο. Και σε αυτό υπάρχει μια πελώρια ελπίδα για το μέλλον. Οχι μόνο για το μακρινό μέλλον αλλά και για το κοντινό.

Τι θα συμβεί, όμως, αν η νέα πολιτική συνεχίσει να κάνει βήματα προς τα πίσω ώς το σημείο να γίνει, χωρίς καν να το αντιληφθούμε, μια παλιά πολιτική; Τι θα συμβεί αν η διακηρυγμένη προσωρινότητα του βήματος προς τα πίσω γίνει μια προσωρινότητα δεκαετιών;

Είναι προφανές ότι από καμιά πλευρά δεν είναι εγγυημένο ότι το 1968 στο μέλλον δεν θα καταστραφεί ή θα ματαιωθεί. Αλλά ένα πρόσωπο ή γενικά η ανθρωπότητα είχαν ποτέ εγγυήσεις; Είχε ποτέ εγγυήσεις το τσέχικο έθνος, το οποίο καταδικάστηκε, για να θυμηθούμε ξανά τον Πάβελ Στράνσκι, να ζει σε φιλία με το λιοντάρι; Μήπως δεν είναι αιώνες τώρα που αυτό το έθνος βαδίζει στον αβέβαιο δρόμο μεταξύ κυριαρχίας και υποταγής, μεταξύ οικουμενικότητας και επαρχιωτισμού, μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας; (...)

Στον τσέχικο πατριωτισμό θαύμαζα πάντοτε την απλότητα του βλέμματος. Ηδη οι πατριώτες της εποχής του αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία αντιλαμβάνονταν όλα τα μειονεκτήματα που πήγαζαν από τη μοίρα τού να είνα κανείς Τσέχος και κατανοούσαν ότι η αφύπνιση του τσέχικου έθνους δεν ήταν μόνο ένα καθήκον αλλά ήταν και ένα πρόβλημα.

Ο πιο μεγάλος τσέχος πατριώτης, ο Μάζαρικ, άρχισε τη διαδρομή του καταστρέφοντας τους πατριωτικούς μύθους και τις αυταπάτες. Στις ρίζες του τσέχικου πατριωτισμού δεν υπάρχει ο φανατισμός αλλά το κριτικό πνεύμα και αυτό είναι που θαυμάζω από το έθνος μου και που με κάνει να το αγαπάω.

Μόνο που το τσέχικο κριτικό πνεύμα σήμερα έχει δύο μορφές. Στη μια γίνεται ένα ελάττωμα που αρνείται κάθε ελπίδα και αποδέχεται όλη την απελπισία. Είναι το πνεύμα των αδύναμων, που έχει εκφυλιστεί σε απλό και καθαρό πεσιμισμό, ο οποίος αποτελεί το ιδεώδες κλίμα για την προετοιμασία της ήττας. Υπάρχει έπειτα το αληθινό κριτικό πνεύμα, που ξέρει να αποκαλύπτει τις αυταπάτες και τις υποτιθέμενες βεβαιότητες, αλλά ταυτόχρονα έχει μιαν εξαιρετική αυτοπεποίθηση, επειδή γνωρίζει ότι είναι μια δύναμη, μια αξία, μια ισχυρή βάση πάνω στην οποία μπορεί να οικοδομηθεί το μέλλον.

Αυτή η κριτική ικανότητα που πρώτα υποκίνησε την τσεχοσλοβάκικη Ανοιξη κι έπειτα, το φθινόπωρο, αντιστάθηκε στις επιθέσεις του ψεύδους και του ανορθολογισμού, δεν είναι η ιδιότητα μιας ελίτ, αλλά, όπως αποδείχθηκε, είναι η πιο μεγάλη αρετή ολόκληρου του έθνους. Ενα έθνος που έχει αυτό το χάρισμα έχει κάθε δικαίωμα να μπαίνει στις αβεβαιότητες του προσεχούς έτους με πλήρη εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Στα τέλη του 1968 έχει αυτό το δικαίωμα περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Πηγή : www.enet.gr (από τον Θ.Γιαλκέτση)

Milan Kundera - interview (1968)

