dimitriosmentesidis-jazz

Η αγάπη για ένα σκυλί σκανδαλίζει

2012-02-09T13:02:00.007+02:00

''Στο δρόμο, συναντούν μια γειτόνισσα που πηγαίνει στο σταύλο, φορώντας τις γαλότσες της. Η γειτόνισσα σταματάει: «Τι έχει το σκυλί σας; Θα έλεγε κανείς ότι κουτσαίνει!». Η Τερέζα απαντάει: «Έχει καρκίνο. Είναι καταδικασμένο» και νιώθει το λαιμό της να σφίγγεται και δεν μπορεί να μιλήσει. Η γειτόνισσα βλέπει τα δάκρυα της Τερέζας και σχεδόν θυμώνει: «Για τ' όνομα του Θεού, δεν θα βάλετε τα κλάματα για ένα σκυλί!». Δεν το είπε με κακία, είναι καλή, το είπε μάλλον για να παρηγορήσει την Τερέζα. Η Τερέζα το ξέρει, μένει πια πολύ καιρό στο χωριό και ξέρει ότι αν οι χωρικοί αγαπούσαν τα κουνέλια τους όσο εκείνη αγαπάει τον Καρένιν, δεν θα μπορούσαν να σκοτώσουν κανένα και δεν θ' αργούσαν να πεθάνουν από πείνα, ανάμεσα στα ζώα τους. Ωστόσο, η παρατήρηση της γειτόνισσας της φάνηκε εχθρική.

«Ξέρω», απάντησε χωρίς να διαμαρτυρηθεί, αλλά βιάζεται να γυρίσει την πλάτη της και να συνεχίσει το δρόμο της. Αισθάνεται μόνη της με την αγάπη της για το σκυλί της. Σκέφτεται, χαμογελώντας μελαγχολικά, ότι πρέπει να την κρύψει ακόμα πιο προσεκτικά, παρά αν έπρεπε να κρύψει μια απιστία. Η αγάπη για ένα σκυλί σκανδαλίζει. Αν η γειτόνισσα μάθαινε ότι απατούσε τον Τόμας, θα της έδινε χαρωπά ένα χαϊδευτικό χτύπημα στην πλάτη, με ύφος συνένοχο!''

Από την ''Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι'' του πατέρα Μ. σε μτφ Κατερίνας Δασκαλάκη, εκδ. ΕΣΤΙΑΣ.

Τελείωσα για άλλη μία φορά (πόσες δεκάδες φορές να το διάβασα άραγε;) την ανάγνωσή του σήμερα τα ξημερώματα από το αντίτυπο που αγόρασα πρώτη φορά το 1987. Τρίτη έκδοση, με τιμή αγοράς τις 900 δραχμές και α/α (τότε) στην προσωπική μου βιβλιοθήκη μου 491, με τα τριμμένα και κιτρινισμένα φύλλα του πια, να σκορπούν εκείνη τη ηδονική χαρακτηριστική μυρωδιά του χαρτοπολτού της Εστίας (και Κολλάρου παλαιότερα με την ίδια πάντοτε μυρωδιά δεκαετίες τώρα, ακόμη και στα αναγνωστικά του τότε Δημοτικού).Το αντίτιμο του εισιτηρίου για την άφιξή μου στην Κοζάνη το μετέτρεπα σε βιβλία, κάνοντας ωτοστόπ.Έτσι αποκτήθηκε και το συγκεκριμένο βιβλίο.

Satchmo και σουινγκάτα Dippermouth Blues

2012-01-25T09:53:00.010+02:00

Πριν από λίγες μέρες η αγαπημένη φίλη Άννα Μπ., μου χάρισε μια συλλογή ένθετη κάποιας εφημερίδας (RN),που αποτελούνταν από δύο σιντί αφιερωμένα στον Louis Armstrong.

Ομολογώ (συμφωνώντας με αγαπημένο τζαζίστα φίλο που τα ακούγαμε παρέα στο φαρμακείο σε απαγορευτικά ντεσιμπέλ για το χώρο) πως δε θα αγόραζα σιντί με L.A επειδή υπάρχουν διάσπαρτα τα κομμάτια του στη συλλογή μου, και κάτι που δεν είναι προς τιμή μου, παρά τα χιλιάδες σιντί της δισκοθήκης μου.
Με μάγεψε για πολλοστή φορά ο υπέροχος τρομπετίστας και ένας από τους πυλώνες της μουσικής που λέγεται τζαζ. Τα σιντί είναι υπέροχα. Μαγικές σουίγκ νότες σκορπίζονται εδώ και μέρες στον αέρα, τόσο από την τρομπέτα του Λιούις,όσο και από τα τρομπόνια και τα κλαρινέττα της μπάντας. Ακούω συνεχώς εδώ και σχεδόν δεκαπέντε μέρες τα τριανταεπτά κομμάτια από το πρωί μέχρις το κλείσιμο.

Μπαίνοντας δε χτες ο Άγγελος μου λέει χαρούμενος πως στο θέατρο του Badminton παίζει αυτές τις μέρες μεγάλο αφιέρωμα στον Fats Waller τον υπέροχο πιανίστα, τροβαδούρο, και ό,τι άλλο βάζει ο νους, και καλό θάταν να βρισκόμασταν εκεί.

Οπότε βάζω να ακούσουμε αμέσως από τη χαρισμένη συλλογή το ''Dipper Mouth Blues'' και του λέω πως κάτι τέτοιο δεν θα ακούσουμε;

Ηχογράφηση του 1957 στη Νέα Υόρκη σαν σήμερα (!) στις 25 Ιανουαρίου στο κομμάτι αυτό που είναι μια σύνθεση του Joe "King" Oliver. Στο σιντί που ακούω εγώ είναι από το LP του Louis Armstrong με τίτλο ''SUGAR FOOT STOMP'' για το label της VERVE σε remastering του 1983. Eίναι πιό σουιγκάτη από αυτή της Νέας Υόρκης όπου και το σκάτινγκ του Σάτσμο δίνει και παίρνει.

Ας το απολαύσουμε....είναι πράγματι μαγικό και μάλιστα στο κλίμα του swing-blues που σημάδεψε τη χρυσή κι αγαπημένη εποχή της τζαζ πριν τη bebop.
Τη σχέση του με τον ''King'' Oliver (''papa'' Joe τον προσφωνεί...) την περιγράφει στην αρχή του βίντεο με την υπέροχα βραχνή φωνή του και με τη συνοδεία νοσταλγικού πιάνου.

Δυο γύφτισσες που τρώγονταν...

2012-01-18T13:55:00.000+02:00

Από το blog του φίλου Κώστα αντιγράφω:

http://whitesnow17.blogspot.com/2010/04/blog-post_27.html

Άκουσα δίπλα τις φωνές και τα μαλώματα

από δυο γύφτισσες που τρώγονταν

με το ποιάς τα μακριά μαλλιά είναι πιο λαμπερά και όμορφα

Και ξέχασαν το φαγητό στο φούρνο

και μείναν νηστικοί και αφάγωτοι οι άνθρωποι τους

και έπεσε θυμός πολύς και τιμωρία που κουρεμένες γουλί τις ήθελε.

Κι ούτε που μάθαμε ποιάς γύφτισσας ήταν τα πιο όμορφα μαλλιά.

Anthropology

2012-01-11T10:54:00.002+02:00

Την πασίγνωστη επιτυχία των D.Gillespie-C.Parker παίζει στο Cafe-Montmartre της Κοπενχάγης το τρίο του υπέροχου πιανίστα της bop Bud Powell, που αποτελείται από τον ίδιο στο πιάνο, τον Niels Petersen στο μπάσο και τον Jorn Eldiff στα τύμπανα.

Εξαρτημένος από την ηρωίνη, ευαίσθητος όσο δε μπορεί να φανταστεί κανείς και ευάλωτος στη σκληρότητα της καθημερινότητας όπως τη βίωναν τότε οι μαύροι μπόμπερ τζαζίστες στη ρατσιστική Αμερική. Κλειστός χαρακτήρας, βουτηγμένος στα ναρκωτικά, μας άφησε παρακαταθήκη υπέροχες μουσικές και απίστευτες εκτελέσεις που ξεχειλίζουν το άφταστο ταλέντο του, φεύγοντας από τη ζωή στα σαρανταδύο του χρόνια το 1966.

Κάποτε σε μια περιοδεία του με τον Μονκ, σε έφοδο της αστυνομίας στο αυτοκίνητό τους, ο Τελόνιους τσέπωσε τα σκονάκια, με αποτέλεσμα να την πληρώσει ο ίδιος γλυτώνοντας τον Bud από βέβαιη καταδίκη που θα σήμαινε και πλήρη καταστροφή του.
Διάχυτο το bop feeling στο παίξιμο του τρίο και στα χτυπήματα του Βud. Η bassline εκπληκτική δίνει τη δυνατότητα στον πιανίστα να σολάρει και κάποια μαγικά φευγαλέα χτυπήματα του ντράμερ στη κάσα ,αν τα διακρίνει κανείς, απογειώνουν την αίσθηση της εκτέλεσης.

Η μεταφυσική αλλά και η πρακτική αξία των σκατών

2011-12-28T09:42:00.005+02:00

Περισσότερα από πέντε εκατοστά ύψος είχε η λάσπη σε πλάτος περίπου πέντε μέτρων μπροστά στο πεζοδρόμιο και η μεγάλη μου αγωνία χτες το βράδυ ήταν μία: πως αυτή η ποσότητα θα απομακρυνθεί με εύκολο τρόπο. Μόνο μια βροχή θα μπορούσε να με σώσει σκεφτόμουν. Μέγα λάθος μου. Η λύση ήρθε από κει που δεν περίμενα. Δυό στενά παραπάνω η αποχέτευση διερράγη και τα προιόντα της πέψης των συμπολιτών μου πέτυχαν αυτό που θα μπορούσε να κάνει η βροχή. Επί περίπου μισή ώρα σήμερα το πρωί τεράστιες ποσότητες θολών υγρών ξέπλεναν ό,τι συναντούσαν στο πέρασμά τους, παρασύροντας βέβαια και όλη την ποσότητα της ανεπιθύμητης λάσπης που υπήρχε. Το μέγα μεταφυσικό και συνάμα υπαρξιακό ερώτημα της ασυμφωνίας με τα σκατά, μου είχε αμείλικτα ήδη ξανατεθεί. Η στιγμή της αφόδευσης είναι η καθημερινή απόδειξη του απαράδεκτου χαρακτήρα της Δημιουργίας. Ή το ένα ή το άλλο: ή τα σκατά είναι παραδεκτά (οπότε να μην κλειδώνεστε μέσα στους καμπινέδες!), ή ο τρόπος με τον οποίο δημιουργηθήκαμε είναι απαράδεκτος. Απ' αυτό συνάγεται ότι η κατηγορική συμφωνία με το είναι έχει σαν αισθητικό ιδεώδες έναν κόσμο όπου υπάρχει η άρνηση των σκατών και όπου ο καθένας συμπεριφέρεται σαν να μην υπήρχαν.

Προσπαθώντας κι εγώ να βοηθήσω λοιπόν στην ευκολότερη απορροή των ανεπιθύμητων υδαρών απεκκρίσεων σκεφτόμουν χαρούμενος ξανά το ερώτημα αυτό του πατέρα Μ. κοιτώντας χαμογελαστός τη ροή που εισέβαλλε στις σχάρες του υπονόμου προς απορία των διερχομένων οι οποίοι έβλεπαν έναν χαμογελαστό άνθρωπο εκτεθειμένο στην πρωινή παγωνιά να προωθεί με ένα κατακόκκινο μεταλλικό στέλεχος το περιεχόμενο της εντερικής λειτουργίας των ανθρώπων στα έγκατα της γης.

Έτσι λοιπόν η διαμάχη ανάμεσα σ' αυτούς που υποστηρίζουν ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε απ' το Θεό και σ' αυτούς που πιστεύουν ότι εμφανίστηκε μόνο του, αφορά κάποιο πράγμα που ξεπερνάει την διανόηση και την εμπειρία μας. Πιο πραγματική είναι η διαφορά ανάμεσα σ' αυτούς που θέτουν υπό συζήτηση το είναι έτσι όπως έχει δοθεί στον άνθρωπο (λίγο ενδιαφέρει πώς και από ποιον) και σ' αυτούς που προσχωρούν σ' αυτό, χωρίς επιφύλαξη. Πίσω από κάθε ευρωπαϊκή πίστη, είτε είναι θρησκευτική είτε είναι πολιτική, υπάρχει το πρώτο κεφάλαιο της Γένεσης, απ' όπου συνάγεται ότι ο κόσμος πλάστηκε όπως έπρεπε να είναι, ότι το είναι είναι καλό και ότι επομένως το να τεκνοποιεί κανείς είναι καλό πράγμα. Ας ονομάσουμε αυτή τη βασική πίστη κατηγορική συμφωνία με το είναι. Αν, πρόσφατα ακόμα, τη λέξη σκατά στα βιβλία την αντικαθιστούσαν τα αποσιωπητικά, αυτό δεν γινόταν για λόγους ηθικής. Δεν μπορεί κανείς, έτσι κι αλλιώς, να υποστηρίξει ότι τα σκατά είναι ανήθικα!

Τα σημεία του κειμένου με την πλάγια γραφή ανήκουν στον πατέρα Μ.

Ανδρείας Εγκώμιον... με λόγια

2011-12-25T18:29:00.007+02:00

''Δεν καταλήγουν πουθενά οι σκέψεις… Χαρίζω την ψυχή μου ξενυχτώντας για να σύρω τούτες τις άψυχες λέξεις με τη βία πάνω σε τούτο το χαρτί.. Μαζί με ένα βαθύ ΄΄πένθος΄΄.. Σου πήρανε από τα σπλάχνα σου θαρρείς.. τις μαύρες σκέψεις.. Στην πιο άσχημη τύχη.. Δεκατέσσερις και πλέον ώρες κι άλλες τόσες την επόμενη δεν ανέτειλε ο πολυπόθητος ήλιος..Βεβηλωμένα δάκρυα.. αόρατα.. ψύχονταν στους ανέμους..όταν σε τούτες συνωμοτικά τις λευκές ώρες.. αναζητούσε η ψυχή έναν τυφλό θεό..κι όχι τους υπεύθυνους γιατί δεν υπάρχουν..και δε θα υπάρξουν ποτέ..οι προσδοκίες δεν θα ανταμείβονται ποτέ.. θέλει να ντυθεί η σκέψη με κοσμήματα σοφίας και παιδείας.. μόνο έτσι υπάρχει ελπίδα να ξεσπιτώσουμε τις Μούσες.. κι όχι ξεσπιτώνοντας την παγωμένη αστυνομικίνα που έφεγγε με το φακό της ρωτώντας για τη ζωή..αλαφιασμένη.. βγαλμένη θαρρείς από ταινία του Χίτσκοκ.. μέσα στα οδυνηρά κλαυσίγελα συμβάντα τόσων ανθρώπων..με όψη περηφάνιας που κυλούσε παγωμένη από τα δάκρυα της.. χρωματίζοντας μια στιγμή έστω..

Η ιέρεια Λήθη μετά το αίσιο τέλος έχει πολύ δουλειά...αμάσητα καταπίνει τα καπνώδη φύλλα των λησμονητέων όπως λέει κι η Δημουλά..μα όχι τα δικά μου..

Τα δικά μου αξιώνουν αλήθεια...ταπεινά.. μακριά από ΄΄παράθυρα΄΄ τηλεοπτικά και ΄΄ασεβών΄΄ δηλώσεων.. αξιώνουν απαρίθμηση:

- Η παραπάνω αστυνομικίνα..

- Ο ακούραστος αστυνομικός (δεν γνωρίζω σε ποιο σώμα ανήκε) που έδινε πληροφορίες με ιώβεια υπομονή σε οτιδήποτε..

- Ο αστυνομικός της ειδικής ομάδας μέσα στο τζιπ που κατέβηκε μέσα στη θύελλα παραχωρώντας μου τη θέση του προκειμένου να με μετέφεραν στο λεωφορείο που ήταν εγκλωβισμένο πιο κάτω μέχρι να έρχονταν το άλλο που θα μας έφερνε στην Κοζάνη..

- Τον αστυνομικό της Ο.Π.Κ.Ε που μας επιβίβασε στο λεωφορείο βουτηγμένος στα χιόνια..

- Τον αστυνομικό που ήταν μαζί του και που μόλις είχε κάνει επέμβαση στο πόδι αλλά το αψηφούσε ορμώντας κάθε τόσο στη θύελλα για απεγκλωβισμό..

- Τα τέσσερα ΄΄παλληκάρια΄΄ με κίτρινα φωσφορούχα γιλέκα που παγωμένοι και όρθιοι στα σκαλιά του λεωφορείου έπαιρναν ανάσες..

- Τον Αστυνόμο του τηλεφώνου 100 και με όσους και όσες της Τροχαίας Κοζάνης είχα τηλεφωνική επικοινωνία..

- Τον οδηγό του Κ.Τ.Ε.Λ Καστοριάς που μας υποδέχονταν..

- Τον Αστυνομικό που του έδωσα τη θέση να καθίσει παγωμένος καθώς ήταν και δεν ήθελε..

- Τον επικεφαλής αστυνόμο της ομάδας ΔΙΑΣ με τρία αστέρια νομίζω που επιβιβάστηκε άγνωστο μετά πόσες ώρες στο λεωφορείο καθώς γινόταν ο απεγκλωβισμός για να συντονίσει τις προσπάθειες.. για πέντε λεπτά δεν μπορούσε να συνέλθει.. αποκόλλησα από πάνω του τεράστια κομμάτια πάγου από τα πέτα και τη στολή του..

- Τους Αστυνομικούς που επί χιλιόμετρα πηδούσαν μέσα στο χιόνι στις πολικές εκείνες συνθήκες ελέγχοντας ένα ένα τα αυτοκίνητα για πιθανούς εναπομείναντες..

- Τους Αστυνομικούς πιθανόν της Νεάπολης που εγκατέλειψαν το περιπολικό τους και συμμετείχαν στην όλη προσπάθεια μαζί με μια αστυνομικίνα που ήταν μαζί τους..

- Τον Διοικητή της ομάδας Δίας που ασταμάτητα επικοινωνούσε με τους άντρες του..

- Τον εφεδρικό οδηγό του Κ.Τ.Ε.Λ τον ΄΄Τζίμη΄΄ για την ασφαλή μεταφορά μας μέσα σε εκείνη την κόλαση..

- Τον Αστυνομικό της επόμενης μέρας που βοήθησε στον απεγκλωβισμό του αυτοκινήτου μου μέσα σε χαμόγελα..

- Τους άνδρες του κόκκινου τζιπ πιθανόν της πυροσβεστικής..

- Τους άνδρες των κίτρινων τζιπ πιθανώς της Εγνατίας που ήταν ακούραστοι..

- Τους άυπνους οδηγούς όλων των μηχανημάτων..

- Τον Ελεζίδη Άρη από την Κοιλάδα που μετά από ώρες της κανονικής του βάρδιας σε τηλεφωνική επικοινωνία μαζί του ακούραστα προσπαθούσε να με εξηγήσει επακριβώς για το ότι συνέβαινε και ταυτόχρονα εμψυχώνοντας και δίνοντάς με κουράγιο στις ατέλειωτες ώρες του εγκλωβισμού..

- Τον Σπυρίδη Πάρη που ώρες ολόκληρες την επόμενη μέρα με είχε στο αυτοκίνητο της Εγνατίας για να μην παγώσω προσφέροντας ότι είχε όπως και κάθε φορά που χρειάζονταν σε άλλους οδηγούς..

- Όλους τους συναδέλφους του που ήταν μαζί του και έδιναν τη βοήθειά τους σε κάθε τι που προέκυπτε..

- Τον Αλεξιάδη Γιώργο από το Ροδίτη οδηγό της εγκλωβισμένης αλατιέρας που με φιλοξένησε στο προσφέροντας μου ότι είχε για πρώτες ανάγκες μέχρι να απεγκλωβιστούν τα οχήματά μας..

- Όλους όσους δεν μπορώ να θυμηθώ ή ξέχασα πιθανόν..

- Όλους τους Αστυνομικούς οποιασδήποτε ομάδας που έδιναν στην κυριολεξία τη ζωή τους όλες τις ατέλειωτες ώρες..

Οι ταπεινές ψυχές τους δεν στοιχειώσανε τα όνειρα κανενός..

Ακολουθούσαν τις κινήσεις ενός μικρού φακού χωρίς σημάδια πόνου..

Απάλλασσαν την σκέψη από κείνη την κόλαση..

Θαύμαζες την ανεπτυγμένη ικανότητά τους για το οτιδήποτε..

Παράβλεπαν από το χρόνο κάθε δευτερόλεπτο..

Ένιωθες την υπέρβαση σε όλο της το μεγαλείο..

Ήσουν σίγουρος για την ετοιμότητά τους να ξαναρχίσουν τα ίδια την επόμενη στιγμή..

Διαχώριζαν με βία το θάνατο από τη ζωή..