Milan Kundera in editions Gallimard

Αναζητώντας πληροφορίες για το τελευταίο βιβλίο του Μίλαν Κούντερα με τίτλο στα γαλλικά UNE RENCONTRE (στα ελληνικά :H Συνάντηση) στον ιστότοπο του εκδοτικού οίκου Gallimard εντόπισα την εργογραφία του ''πατερούλη'' στο συγκεκριμένο οίκο και την οποία παραθέτω, στα γαλλικά βέβαια... LA PLAISANTERIE [1968], trad. du tchèque par Marcel Aymonin . Nouvelle édition entièrement révisée par Claude Courtot et l'auteur en 1980. Version définitive en 1985. Postface de François Ricard en 2003, 512 pages sous couv. ill., 108 x 178 mm. Collection Folio (No 638) (1975), Gallimard -rom.ISBN 9782070366385. 7,60 € Le même ouvrage . Nouvelle édition entièrement révisée par Claude Courtot et l'auteur en 1980. Version définitive en 1985. Postface de François Ricard en 2003, 420 pages, 140 x 205 mm. Collection Du monde entier (1985), Gallimard -rom. ISBN 2070703738. 24,95 €

RISIBLES AMOURS [1970], trad. du tchèque par François Kérel . Nouvelle édition en 1979, revue par l'auteur en 1984, puis en 1986, 300 pages, 140 x 205 mm. Collection Du monde entier (1986), Gallimard -nouv. ISBN 2070708136. 21,00 € Le même ouvrage . Nouvelle édition revue par l'auteur, 320 pages sous couv. ill., 108 x 178 mm. Collection Folio (No 1702) (1986), Gallimard -nouv. ISBN 9782070377022. 5,50 €

LA VIE EST AILLEURS [1973], trad. du tchèque par François Kérel , postface de François Ricard. Nouvelle édition revue par l'auteur, 448 pages sous couv. ill., 108 x 178 mm. Collection Folio (No 834) (1976), Gallimard -rom. ISBN 2070368343. 7,60 € Le même ouvrage , postface de François Ricard. Nouvelle édition revue par l'auteur en 1985, puis en 1987, 408 pages, 140 x 205 mm. Collection Du monde entier (1988), Gallimard -rom. ISBN 2070713369. 25,00 € Le même ouvrage . Nouvelle édition en 2008, 468 pages, 140 x 205 mm. Collection blanche (2008), Gallimard -rom. ISBN 9782070123902. 25,00 €

LA VALSE AUX ADIEUX [1976], trad. du tchèque par François Kérel . Nouvelle édition revue par l'auteur. Postface inédite de François Ricard en 1999, 352 pages sous couv. ill., 108 x 178 mm. Collection Folio (No 1043) (1978), Gallimard -rom. ISBN 9782070370436. 7,00 € Le même ouvrage . Nouvelle édition en 1984, revue et corrigée en 1986, 300 pages, 140 x 205 mm. Collection Du monde entier (1987), Gallimard -rom.ISBN 2070710777. 19,06 € Le même ouvrage . Revu par l'auteur. Nouvelle édition en 2007, 300 pages, 140 x 205 mm. Collection blanche (2007), Gallimard -rom. ISBN 9782070784363. 22,50 €

LE LIVRE DU RIRE ET DE L'OUBLI [1979], trad. du tchèque par François Kérel . Nouvelle édition revue par l'auteur en 1985, 368 pages, 140 x 205 mm. Collection Du monde entier (1985), Gallimard -rom. ISBN 2070705234.24,95 € Le même ouvrage . Nouvelle édition revue par l'auteur, 352 pages sous couv. ill., 108 x 178 mm. Collection Folio (No 1831) (1987), Gallimard -rom. ISBN 2070378314. 7,00 € Le même ouvrage . Nouvelle édition revue par l'auteur, 368 pages, 140 x 205 mm. Collection blanche (2009), Gallimard -rom. ISBN 9782070126484.Parution : 23-06-2009. 25,00 €

JACQUES ET SON MAÎTRE . Hommage à Denis Diderot en trois actes précédé d'INTRODUCTION À UNE VARIATION [1981] , 112 pages, 125 x 190 mm. Collection Le Manteau d'Arlequin – Théâtre français et du monde entier, Gallimard -thea. ISBN 2070263576. Le même ouvrage , postface de François Ricard. Édition augmentée de Note de l'auteur sur l'histoire de la pièce, 144 pages sous couv. ill., 108 x 178 mm. Collection Folio (No 3140) (1998), Gallimard -théâ. ISBN 9782070405831. 5,50 €