Ας ακολουθήσουν όλοι το παράδειγμά τους..

Δεν έχει τέλος ο θαυμασμός τους…''
Αυτοί είναι οι ''μπάτσοι''

Αναστάσιος Παν. Μεντεσίδης

Εκπαιδευτικός Φυσικής Αγωγής

Jazz trumpeter Wynton Marsalis to join TV news show

2011-12-16T09:15:00.003+02:00

Jazz musician Wynton Marsalis will join U.S. television network CBS as a cultural correspondent to provide coverage of cultural and educational topics, CBS said on Thursday.

Marsalis, 50, a nine-time Grammy award winner, will provide insight on a range of issues for CBS' weekday morning news show and the network's "Sunday Morning" segment.

His first appearance in his new role will be on January 16 -- the national holiday marking the birthday of civil rights leader Dr. Martin Luther King. Jr.

The trumpet player and composer has a long association with CBS and was friends with the network's late newsman Ed Bradley.

Marsalis said he was looking forward to sharing with viewers "the incredible variety and richness of our national culture -- from ballet to the blues, from barbecue to the backbeat."

Marsalis has been the artistic director of jazz at the Lincoln Center in New York since 1987, performed with symphony orchestras around the world, and written a number of books.

All these news are from www.reuters.com

Γιάννης Η. Χάρης: Μίλαν Κούντερα [Περί γραφομανίας]

2011-11-30T10:37:00.007+02:00

πατήστε το link εδώ: Γιάννης Η. Χάρης: Μίλαν Κούντερα [Περί γραφομανίας]

...

Η ασυγκράτητη εξάπλωση της γραφομανίας ανάμεσα στους πολιτικούς, τους ταξιτζήδες, τις λεχώνες, τις ερωμένες, τους φονιάδες, τους κλέφτες, τις πόρνες, τους νομάρχες, τους γιατρούς και τους ασθενείς μού αποδεικνύει πως κάθε άνθρωπος ανεξαιρέτως έχει μέσα του έναν δυνητικό συγγραφέα, έτσι που σύσσωμο το ανθρώπινο γένος θα μπορούσε δικαιωματικά να βγει στους δρόμους και να φωνάξει: Είμαστε όλοι συγγραφείς!

Γιατί ο καθένας υποφέρει στην ιδέα πως μια μέρα θα εξαφανιστεί μέσα σ’ έναν αδιάφορο κόσμο, χωρίς να τον έχει ακούσει και χωρίς να τον έχει προσέξει κανείς, γι’ αυτό και θέλει, όσο είναι ακόμα καιρός, να μεταμορφωθεί μόνος του σ’ έναν κόσμο από λέξεις.

Όταν κάποιο πρωί (και σύντομα θα γίνει αυτό) ο καθένας θα ξυπνήσει συγγραφέας, θα έχει φτάσει η εποχή της παγκόσμιας κουφαμάρας και της παγκόσμιας ασυνεννοησίας.
...

Γιάννης Η. Χάρης: καινούριος παλιός Κούντερα

2011-11-30T10:19:00.008+02:00

πατήστε το link εδώ: Γιάννης Η. Χάρης: καινούριος παλιός Κούντερα

από το οπισθόφυλλο:

«Όταν τελείωσα το Βαλς του αποχαιρετισμού, αρχές της δεκαετίας του ’70, θεώρησα πως είχε ολοκληρωθεί η συγγραφική μου σταδιοδρομία. Ήταν η περίοδος της ρωσικής κατοχής και η γυναίκα μου κι εγώ είχαμε άλλες έγνοιες. Ξανάρχισα πια να γράφω, δίχως πάθος, ένα χρόνο μετά την άφιξή μας στη Γαλλία (και χάρη στη Γαλλία), έπειτα από εξάχρονη πλήρη διακοπή» γράφει ο Μίλαν Κούντερα στις Προδομένες διαθήκες για τη γέννηση του Βιβλίου του γέλιου και της λήθης.

Pat Metheny Trio

2011-11-24T17:40:00.000+02:00

Τον Pat Metheny τον πρωτάκουσα στο Imaginary Day αλλά τον αγάπησα στον υπέροχο δίσκο του ''Beyond the Missouri Sky'' που ηχογράφησε μαζί με τον μπασίστα Charlie Haden.

Καταγόμενοι και οι δύο από μικρές πόλεις της πολιτείας του Μισσούρι ήταν ακόμη γνωστοί από τις αρχές της δεκαετίας του '70. Για τον Πατ οι αναφορές και τα σχόλια περιττεύουν, όντας ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της κιθάρας παγκοσμίως εδώ και πολλά χρόνια. Ιδιαίτερο ύφος, μελαγχολικές γραμμές, μερικές φορές αρκετά ''μαύρες'' , συνεργασίες με όλα τα μεγάλα ονόματα της τζαζ.

''Μετά από 19 ολόκληρα χρόνια από την τελευταία εμφάνισή του στην Ελλάδα και στο πλαίσιο της πολύ επιτυχημένης σειράς παρουσίασης των Jazz Masters στο Παλλάς, ο Pat Metheny με το καταπληκτικό τρίο του, τους Larry Grenadier (κοντραμπάσσο) και Bill Stewart (ντραμς), επιστρέφει για μία και μοναδική συναυλία στις 4 Δεκεμβρίου 2011 στις 9.00μ.μ., που σίγουρα θα αποτελέσει .....τη συναυλία της χρονιάς!

O μοναδικός Pat Metheny εκτός από ένα θρύλο της μουσικής, σίγουρα αποτελεί και την πλέον αναγνωρίσιμη μορφή τζαζ κιθαρίστα. Ο γεννημένος στο Kansas μάγος της κιθάρας, με την προτροπή και βοήθεια του μεγάλου βιμπραφωνίστα Gary Burton, ως παιδί θαύμα της εποχής από τα μέσα της δεκαετίας του 70’, σύντομα καθιερώθηκε ως ένας από τους πιο επιφανείς καλλιτέχνες της διεθνούς τζαζ σκηνής. Με ένα απόλυτα προσωπικό ήχο και δικό του τρόπο παιξίματος, χρησιμοποιώντας παράλληλα με ευρηματικό τρόπο τη σύγχρονη τεχνολογία της μουσικής, ο Metheny θα γνωρίσει την παγκόσμια επιτυχία και θα ταυτιστεί με μια εικόνα κι αναγνώριση ενός... σχεδόν pop ειδώλου! Στα 36 αυτά χρόνια της παρουσίας του στην πρώτη γραμμή της τζαζ (και όχι μόνο), είχε συνεργασίες που ποικίλλουν ανάμεσα σε κορυφαίους της μουσικής όπως ο David Bowie, ο Herbie Hancock, ο Ornette Coleman, η Joni Mitchell, ο Chick Corea, ο Dave Holland, ο μεγάλος Pastorius, με Charlie Haden και πολλούς άλλους. Πραγματοποιώντας περισσότερες από 120 συναυλίες το χρόνο και πολλές φορές φτάνοντας μέχρι και τις 200 (!) και με 17 κερδισμένα Grammies σε 10 διαφορετικές κατηγορίες, με δεκάδες βραβευμένους δίσκους, ο Pat Metheny συνεχίζει να συνθέτει και να εμφανίζεται με τα διαφορετικά του project ως ένας μύθος στο χώρο της αυτοσχεδιαστικής μουσικής''.

Στο ΠΑΛΛΑΣ την Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2011 στις 9.00 μ.μ.

Το κείμενο με την πλάγια γραφή αντλήθηκε αυτούσιο από το www.elthea.gr

Exodus

2011-11-08T18:00:00.005+02:00

Από το άλμπουμ με τίτλο ''Exodus to Jazz'' του τενόρο σαξοφωνίστα Eddie Harris (1934-1996) το συναρπαστικό ''Exodus'' με τον ίδιο στο τενόρο σαξόφωνο, τον Joseph Diorio στην κιθάρα, τον William Yancy στο μπάσο, τον Willie Pickens στο πιάνο και τον Harold Jones στα τύμπανα.

Ηχογραφήθηκε στο Σικάγο το 1962 στα στούντιο του Bill Putnam.
Μαγικό το groovy feeling , ισορροπημένη και διακριτική η bassline, αλλά και υπέροχη ολόκληρη η σύνθεση. Ο Eddie Harris ξεκίνησε τη μουσική καριέρα του τραγουδώντας gospel στην εκκλησία των βαπτιστών του Σικάγο και συνέχισε με πιάνο και κατέληξε στο τενόρο.Ο ήχος του πάντως θυμίζει κάτι από Gene Ammons και από Lester Young. Eξάλλου γνωρίστηκε και επηρεάστηκε από αυτούς στα μέσα των '50's.

Εμένα με συγκλόνισε ο ήχος του και μου δημιουργεί και τώρα ακόμη μια γλυκιά θλίψη, ίσως γιατί συνδέω ενδόμυχα το τέλος της τζαζ εκείνη την εποχή,όπου άρχισε να συμβαίνει με την ανάπτυξη της ποπ (popular - δημοφιλής και τίποτε άλλο) και του ροκ κινήματος.

CHUCHO VALDÉS & ARCHIE SHEPP

2011-11-03T09:04:00.005+02:00

Δευτέρα 7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 9.00 μ.μ. στο Παλλάς

Στο πλαίσιο της ιδιαίτερης και πολύ επιτυχημένης σειράς συναυλιών Jazz Masters του Παλλάς, θα γίνει μία ακόμη συνάντηση γιγάντων της jazz μουσικής. Σε μία παραγωγή που ελάχιστες φορές παρουσιάστηκε παγκοσμίως, ο μοναδικός Chucho Valdes και η πολυμελής και βραβευμένη μπάντα του των AfroCuban Messengers, συναντάται με το θρυλικό σαξοφωνίστα Archie Shepp!
Ο κορυφαίος Κουβανός πιανίστας, συνθέτης και ενορχηστρωτής Chucho Valdes, βραβευμένος ήδη με 7 Grammies, είναι ο γιος του μοναδικού συνθέτη της Κουβανικής μουσικής Bebo Valdes και μεσουρανεί στο χώρο της μουσικής εδώ και πέντε τουλάχιστον δεκαετίες. Γεννημένος το 1941 σε προάστιο της Αβάνας, ο πολυτάλαντος Chucho, άρχισε από την ηλικία των 3 ετών (!) να σκαλίζει τα πλήκτρα του πιάνου και ολοκλήρωσε τις μουσικές σπουδές του στα 14 χρόνια του για να συνεχίσει μόνο με ιδιαίτερα μαθήματα! Από τα 15 χρόνια του άρχισε να φτιάχνει μουσικά σχήματα jazz και αφροκουβανικής μουσικής.   Παράλληλα έπαιζε στην ορχήστρα του πατέρα του, ενώ δούλευε και σε μουσικά θέατρα με διάφορες μπάντες. Στα τέλη της δεκαετίας του 60’ πλέον ο Valdes έχει ήδη αποφασίσει ότι πλέον μόνο ως leader μπορεί να πορευτεί και φτιάχνει το δικό του combo, το οποίο με την μορφή του κουϊντέτου, θα είναι και η πρώτη μπάντα που θα βγει να παίξει σε Φεστιβάλ εκτός Κούβας το 1970, προσκεκλημένο από το Jamboree International Jazz Festival της Πολωνίας. Ο μεγάλος Dave Brubeck αφού έδωσε στον Chucho τα συγχαρητήριά του, τον κατέταξε ανάμεσα στου κοφυφαίους 5 πιάνιστες στον κόσμο και ανάμεσα στους Bill Evans, H. Hancock, C. Corea και O. Peterson!
Το 1972 θα προσθέσει πνευστά και περισσότερα κρουστά στην μπάντα του ενώ το 1973 θα δημιουργήσει με τον Armando Romeu τους περίφημους Irakere, το πιο διάσημο και σημαντικό συγκρότημα Κουβανέζικης μουσικής του 2ου μισού του 20ου αιώνα. Ο ήχος του σχήματος επαναστατικός, αφού αναδείκνυε την παραδοσιακή Κουβανική μουσική μέσα από jazz, από rock και κλασσικές επιρροές. Ένας ήχος που επηρέασε την πορεία της Κουβανικής μουσικής συνολικά. Κάποια από τα διάσημα μέλη του σχήματος πλάι στον Chucho ήταν και ο σαξοφωνίστας Paquito D’Rivera αλλά κι ο τρομπετίστας Arturo Sandoval! Ήταν άλλωστε και το πρώτο Κουβανέζικο σχήμα που βραβεύτηκε με Grammy το 1979. Με τους Irakere αλλά και με τα διαφορετικά του project ο Chucho Valdes έχει ηχογραφήσει 87 δίσκους, ενώ έχει συμμετάσχει σε περίπου 35 δίσκους άλλων.
Η τελευταία του δουλειά λέγεται “Chucho’s Steps” και έχει ευθείες αναφορές στο πυρήνα της jazz, στον Coltrane αλλά και στον Gershwin, τον Zawinul, τον C. Porter και την οικογένεια Marsalis, με θέματα «βουτηγμένα» στα ...mojitos και μια προσέγγιση σύζευξης του ήχου της Blue Note με το danzon και το Cha Cha Cha. Μαζί του οι περίφημοι Afrocuban Messengers με τους οποίους εμφανίζεται τον τελευταίο καιρό και με τους οποίους απέσπασε το ..τελευταίο (ίσως) Latin Jazz album Grammy της ιστορίας το 2011 (σ.σ. καταργήθηκε η κατηγορία)! Στην τεράστια καριέρα του ο Chucho συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους μουσικούς ανάμεσα στους οποίους θα ξεχώριζε κανείς τον Gato Barbieri, τον Tito Puente, τους αδελφούς Marsalis, τον Corea, τον Dizzy Gillespie, τον Carlos Santana, τον Herbie Hancock , τον Michel Legrand ή τις ορχήστρες του Lincoln Center και την Machito Orchestra. Ακόμη συνέπραξε με συμφωνικές ορχήστρες και εμφανίστηκε στις μεγαλύτερες αίθουσες του κόσμου. Ανάμεσα στις αμέτρητες βραβεύσεις έχει ανακυρηχθεί και Πρεσβευτής Καλής Θελήσεως του FAO στα Ηνωμένα Έθνη, δίνοντας συναυλίες φιλανθρωπικού χαρακτήρα.
Ο Archie Shepp είναι μία εμβληματική και ιστορική προσωπικότητα στον χώρο της jazz. Εκτός από σπουδαίος σαξοφωνίστας, συνθέτης, πιανίστας, τραγουδιστής, ποιητής και συγγραφέας, ο Shepp είναι ένας αυθεντικός θρύλος της Αφροαμερικανικής κοινότητας. Γεννήθηκε το 1937 στο Fort Lauderdale της Florida αλλά μεγάλωσε στην Philadelphia σπουδάζοντας αρχικά στη δραματική σχολή Goddard όμως γρήγορα τον κέρδισε η μουσική και στράφηκε σε σπουδές σαξόφωνου και πιάνου.

Αρχικά έπαιξε σε μια Latin μπάντα μέχρι που τον ενέπνευσε η συνεργασία του με τον τρομερό πιανίστα της avant-garde, τον Cecil Taylor. O πρώτος δίσκος του ήταν με τον Bill Dixon και το κουαρτέτο τους το 1962, όπου περιείχε και κάποιο κομμάτι του Ornette Coleman. Η σχέση με τον Coleman και η τάση της εποχής τον έφεραν στη Ν. Υόρκη και μέσα σε πνεύμα έντονης πολιτικοποίησης, δημιούργησε το περίφημο κουϊντέτο της avant – garde τους New York Contemporary Five με τους μεγάλους Don Cherry, Reggie Workman, Roswell Rudd και John Tchicai. Εκεί θα κινήσει το ενδιαφέρον του τεράστιου John Coltrane που στο πρόσωπο του Shepp θα βρει ένα πολύτιμο συνεργάτη για τα αμέσως επόμενα χρόνια. Το 64’ ηχογράφησε με την επικουρία του Coltrane το περίφημο “Four for Trane” με συνθέσεις κυρίως του μυθικού σαξοφωνίστα στην εταιρεία Impulse που έμελλε να κάνει κάποιες από τις ιστορικότερες ηχογραφήσεις της jazz. Τα επόμενα δύο χρόνια ο Shepp συνεργάζεται και με τον Coltrane σε διάφορους δίσκους και ιδιαίτερα στον θρυλικό δίσκο “Love Supreme” ή τον στον δίσκο “Ascension” που κατά πολλούς είναι και η επιτομή της avant -garde μουσικής. Η συνεργασία του με τον Coltrane απογείωσε όπως ήταν φυσικό το ήδη ανήσυχο πνεύμα του Archie. Με τον δίσκο του “Fire Music” το 1965 παρουσιάζεται η έντονα πολιτική του συνειδητότητα και η ανάγκη του για μία αυξημένη εγρήγορση στο πρόβλημα των φυλετικών διακρίσεων, με ένα έντονο «Αφροκεντρισμό» και σε ένα δίσκο, όπου ανάμεσα σε υπέροχα κομμάτια διαβάζει και μία ελεγεία στον Malcolm X! Στοιχεία Αφρικάνικης μουσικής προστίθενται ολοένα και περισσότερο στη μουσική του Shepp και με τα χρόνια θα προσδιορίζει τον εαυτό του ως ένα αυθεντικό Αφρο- αμερικανό μουσικό με συγκεκριμένη άποψη και αισθητική. Το 1969 λαμβάνει την έδρα Εθνομουσικολογίας στο Πανεπιστήμιο του Amherst της Μασσαχουσέτης και διδάσκει εκεί επί πολλά χρόνια, ενώ παράλληλα γράφει και δύο θεατρικά έργα. Τα χρόνια που ακολουθούν ηχογραφεί και κυκλοφορεί συνολικά πάνω από 75 εξαιρετικούς προσωπικούς δίσκους και εμφανίζεται σε όλο το κόσμο συνεργαζόμενος με σπουδαίους μουσικούς βρίσκοντας το δικό του τρόπο να προσεγγίσει την mainstream jazz και το blues μέσα από μία avant-garde και free jazz οπτική. Σε λεξικό της Jazz ο Archie Shepp αναφέρεται ως “πρώτης τάξεως μουσικός και διανοούμενος, που βρίσκεται στην κορυφή της Avant-garde free jazz κίνησης έχοντας ενσωματώσει τα στοιχεία της mainstream jazz, ενώ παραμένει πιστός στην αισθητική του” ενώ τον αναφέρει και ως “πολυοργανίστα αφού παίζει σοπράνο, άλτο , τενόρο σαξόφωνα και από το 1975 και πιάνο, ενώ τα τελευταία χρόνια τραγουδά τα blues και τα standards”. Ένας καλλιτέχνης πραγματικός μύθος.
Η συνεργασία και συνύπαρξη του Chucho Valdes και των AfroCuban Messengers με τον Archie Shepp πραγματικά αποτελεί ένα special event και ως τέτοιο ταιριάζει απόλυτα στον κύκλο συναυλιών Jazz Masters του Παλλάς. Είναι μία συνεργασία που δεν περιοδεύει ως έχει, αλλά έκανε αίσθηση και πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο 2 μεγάλων Φεστιβάλ του εξωτερικού που αποτελούν θεσμό. Όπως αυτός που έχει δημιουργήσει το Παλλάς τα τελευταία χρόνια με την παρουσίαση κορυφαίων παραγωγών jazz. Στις 7 Νοεμβρίου και ώρα 21.00 λοιπόν οι φίλοι της jazz και όχι μόνο μουσικής, έχουν ραντεβού με δύο καλλιτέχνες θρύλους, φυσικά στο θέατρο Παλλάς.

Το κείμενο αντλήθηκε αυτούσιο από το www.ellthea .gr

Στο βίντεο ο Βαλντές μαζί με τον φοβερό και τρομερό Αρτούρο Σαντοβάλ, τον κουβανό τρομπετίστα με το λαμπερό ήχο και το groovy feeling.