L'INSOUTENABLE LÉGÈRETÉ DE L'ÊTRE [1984], trad. du tchèque par François Kérel . Nouvelle édition revue par l'auteur en 1987, 396 pages, 140 x 205 mm. Collection Du monde entier (1987), Gallimard -rom. ISBN 2070709639. Le même ouvrage , postface de François Ricard. Nouvelle édition revue par l'auteur, 480 pages sous couv. ill., 108 x 178 mm. Collection Folio (No 2077) (1990), Gallimard -rom. ISBN 9782070381654. 9,10 € Le même ouvrage . Revu par l'auteur. Nouvelle édition en 2007, 400 pages, 140 x 205 mm. Collection blanche (2007), Gallimard -rom. ISBN 9782070784370. 24,00 €

L'ART DU ROMAN [1986] , 204 pages, 140 x 205 mm. Collection blanche, Gallimard -ess. ISBN 2070708152. 16,01 € Le même ouvrage , 208 pages sous couv. ill., 108 x 178 mm. Collection Folio (No 2702) (1995), Gallimard -ess. ISBN 9782070328017. 5,50 €

L'IMMORTALITÉ [1990], trad. du tchèque par Eva Bloch , 420 pages, 140 x 205 mm. Collection Du monde entier, Gallimard -rom. ISBN 2070718395.25,00 € Le même ouvrage , postface de François Ricard, 544 pages sous couv. ill., 108 x 178 mm. Collection Folio (No 2447) (1993), Gallimard -rom. ISBN 9782070385881. 9,10 €

LES TESTAMENTS TRAHIS [1993] . Nouvelle édition en 2000, 324 pages, 140 x 205 mm. Collection blanche (2000), Gallimard -ess. ISBN 2070758710.22,11 € Le même ouvrage . Nouvelle édition, 336 pages sous couv. ill., 108 x 178 mm. Collection Folio (No 2703) (2000), Gallimard -ess. ISBN 2070414345.7,00 €

LA LENTEUR [1995] , 160 pages, 140 x 205 mm. Collection blanche, Gallimard -rom. ISBN 2070741354. 13,30 € Le même ouvrage , 192 pages sous couv. ill., 108 x 178 mm. Collection Folio (No 2981) (1997), Gallimard -rom. ISBN 2070402738. 5,50 €

L'IDENTITÉ [1997] , 176 pages, 140 x 205 mm. Collection blanche (1998), Gallimard -rom. ISBN 2070751945. 13,60 € Le même ouvrage , postface de François Ricard, 224 pages sous couv. ill., 108 x 178 mm. Collection Folio (No 3327) (2000), Gallimard -rom. ISBN 9782070411764. 6,00 €

L'IGNORANCE [2003] , 192 pages, 140 x 205 mm. Collection blanche, Gallimard -rom. ISBN 2070769038. 16,50 € Le même ouvrage , postface de François Ricard, 240 pages sous couv. ill., 108 x 178 mm. Collection Folio (No 4155) (2005), Gallimard -rom. ISBN 9782070306107. 6,00 €

LA LENTEUR – L'IDENTITÉ – L'IGNORANCE [2005]. Coffret de trois volumes vendus ensemble , 656 pages, 108 x 178 mm. Collection Folio, Gallimard -rom. ISBN 2070318621. 16,90 €

LE RIDEAU . Essai en sept parties [2005] , 208 pages, 140 x 205 mm. Collection blanche, Gallimard -ess. ISBN 207077435X. 16,90 € Le même ouvrage , 208 pages sous couv. ill., 108 x 178 mm. Collection Folio (No 4458) (2006), Gallimard -ess. ISBN 2070341372. 6,00 €

L'ART DU ROMAN – LES TESTAMENTS TRAHIS – LE RIDEAU [2006]. Coffret de trois volumes vendus ensemble , 752 pages, 108 x 178 mm. Collection Folio, Gallimard -ess. ISBN 2070341747. 17,90 €

LES TESTAMENTS TRAHIS . Extraits [2007]. Durée totale du CD audio : 36 mn 57 s sous couv. ill., 140 x 125 mm. Collection À voix haute, Gallimard -ess.

UNE RENCONTRE [2009] , 208 pages, 140 x 205 mm. Collection blanche, Gallimard -ess. ISBN 9782070122844. Parution : 26-03-2009. 17,90 € Από το http://www.gallimard.fr/

Joseph Roth «Το εμβατήριο Ραντέτσκυ» .