D.Shostakovich, Chamber Symphony Op. 110a

2011-10-26T14:07:00.003+03:00

«Τι ήταν αυτό που έβαλε κάποτε σε κίνηση εκατομμύρια σφαίρες, επανδρωμένες και μη; Εσείς λέτε η Γερμανία. Εκείνοι η Ρωσία. Σίγουρα δεν θα μπορούσε να είναι η ίδια η Ευρώπη, πόσο μάλλον η Κεντρική Ευρώπη, που είναι πάντα ένα τόσο καλό και υπάκουο κορίτσι. Επαναλαμβάνω: Η Ευρώπη είναι μια ήπια αγελαδίτσα, μια τροφαντή παρθένα, μια Ρωσίδα ή μια Πολωνέζα ώριμη να αγαπηθεί, ένας πραγματικός άγγελος, ένα πειθήνιο έπαθλο…Η Ευρώπη ποτέ δεν έκαψε ούτε μια μάγισσα, ποτέ δεν άπλωσε χέρι να βλάψει Εβραίο! Πως μπορεί κανείς να καταγράψει τα στολίδια της; Στην Πράγα για παράδειγμα, βλέπει κανείς τον ουρανό της αυγής μέσα από τα θολωτά παράθυρα των καμπαναριών, και ο ουρανός γίνεται πιο ελκυστικός επειδή βρίσκεται μέσα σ’αυτό το πατιναρισμένο πλαίσιο, που το υποστήριγμα του, το δάχτυλο του ίδιου του πύργου, ξεπροβάλλει από τη σάρκα της πόλης, τις ανάγλυφες με λουλουδάτα μοτίβα και κεφαλές λεόντων προσόψεις αυτής της πόλης, που οι περιτοιχισμένοι και ελικοειδείς δρόμοι της διαθέτουν τόσα πολλά μάτια – η Ευρώπη έχει το νού της επειδή την έχουν βιάσει τόσο πολλές φορές, ίσως γι’αυτό κάποια από τα μάτια της εξακολουθούν να λάμπουν κάτω από το φως των φανών ακόμη και τώρα, μα ποιο το όφελός τους αν τους δει να έρχονται; Η πρώτη μεταλλική ψείρα τρέχει ήδη πάνω στο δέρμα της, που είναι καλυμμένο με σκουρόγκριζους και ανοιχτόγκριζους αδένες. Η Ευρώπη νιώθει τα πάντα, αντέχει τα πάντα, υψώνει στα ουράνια τα νεφοστόλιστα δάχτυλά της, τα καμπαναριά των εκκλησιών της, για να μπορέσει να παντρευτεί.»

William Wollman, ''Europe Central''

<p>&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://wildup.bandcamp.com/album/a-new-shostakovich-chamber-symphony-op-110a"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;A New Shostakovich, Chamber Symphony Op. 110a by wild Up &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp; Christopher Rountree&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;</p>

The Swallow Quintet

2011-10-24T09:01:00.006+03:00

O βιρτουόζος του ηλεκτρικού μπάσου Steve Swallow και η κορυφαία πιανίστα της free jazz, Carla Bley, έρχονται στην Αθήνα με τους The Swallow Quintet!

Ο Steve Swallow έρχεται στις 2 Νοεμβρίου, στο Παλλάς, με το κουιντέτο του που εκτός του Chris Cheek στο τενόρο σαξόφωνο, του φημισμένου Steve Cardenas στην κιθάρα και του Jorge Rossy στα ντραμς, έχει στις τάξεις του και μία ακόμη μεγάλη μορφή της jazz: Η Carla Bley στο πιάνο είναι, εκτός από χρόνια συνοδοιπόρος του Swallow στη ζωή και στην τέχνη, μια από τις πιο δυναμικές φιγούρες της free jazz. Η συνθέτρια, πιανίστα, μαέστρος, ερμηνεύτρια και συγγραφέας Carla Bley έχει συνεργαστεί στη σπουδαία καριέρα της με μουσικούς όπως τους Gary Burton, Paul Bley, George Russell, Steve Swallow, Michael Mantler, Don Alias, Nick Mason κ.ά., ενώ έχει ηχογραφήσει περίπου 30 ιστορικούς δίσκους.

Από την άλλη μεριά, ο Swallow δεν θεωρείται τυχαία ένας από τους πιο δημιουργικούς μουσικούς στο χώρο της jazz -τα τελευταία 40 χρόνια-, καθώς είναι από τους πρώτους που τόλμησαν να περάσουν από το όρθιο μπάσο στο ηλεκτρικό, στις αρχές της δεκαετίας του ’70. O τρόπος που o Swallow χρησιμοποιεί το ηλεκτρικό μπάσο θυμίζει κιθαρίστα της ροκ, γεγονός που –μαζί με το προφανές ταλέντο του- τον είχε κατατάξει σε ένα από τα αγαπημένα παιδιά των μουσικοκριτικών της jazz (και όχι μόνο).

Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Νέα Υόρκη πήγαινε από πολύ μικρή ηλικία σε clubs όπου το be bop βρισκόταν στην άνθησή του και αν και λευκός άρχισε από την εφηβεία του να γίνεται δεκτός από παρέες μαύρων μουσικών εξαιτίας του πασιφανούς ταλέντου που είχε στο μπάσο. Το 1964, θα γίνει μέλος της μπάντας του περίφημου τρομπετίστα Art Fermer και από εκεί και πέρα ξετυλίγεται μια θαυμαστή πορεία γεμάτη δημιουργικότητα και διακρίσεις. Δικές του συνθέσεις του έχουν ηχογραφήσει κορυφαίοι μουσικοί όπως ο Bill Evans, ο Chick Corea, ο Stan Getz αλλά και ο Gary Burton με τον οποίο συνδέονται με μακροχρόνια φιλία, ενώ αξιοσημείωτη είναι η μόνιμη συνεργασία του με τον βιρτουόζο της jazz κιθάρας, John Scofield.

Η πορεία του Steve Swallow έως σήμερα μετρά κορυφαίους δίσκους (Blue Note Records, ECM, κ.α…), ώρες διδασκαλίας στην πιο φημισμένη σχολή μουσικής στον κόσμο (Berklee College of Music), διεθνείς διακρίσεις και συνεχή παρουσία στα μεγαλύτερα jazz festival και στις πιο διάσημες αίθουσες jazz συναυλιών ανά τον κόσμο, ενώ έχει εμφανιστεί στη σκηνή με πολλούς διαφορετικούς μεταξύ τους καλλιτέχνες όπως οι Dizzy Gillespie, Michael Brecker, George Benson και Herbie Hancock.

Το κουϊντέτο του σε αυτή την περιοδεία κάνει μια γενικότερη αναφορά στο έργο του δημιουργού της και από τη σκηνή παρελαύνει ολόκληρη η ιστορία της περιπετειώδους μουσικής που ονομάζεται jazz από τη δεκαετία του ‘60 έως και τις μέρες μας.

Το κείμενο αντλήθηκε αυτούσιο από το www.ellthea.gr
Κρατήσεις μέσω Ιnternet: www.ellthea.gr και στο www.tickethour.com

Βitches brew...πάλι

2011-10-13T11:24:00.004+03:00

Ξεφύλλιζα σήμερα το πρωί, σχεδόν στις πέντε, το τεύχος του περιοδικού Jazz & Τζαζ, με τον τίτλο Smoking Jazz και διάβαζα το πολύ ωραίο κείμενο του Σάκη Παπαδημητρίου για το Kind of Blue του Miles Davis. Σε κάποιο σημείο ανέφερε και το Bitches Brew, μία από τις συγκλονιστικώτερες από άποψη καινοτόμας εγγραφής, δουλειές του Miles.

Θυμήθηκα πως όταν άρχιζα να ακούω τζαζ, με συνάρπαζε αυτός ο ήχος για το λόγο οτι ο ηλεκτρικός αυτός ήχος ήταν πιο κοντά στα ακούσματα που ήδη είχα και ήταν πιο κατανοητές οι κλίμακες και γενικά όλο το κόνσεπτ της δουλειάς.

Μπαίνοντας στο δισκάδικο του Ευγενίδη στην Αριστοτέλους στην ερώτηση του Μηνά ''Τι ψάχνουμε σήμερα;'' , απαντούσα ''Ηλεκτρικό Μάιλς''.

Ο Μηνάς χαμογελούσε και εγώ ύστερα από χρόνια κατάλαβα γιατί χαμογέλαγε. Κατανοούσε το γεγονός οτι στην ηλικία που ήμουν ήταν πολύ λογικό να με ενδιαφέρει ο ηλεκτρικός ήχος περισσότερο από τον κλασσικό ήχο της τζαζ.

Και είχε απόλυτο δίκιο.

Με τα χρόνια να περνούν και τις χιλιάδες ώρες ακρόασης, έφτασα πολύ φυσιολογικά στο σημείο να πάρει ο ηλεκτρικό ήχος την δευτερεύουσα πραγματική του θέση.

Γεγονός είναι πάντως πως ο συγκεκριμένος δίσκος ήταν καμπή στην ιστορία της τζαζ και της μουσικής γενικώτερα. Είχε συναρπάσει ακόμη και τον Στινγκ ο οποίος δήλωσε πως ήταν ό,τι πιο κορυφαίο είχε ακούσει ποτέ. Κι είχε δίκιο. Ήταν πράγματι σημαδιακή εγγραφή που ''στοίχησε'' στον Μάιλς. Κατηγορήθηκε οτι αυτό που παίζει δεν ήταν τζαζ. Δεν είχε σημασία αυτό διότι ο Μάιλς είχε πορεία χαραγμένη και καινοτομούσε συνεχώς. Λίγο τον απασχολούσε η γνώμη π.χ του τρομπετίστα Ουίντον Μαρσάλις ο οποίος ενοχλημένος δήλωσε πως αυτό δεν ήταν τζαζ και σε λίγες μέρες έδωσε συναυλία στο Carnegie Hall με θεματολογία από τη Νέα Ορλεάνη και με το σύνθημα ''Επιστροφή στις ρίζες''.

Ο Μάιλς όμως πορεύονταν στο πεπρωμένο του αδιαφορώντας για γνώμες που λίγο θα τον απέτρεπαν να συνεχίσει τη δημιουργική αυτή δουλειά του.

Περισσότερο από όλα τα κομμάτια του δίσκου αυτού, εκτός από το ομώνυμο κομμάτι, μου αρέσει το ''Spanish Key'' που πιστεύω εκφράζει , κατά τη γνώμη μου πάντοτε, το ύφος της δουλειάς αυτής. O Τέο Μασέρο έκανε την παραγωγή και η ηχογράφηση εγινε στα στούντιο της Columbia στη Νέα Υόρκη τον Αύγουστο του 1969.

Πλήθος μουσικών έπαιξαν στις ηχογραφήσεις αυτές, αλλά εγώ κρατώ τον Άγγλο κιθαρίστα John McLaughlin, τον Αυστριακό πιανίστα Joe Zawinul και τον σαξοφωνίστα Wayne Shorter που τον άκουσα πριν μερικά χρόνια στη Θεσσαλονίκη.

Tutta la Verita - from Mario Cipollini

2011-09-22T12:15:00.008+03:00

Το τωρινό μου όνειρο από τον ποδηλάτη που σημάδεψε την ποδηλατική μου ζωή ( http://el.netlog.com/cipollini964 ).

MCipollini. Tutta la Verità - The whole Truth - 2011 - HD from Mcipollini on Vimeo.

Σχιζοφρενικοί αυτοσχεδιασμοί ιερών τεράτων

2011-09-16T14:08:00.001+03:00

Τέσσερα ιερά τέρατα της free jazz μαζί, στο κοντσέρτο αυτό που δόθηκε στην Ισπανία το 1987.

Ο κατ΄εξοχήν αιρετικός τενόρο-σαξοφωνίστας Ornette Coleman της Free-jazz, που θεωρείται και ο πατέρας του ρεύματος αυτού της τζαζ, αν μπορεί κάποιος να το υιοθετήσει. Πριν μερικά χρόνια ήταν στη γειτονιά μας παίζοντας στο φεστιβάλ τζαζ των Σκοπίων.Ο ξεχωριστός Don Cherry που έπαιζε οτιδήποτε μπορεί να έβγαζε ήχο, αλλά κυρίως έγινε γνωστός σαν τρομπετίστας και κυρίως τον θυμόμαστε για την pocket τρομπέτα του με την οποία αυτοσχεδίαζε εκπληκτικά όπως και στο βίντεο που ακολουθεί. Ο ντράμερ Billy Higgins και ο κορυφαίος του γκρουπ νομίζω, ο μπασίστας Charlie Hayden. Μία από τις κορυφαίες μορφές της σύγχρονης τζαζ και όχι μόνο.

Τους απολαμβάνουμε στην εκπληκτική αυτή ελεύθερη σύνθεση...

Μαγικοί

''Cheese Cake'' at Carnegie Hall ή τα απλησίαστα τενόρο

2011-09-01T21:38:00.008+03:00

Αγαπημένος φίλος μού μετέφερε μια συλλογή τζαζ ,άνω των πεντακοσίων κομματιών, στον υπολογιστή μου αποτελούμενη μόνον από τον Sonny Rollins και τον Dexter Gordon. Δύο από τους πιο υπέροχους τενόρο-σαξοφωνίστες of all time.

Ακούω από χτες τη συλλογή του Dexter αδιάλλειπτα και είμαι σε κάποιο άλλο γαλαξία νομίζω. Σ΄όλη τη διάρκεια της ημέρας μέχρι και αυτή τη στιγμή, αλλά και τα τελευταία τρία τέταρτα της ώρας από την ώρα που σταμάτησα τη δουλειά μου, απολαμβάνω την συγκλονιστικώτερη εκτέλεση του Cheesecake (η ηχογράφηση του στούντιο περιλαμβάνεται στο άλμπουμ του Dexter Gordon με τίτλο ''GO'' για το label της Blue Note) από το μαγικό σαξόφωνο του Γκόρντον και του Γκρίφιν. Είναι από την εμφάνισή τους το 1976 στο θρυλικό Carnegie Hall της Νέας Υόρκης.

Πιστεύω πως είναι η πιο συγκλονιστική. Ο Johnny Griffin μαζί με τον Ντέξτερ στην κυριολεξία απογειώνουν το κομμάτι. Απίστευτο δέσιμο, εκτέλεση, feeling, και ταχύτητα από όλους. Στο σόλο του ο Γκρίφιν παρ΄όλο που του ''λείπουν'' ίσως λίγες νότες εν σχέσει με το αλάνθαστο παίξιμο του Ντέξτερ και παρά το ότι είναι γρηγορότερός του (κλασσική έμεινε η ταχύτητά του) είναι λίγο πιο συναισθηματικός με πιο φορτισμένες νότες, ίσως γιατί δεν είναι το κομμάτι του και οφείλει να ανταποκριθεί. Με προκάλεσε αναταραχή κι ανατριχίλα το ηχόχρωμά του και το ύφος της εκτέλεσής του. Εχει αυτό το κάτι, μια αίσθηση νοσταλγίας που αναστατώνει, αυτή την ελάχιστη διαφορά θάλεγα (εν σχέσει βέβαια με τον Γκόρντον πάντοτε) που δίνει όλο το νόημα στην εκτέλεση. Κι αυτό είναι ίσως δική μου διαπίστωση, ίσως λέω πάλι. Πάντως τα τενόρο είναι απλησίαστα.

Στο πιάνο ο George Cables, στο μπάσο ο Rufus Reid, στα τενόρο ο Dexter και ο Griffin και στα τύμπανα ο Εddie Gladden.

Να θυμηθούμε πως και οι δύο αυτοί σαξοφωνίστες ηχογραφούσαν για πολλά χρόνια στη Blue Note του Άλφρεντ Λάιον, αλλά και ανήκαν στη μεγάλη εκείνη φουρνιά των μουσικών της τζαζ που τη δεκαετία του ΄50 εγκατέλειψαν την Αμερική κάνοντας εκπληκτική καριέρα στην Ευρώπη, γράφοντας κυριολεκτικά τη δική τους ιστορία. Πέρα από το γεγονός οτι έσπειραν το σπόρο της μουσικής αυτής, που άνθισε τότε στη Γαλλία κατά κύριο λόγο, όντας η πρώτη χώρα μετά τις Ηνωμένες πολιτείες που είχε και έχει ακόμη εκπληκτική σκηνή τζαζ, ακολουθούμενη από τις Σκανδιναυικές κυρίως χώρες (Ο Γκόρντον έκανε καριέρα στη Γαλλία και τη Δανία) αλλά και άλλες. Οι δυό αυτές χώρες έχουν (πλην της Ιταλίας που έχει τη δική της σκηνή και τα δικά της ηχοχρώματα) τις πιο πλούσιες τζαζ σκηνές αλλά και τις πιο ''αμερικάνικες'', κυρίως η δεύτερη.

Strode Rode

2011-08-23T10:31:00.007+03:00

Ακούω εδώ και μέρες συνεχώς τον πολυαγαπημένο Sonny Rollins. Σκέφτομαι το παθιασμένο γεροντάκι πια, που ξεκίνησε επί Τσάρλι Πάρκερ και έφτασε μέχρι σήμερα να μας συγκινεί με το υπέροχο τενόρο σαξόφωνό του.

Το άλμπουμ του με τίτλο ''Saxophone Colossus'' αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι μιας τζαζ δισκοθήκης. Εδώ στο ''Strode Rode'' που είναι το τρίτο στη σειρά του LP, μαζί του είναι ο Τόμι Φλάναγκαν στο πιάνο, ο Νταγκ Ουώτκινς στο μπάσο και ο Μαξ Ρόουτς στα τύμπανα.
Απολαυστικός με τον σχεδόν επίπεδο αναγνωρίσιμο ήχο του, μας ταξιδεύει μαγικά στο αγαπημένο του σύμπαν. Του ευχόμαστε να ζήσει πολλά χρόνια ακόμη και να μας δίνει τις υπέροχες νότες του.

Στην επίθεση των διδύμων πύργων της Νέα Υόρκης, λίγη ώρα μετά, κάποιο γεροντάκι εθεάθη να περιφέρεται στους δρόμους της πόλης με τις παντόφλες, τις πυζάμες και με ένα τενόρο σαξόφωνο στο χέρι. Ήταν ο Σόνυ που το μόνο που πήρε μαζί του στην κατάσταση πανικού ήταν το τενόρο του. Πόσοι από μας σε ανάλογη περίπτωση θα κάνουμε κάτι αντίστοιχο;

Relaxin' At Camarillo

2011-07-26T10:04:00.015+03:00

Ο ιδιοκτήτης και δημιουργός της δισκογραφικής εταιρείας Dial , Ross Russel κάλεσε το καλοκαίρι του 1946 τον Charlie Parker στην Καλιφόρνια να ηχογραφήσει για λογαριασμό της. Κι αυτό γιατί του άρεσε η bebop. Ο Parker όμως είχε διαφορετική γνώμη έχοντας τα δικά του προβλήματα με την ηρωίνη, η οποία τον έφτασε στο χείλος της παραφροσύνης και της καταστροφής.

Νοσηλεύτηκε για επτά μήνες στο πολιτειακό νοσοκομείο του Camarillo, παίρνοντας εξιτήριο τον Απρίλη του 1947. Επιστρέφοντας στη Νέα Υόρκη λίγες εβδομάδες μετά, άρχισε πρόβες για την εμφάνιση ενός μήνα στο θρυλικό τζαζ-κλαμπ ''3 Deuces'' της 52ης Οδού. Στη φωτογραφία το κλαμπ όπως ήταν την ίδια εποχή (1948).

To κουιντέτο του αποτελούνταν από τον ίδιο στο άλτο σαξόφωνο, τον Μάιλς Ντέηβις στην τρομπέτα, τον Ντιούκ Τζόρνταν στο πιάνο, τον Τόμυ Πότερ στο μπάσο και τον Μαξ Ρόουτς στα τύμπανα. Σχήμα που τελικά έμελλε να παίζει μαζί για τους επόμενους περίπου είκοσι μήνες.

Η περιπέτειά του στο εν λόγω νοσοκομείο έγινε ηχογράφηση με τον γλυκύτατο τίτλο ''Relaxing at Camarillo''.

Στο διάστημα αυτό ηχογράφησαν εξαιρετικά κομμάτια για την ίδια την Dial αλλά και την Savoy Records. Mερικοί τίτλοι είναι : ''Charlie Parker- Complete Savoy Live Recordings'', ''Charlie Parker- Complete Savoy Recordings'', ''Charlie Parker- The complete Dial sessions'' απ' όπου και η ηχογράφηση που ακούμε στο βίντεο. Παίζει κιθάρα ο Barney Kessel, 24άχρονος τότε.

Οι δισκογραφικές πληροφορίες αντλήθηκαν από το βιβλίο του Barry MacRae ''Miles Davies''-1988
Η φωτογραφία αντλήθηκε από το www.guardian.co.uk

H αδιακρισία του Mπροντ

2011-07-15T10:21:00.006+03:00

"Δεν πιστεύω πως ο Kάφκα ζήτησε από τον Mπροντ να καταστρέψει την αλληλογραφία του επειδή φοβόταν τη δημοσίευσή της. Ούτε που θα του πέρασε από το νου τέτοια σκέψη. Οι εκδότες δεν ενδιαφέρονταν για τα μυθιστορήματά του, από πού κι ως πού θα ενδιαφέρονταν για τα γράμματά του; Aυτό που τον ωθούσε να τα καταστρέψει ήταν η ντροπή, η εντελώς στοιχειώδης ντροπή όχι του συγγραφέα, αλλά του απλού ατόμου, η ντροπή ν' αφήσει να σέρνονται προσωπικά του πράγματα κάτω απ' το βλέμμα των άλλων, της οικογένειας, των αγνώστων, η ντροπή μήπως γίνει αντικείμενο, η ντροπή που μπορεί «να ζήσει και μετά το θάνατό του». Kι όμως, ο Mπροντ παρέδωσε αυτά τα γράμματα στη δημοσιότητα!