Ολοι ξέρουμε πως ένα μεγάλο κομμάτι της λογοτεχνικής παράδοσης της Αυστρίας έχει αποθεμελιώσει έως και το τελευταίο λιθαράκι την εθνική, πολιτική και ιδεολογική της ταυτότητα και έχει απωθήσει καθ' ολοκληρίαν τον πολιτισμό της.Το έργο του Γιόζεφ Ροτ «Το εμβατήριο Ραντέτσκυ» (1932), που κυκλοφόρησε πρόσφατα στα ελληνικά σε εξαιρετική μετάφραση του Δημήτρη Δημοκίδη από τις εκδόσεις «Printa», φέρνει στην επιφάνεια έναν από τους βασικούς πυρήνες αυτής της παράδοσης, δείχνοντας με ποιον (ακόμη και αντιφατικό) τρόπο έχουν σχηματιστεί και αρθρωθεί τα υλικά της.Γεννημένος το 1894 στην ανατολική Γαλικία της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας (σήμερα ανήκει στην Ουκρανία), ο Ροτ έζησε μια πολυτάραχη και πολυταξιδεμένη ζωή και πέθανε σε ηλικία 45 ετών στο Παρίσι από προχωρημένο αλκοολισμό.Βυθισμένος στη θαμπή και παραισθητική ατμόσφαιρα του αλκοόλ είναι και ο κεντρικός ήρωας του «Εμβατηρίου Ραντέτσκυ», ο Καρλ Γιόζεφ, εγγονός αξιωματικού που έσωσε τον Κάιζερ Φραγκίσκο Ιωσήφ στη μάχη του Σολφερίνο εν έτει 1859.Ο Καρλ Γιόζεφ υποφέρει από το βάρος της οικογενειακής σύνδεσης με το αυτοκρατορικό κράτος: ο πατέρας του είναι ανώτερος δημόσιος υπάλληλος και ο ίδιος έχει υποχρεωθεί να γίνει στρατιωτικός. Οντας παντελώς ανίκανος να πιστέψει στο κλέος μιας κοινωνίας η οποία θα καταρρεύσει οσονούπω (ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος θα σημάνει τη διάλυση της Αυστροουγγαρίας και όλων των αξιών του παλαιού καθεστώτος), ο Καρλ Γιόζεφ θα απορρίψει τον πατέρα του και τον παππού του, θα συσσωρεύσει τεράστια χρέη από τη χαρτοπαιξία και τις γυναίκες και θα καταλήξει να εγκαταλείψει τον στρατό και να εργαστεί ως αγρότης. Οταν, παρ' όλα αυτά, θα ξεσπάσει ο πόλεμος, θα πάρει τα όπλα και θα πέσει νεκρός στο μέτωπο, ανακαλώντας την καθαγιασμένη μορφή του παππού του.Το βιβλίο του Ροτ μοιάζει, με την τελική του εξέλιξη, να παίρνει πίσω το αρχικό αμφισβητησιακό του πνεύμα, δίνοντας δίκιο στον Μούζιλ που το χαρακτήρισε,όπως σημειώνει η Τατιάνα Λιάνη στο διεισδυτικό της επίμετρο, «χαριτωμένο στρατιωτικό μυθιστόρημα».Παρά την προσήλωση, ωστόσο, του συγγραφέα στον αυτοκρατορικό κόσμο (με τον οποίο διατηρεί στην πραγματικότητα μια σχέση μίσους και λατρείας), εκείνο το οποίο πρωτίστως ζωντανεύει στις σελίδες του έργου του είναι ένα τεράστιο όραμα φθοράς και διάβρωσης, που λιώνει πεσμένο στο υγρό χώμα (ο Καρλ Γιόζεφ σκοτώνεται από το εχθρικό βόλι κρατώντας δυο κουβάδες νερό).Ο αδρός ρεαλισμός (αποτυπωμένος με μια γκάμα συναρπαστικών χρωμάτων) και η οξεία ιστορική αίσθηση του Ροτ για τον θάνατο των τελειωμένων πραγμάτων πνίγουν τις όποιες ιδεολογικές εμμονές του κι έχουν ως αποτέλεσμα ένα συγκλονιστικό (ακόμη και για τα σημερινά μας μάτια) αντι-έπος.

Από τον ΒΑΓΓΕΛΗ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ και το www.enet.gr