Προηγουμένως, στη δική του διαθήκη, είχε ζητήσει από τον Kάφκα «να καταστρέψει μερικά πράγματα», όμως ο ίδιος δημοσιεύει τα πάντα, αδιακρίτως, ακόμη κι εκείνο το μεγάλο και οδυνηρό γράμμα που βρέθηκε σ' ένα συρτάρι, γράμμα που ο Kάφκα δεν αποφάσισε ποτέ να το στείλει στον πατέρα του και που, χάρη στον Mπροντ, μπόρεσαν να το διαβάσουν οι πάντες εκτός από τον παραλήπτη του.
H αδιακρισία του Mπροντ δεν έχει καμία δικαιολογία στα μάτια του. Πρόδωσε το φίλο του. ΄Eπραξε αντίθετα προς τη θέλησή του, αντίθετα προς το νόημα και το πνεύμα της θέλησής του, αντίθετα προς το συνεσταλμένο χαρακτήρα του, κι ας τον γνώριζε."

Από το εκλεκτό δοκίμιο του Μίλαν Κούντερα «Οι προδομένες διαθήκες» (εκδόσεις «Eστία», μετάφραση Γιάννη Xάρη)

sani festival 2011

2011-07-11T09:51:00.005+03:00

Sani Festival 2011: 20 χρόνια Jazz on the hill

Με γιορτινή διάθεση ανεβάζει φέτος αυλαία το Sani Festival, αφού κλείνει 20 χρόνια εκδηλώσεων Jazz on the Hill.

Οι εκδηλώσεις του Sani Festival ξεκινούν στις 15 Ιουλίου και θα διαρκέσουν μέχρι τις 3 Σεπτεμβρίου. Θα πραγματοποιηθούν στο Λόφο της Σάνης και στο Garden Theatre.

Περισσότερα στο : www.elculture.gr

"Working Class Hero" από τη Θεά

2011-07-06T14:57:00.001+03:00

Το εξαιρετικό τραγούδι του John Lennon ερμηνευμένο εδώ από την ''Θεά'' Marianne Faithfull. Είναι κατά την άποψή μου η καλύτερη version και είναι από τη live stageshow εμφάνιση στη Νέα Υόρκη με τον τίτλο ''Sessions at west 54th''.

Ώριμη ερμηνεία παρέα με μια φοβερή μπάντα, από μια περσόνα που και μόνο η διαδρομή της στη ζωή και όχι μόνο στη μουσική αρκεί να μας τρομάξει. Από κορίτσι του Μικ Τζάγκερ, τις τεράστιες ποσότητες ναρκωτικών και την τρέλλα, μέχρι τις αποτοξινώσεις της και τις διάφορες κατά καιρούς επανόδους της άφησε ανεξίτηλο σημάδι στη διαδρομή.Αριστοκρατικής καταγωγής, διάνυσε μια τρομερή πορεία δοκιμάζοντας τα πάντα και βγήκε αλώβητη από όλα.

Την ακούω και την παρακολουθώ χρόνια, την είδα live στην Αθήνα να ερμηνεύει Kurt Weill, έχω άπειρους δίσκους της. Tη λατρεύω απλά...

Boulevard of Broken Dreams

2011-06-21T19:08:00.002+03:00

Βραβείο λογοτεχνίας για τον Μίλαν Κούντερα

2011-06-17T13:07:00.011+03:00

Ο Μίλαν Κούντερα, απέσπασε το πρώτο βραβείο το «Ovidius Grand Prize» 2011 στο Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας «Ημέρες και Νύχτες Λογοτεχνίας» που διοργανώθηκε από την Ένωση Συγγραφέων Ρουμανίας στις πόλεις Νέπτσουν και Μανγκάλια, στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας.Ο ίδιος ο Κούντερα σε επιστολή του προς την κριτική επιτροπή αποδέχθηκε το βραβείο και τόνισε ότι για λόγους υγείας δεν μπόρεσε να παραστεί.

Δώρισε επίσης το ποσό, ύψους 10.000 ευρώ, που συνόδευε το βραβείο στον ρουμανικό εκδοτικό οίκο Humanitas Publishing House ο οποίος έχει εκδώσει τα έργα του στη ρουμανική γλώσσα και επεσήμανε ότι τα χρήματα πρέπει να διοχετευτούν για την στήριξη της λογοτεχνίας στη χώρα αυτή. (www.kathimerini.gr)

Η είδηση αυτή μου έδωσε την αίσθηση πως δεν με αγγίζει καθόλου, έστω κι αν αναφέρεται στον άνθρωπο που σημάδεψε τη ζωή, τη σκέψη και τη ματιά μου. Βράβευση που ομολογουμένως όπως όλες, αποτελούν επιβεβαίωση έργου. Αλλά τον ''πατέρα'' νομίζω πως ελάχιστα έως καθόλου τον απασχολεί αυτό το ζήτημα.

Να θυμηθούμε την προσπάθεια συκοφάντησής του ως καταδότη κάποιου πιλότου πριν λίγα χρόνια. Ο ίδιος, μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού στις ανατολικές χώρες της Ευρώπης, δεν επέστρεψε θριαμβευτής στην Πράγα να δρέψει δάφνες, όντας διωκόμενος από το σύστημα που μόλις κατέρρευσε.

Πίστευε πως ο άνθρωπος είναι πίσω από όλα και πως τον ένα ολοκληρωτισμό θα τον αντικαθιστούσε ένα άλλος, πράγμα που συνέβη. Κύμα καταναλωτισμού, νεοπλουτισμός, ελλιπής παιδεία και κουλτούρα, ανισότητες κοινωνικές που συνεχώς διευρύνονται, ακολούθησαν την πρότερη κατάσταση. Σ' όλα αυτά δεν ήθελε να είναι συμμέτοχος. Και η χώρα του δε του το συγχώρεσε.

Εξελίσσομαι : αλλάζω διαρκώς κριτήριο

2011-06-03T11:08:00.005+03:00

....

"Η δεύτερη μαγική εικόνα ήταν πιο σοκαριστική: Ο Θεός – και δε χρειάζεται να πω για ποιόν Θεό μιλάω- στα Ηλύσια Πεδία, σκυμμένος πάνω από ένα παιδικό καροτσάκι! Δεκαπέντε χρόνια πριν, ο Μίλαν έγραφε: ''Όταν φανταστώ πως θα μπορούσα να σκύψω με ηλίθιο χαμόγελο πάνω από ένα μωρό, με πιάνει κρύος ιδρώτας...'' Και τώρα να τον – μια εξηντάρα γριά αρκούδα – να φωτογραφίζεται με το μωρό και να εγκαταλείπεται ''στον δημοκρατικότερο των μορφασμών: το γέλιο''

Είναι ο ίδιος άνθρωπος, που στο Βαλς του Αποχαιρετισμού έγραφε: ''Το να έχεις παιδί, είναι σαν να λες, γεννήθηκα, δοκίμασα τη ζωή και βεβαιώθηκα πως είναι τόσο καλή που αξίζει να επαναληφθεί''.

''Ο λόγος που δεν ήθελα να έχω παιδί'', λέει τώρα ο Πατέρας, ''ήταν πως δεν έβρισκα τη ζωή μου αρκετά καλή. Ζούσα τότε στην Τσεχοσλοβακία, κανείς δε δημοσίευε τα έργα μου, ένοιωθα ένας ηττημένος Τσεχοσλοβάκος''.

Εκεί που άλλοτε υπήρχε ο ''κρύος ιδρώτας'', σήμερα απλώνεται η ''Ευλογημένη Λήθη''... ''Όταν ακούω τους νικημένους να αναρωτιούνται, γιατί θα πρέπει να μεταδώσουν τον δικό τους ιδεολογικό κόσμο στο παιδί τους και μετά να το βλέπουν δυστυχισμένο να μπλέκεται στις ίδιες συγκρούσεις που έμπλεξαν και αυτοί, τους καταλαβαίνω. Το να θέλεις πραγματικά να έχεις παιδί, σημαίνει να έχεις βγει κερδισμένος από τις συγκρούσεις'', λέει ο Μ. ''Τελικά, ναι, η ζωή είναι τόσο καλή, που αξίζει να επαναληφθεί''.

Δύο μόνο χρόνια πριν από τη διαβόητη φωτογραφία του πάνω από το καροτσάκι, μπαίνει στην τελική ευθεία ανατροπής. ''Το παιδί'' γράφει στην Αθανασία, είναι Πεμπτουσία κάθε έρωτα, ακόμη και αν πραγματικά δεν έχει συλληφθεί και έρθει στον κόσμο. Στην Ερωτική Άλγεβρα, το παιδί είναι το σημείο μιας μαγικής πρόσθεσης δύο όντων''.

Αυτό που αρνιόταν τότε, στην Τσεχοσλοβακία, δεν ήταν το παιδί, αλλά ο αυτόπτης μάρτυρας της απουσίας του έρωτα, η ηττημένη χώρα, ο συντριμμένος εαυτός, ο γάμος της νιότης.

Γι αυτούς τους γάμους και τα χλιαρά συζυγικά αγκαλιάσματα έτρεφε ιδιαίτερη αντιπάθεια. Μέχρι του σημείου να συλλαμβάνει, με ένα καθαρά γυναικείο ένστικτο, πως τα παιδιά που γεννιόταν από αυτούς, στην ουσία, δεν είχαν πατέρα. ''Η γυναίκα κοίταζε το όμορφο πρόσωπο του αγάλματος και επιθυμούσε με όλη της την ψυχή, το παιδί που μεγάλωνε στην κοιλιά της, να μοιάσει σε αυτό τον ωραίο αντίπαλο του άντρα της. Ήθελε να του μοιάζει τόσο πολύ, που να μπορεί εκείνη να σκέφτεται, και τελικά να το πιστέψει, πως δεν έμεινε έγκυος από τον άντρα της αλλά από το άγαλμα. Έπρεπε με κάθε τρόπο να ξαναπλαστεί η κακότυχη αρχή της εγκυμοσύνης της...'' (Η Ζωή Είναι Αλλού).

Στο Βαλς του Αποχαιρετισμού, η ''κακότυχη αρχή'' ξαναπλάθεται με διαφορετικό τρόπο. Η Ρουζένα θα πει πως η μητρότητα είναι υπόθεση τόσο ερωτική, που της φαινόταν αδύνατον να μείνει έγκυος από κάποιον που σχεδόν περιφρονούσε. Αν απέδωσε την εγκυμοσύνη της στον τρομπετίστα και όχι στον Φραντίσεκ, δεν το έκανε με πονηριά. Πίστευε πως πραγματικά είναι ο τρομπετίστας ο πατέρας, γιατί αυτόν σεβόταν, αυτός της αποσπούσε το θαυμασμό, αυτός της άξιζε! ''Δεν ήθελα παιδί'', θα πει ο θεός, ''όσο ήμουν αδύναμος, όσο γνώριζα τη ζωή από τη μία και χειρότερη όψη της''.

Από το περιοδικό ΓΥΝΑΙΚΑ και το 1993, το κείμενο της Μαλβίνας Κ.

Αποστομωτική απάντηση σε όλους αυτούς που βλέποντάς μας στη διάρκεια του χρόνου αναρωτώνται λέγοντας χυδαία απορημένοι: Μα πως άλλαξες έτσι; Δεν είσαι αυτός που ήσουν πια. Μα άλλα έλεγες κάποτε.

-Όχι αγαπημένε μου, δεν άλλαξα, απλώς εξελίχτηκα. Δηλαδή άλλαξα τα κριτήριά μου. Τα κριτήρια με τα οποία βλέπω τον κόσμο, τους ανθρώπους, τα γεγονότα γύρω μου. Ευτυχώς.

Photo of Milan Kundera, by Fridrik Rafusson, courtesy of Faber Books

"Go Down Moses"

2011-05-29T19:22:00.010+03:00

"Στις αρχές του 19ου αιώνα (η εποχή που μας ενδιαφέρει), στα μεγαλα βαμβακοχώραφα στις όχθες του Μισισιπή, δούλευαν νέγροι απ' το πρωί ως το βράδυ. Κοιμόταν σε ξύλινες παράγκες, στο πάτωμα από χώμα. Αν εξαιρέσεις τη σχέση μητέρας-γιος, οι συγγένειες ήταν συμβατικές και ύποπτες. Είχαν όνομα, αλλά το επώνυμο δεν τους χρειαζόταν και πολύ. Δεν ήξεραν να διαβάζουν. Οι γλυκές, ψιλές φωνές τους μιλούσαν κάτι αγγλικά με μακρόσυρτα φωνήεντα. Δούλευαν στη σειρά, κυρτωμένοι κάτω απ' το καμτσίκι του επιστάτη. Αν το 'σκαγαν, άνδρες με μακριές γενειάδες καβαλούσαν όμορφα άλογα, και τρομερά λαγωνικά τους παίρναν στο κυνήγι.

Σ' ένα υπόστρωμα από ζωώδεις προσδοκίες και αφρικανικούς φόβους είχαν προσθέσει τα λόγια της γραφής: επομένως, πίστευαν στον Χριστό. Όλοι μαζί κι από τα βάθη της καρδιάς τους τραγουδούσαν: ''Go down Moses''. Ο Μισισιπής ήταν γι αυτούς το μεγαλόπρεπο είδωλο του θλιβερού Ιορδάνη".

...

Το "Go down Moses" είναι ένα από τα πιο παλιά spiritual (θρησκευτικού περιεχομένου ύμνοι ανάμικτοι με τραγούδια που τραγουδιούνταν μουρμουριστά και συνήθως χορωδιακά) που οι αφρικανοί σκλάβοι τραγουδούσαν στον αμερικανικό Νότο, εμπνευσμένο από την εντολή του Θεού στο Μωυσή (Εξοδος 7:16) να πάει στην Αίγυπτο και να απελευθερώσει το λαό Του.

Η ερμηνεία εδώ με τον μαγικό πάντοτε Λιούις Άρμστρονγκ είναι η πιο ψυχωμένη, η πιο bluesy και η πιο jazz! Τι άλλο; Κι η τρομπέτα ''μπαίνει'' εκπληκτικά ύστερα από το υπέροχο πιάνο και κινείται ανάλαφρα επάνω, ώς ωφείλει, στο blues τέμπο...

Go down, Moses, way down in Egypt land
Tell old Pharaoh
To let my people go.

Now when Israel was in Egypt land
(Let my people go)
Oppressed so hard they could not stand
(Let my people go)

So the Lord said:
Go down, Moses
way down in Egypt land
Tell old Pharaoh
To let my people go.

So Moses went to Egypt land
(Let my people go)
He made old Pharaoh understand
(Let my people go)

Yes the Lord said:
Go down, Moses
way down in Egypt land
Tell old Pharaoh
To let my people go.

Thus spoke the Lord, bold Moses said,
(Let my people go)
If not I'll smite your firstborn dead
(Let my people go)

Cause the Lord said:
Go down Moses
Way down in Egypt land
Tell old Pharaoh
To let my people go

Tell old Pharaoh to let my people go

Το κείμενο είναι απόσπασμα από το πεζό με τίτλο ''Ο Στυγερός λυτρωτής Λάζαρους Μορέλ'' (κεφάλαιο ''Οι άνθρωποι''), του Χόρχε Λούις Μπόρχες, σε μτφ Αχιλλέα Κυριακίδη.

Η φωτογραφία της παρτιτούρας είναι από το www.americaslibrary.gov

passatori

2011-05-27T12:10:00.004+03:00

Μια εξαιρετική ηχογράφηση που έγινε στις 6,7 & 8 Οκτωβρίου του 1998 στο ''Teatro Verdi'' της Φλωρεντίας με τον Γκαλιανό να παίζει ακορντεόν Victoria και μπαντονέον Alfred Arnold παρέα με την ορχήστρα της Τοσκάνης, για το label της DREYFUS.
Την ξανακούω μαγεμένος εδώ και μέρες.

Κρατώ το κομμάτι από το σιντί με τον τίτλο ''La Valse a Margaux'' που εδώ παίζεται από τον Sebastien Surel στο βιολί και τον ίδιο τον Richard Galliano στο ακορντεόν. Είναι από το κονσέρτο ''Piazzola Forever''.

Υπέροχοι...

Το στρατόπεδο συγκέντρωσης δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο...

2011-05-24T17:07:00.003+03:00

...

είχε διηγηθεί στη διάρκεια του πρωινού οτι η μητέρα της διάβαζε το ημερολόγιό της στην οικογένειά της σκασμένη στα γέλια. Όταν μια φιλική κουβέντα μπροστά σ' ένα ποτήρι κρασί μεταδίδεται δημόσια απ' το ραδιόφωνο, αυτό δε μπορεί να σημαίνει παρά ένα πράγμα: οτι ο κόσμος έχει μεταβληθεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Η Τ. χρησιμοποιούσε τη λέξη αυτή από τα παιδικά της χρόνια σχεδόν, για να εκφράσει την ιδέα που είχε για τη ζωή της μέσα στην οικογένειά της. Το στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι ένας κόσμος όπου διαρκώς ζει ο ένας πάνω στον άλλο, μέρα νύχτα. Οι σκληρότητες κι η βία δεν είναι παρά μόνο μια δευτερεύουσα και καθόλου απαραίτητη όψη τους. Το στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι η απόλυτη εξαφάνιση της ιδωτικής ζωής. Ο Π., που δεν ήταν καν ασφαλής στο σπίτι του όταν μιλούσε μ΄ένα φίλο μπροστά σ' ένα ποτήρι, ζούσε (χωρίς αμφιβολία, ήταν το μοιραίο του σφάλμα!) μέσα σ' ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η Τ. όταν έμενε στης μητέρας της, ζούσε σ' ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Από τότε γνώριζε οτι το στρατόπεδο συγκέντρωσης δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο, τίποτα που να πρέπει να μας εκπλήσσει, αλλά κάτι δεδομένο, θεμελιώδες, κάτι στο οποίο ερχόμαστε στον κόσμο και από το οποίο δεν μπορούμε να δραπετεύσουμε παρά μόνο με μια υπέρτατη επιστράτευση όλων των δυνάμεών μας.

Από το συγκλονιστικό μυθιστόρημα "Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Είναι" του Μίλαν Κ. σε μετάφραση Κατερίνας Δασκαλάκη για τις εκδόσεις της "Εστίας".

Η ψυχή του πλήθους

2011-05-17T09:55:00.002+03:00

...

"Τον Γ. ανέκαθεν τον κυρίευε φρίκη στην ιδέα οτι οι παθητικοί θεατές θα είναι πάντα πρόθυμοι να ακινητοποιήσουν το θύμα την ώρα της εκτέλεσης. Γιατί με τον καιρό ο δήμιος έγινε πρόσωπο κοντινό, οικείο, ενώ ο καταδιωκόμενος μυρίζει αριστοκρατία. Η ψυχή του πλήθους, που κάποτε ταυτιζόταν με τους εξαθλιωμένους καταδιωκόμενους, σήμερα ταυτίζεται με την εξαθλίωση των διωκτών.

Γιατί στον αιώνα μας διωγμός του ανθρώπου είναι ο διωγμός των προνομιούχων: αυτών που διαβάζουν βιβλία ή έχουν σκύλο."

Από το αριστουργηματικό "Το βαλς του αποχαιρετισμού" του Μίλαν Κ. σε μετάφραση του Γ.Η.Χάρη και τις εκδόσεις της "Εστίας". Η φωτογραφία είναι από το www.yannisharis.blogspot.com που είναι το μπλογκ του μεταφραστή Γιάννη Η. Χάρη.

Με το Βαλς του αποχαιρετισμού αποχαιρέτησε ο Μίλαν Κούντερα τη χώρα του, καθώς ήταν το τελευταίο έργο που έγραψε εκεί προτού εγκατασταθεί μόνιμα στη Γαλλία.

Ralph's Boogie

2011-05-10T12:38:00.003+03:00

Το πιο αγαπημένο μου κομμάτι από τον ασυναγώνιστο Ray Brown. Εκπληκτική εκτέλεση με τον ίδιο τον Ρέυ στο μπάσο, τον Gene Harris στο πιάνο, (στα τύμπανα οι μυημένοι θα ανακαλύψουν τον εξαιρετικό Jeff Hamilton), όπου συνεργάστηκε με τον υπέροχο τενόρο σαξοφωνίστα Ralph Moore στη συγκεκριμένη ηχογράφηση, απ΄όπου και ο τίτλος του κομματιού που είναι σύνθεση του ίδιου του Μπράουν.

Το σιντί κυκλοφόρησε σε περιορισμένα αντίτυπα (Limited Edition) με τον τίτλο RAY BROWN TRIO WITH RALPH BOOGIE / MOORE MAKES 4/ CONCORD το 1991. Στη δισκοθήκη μου το έχω από τη συλλογή για το label της Concord με τον τίτλο ''Ray Brown/The best of the Concord years''.

Compulsion

2011-05-02T11:25:00.007+03:00

Φόρος τιμής, με αυθεντική bebop, από το σεξτέτο του Μάιλς Ντέιβις στον τόπο εξέλιξης και εδραίωσης της bebop και ουσιαστικά της σύγχρονης τζαζ ,που ξεκίνησε από το Minton's Playhouse του Χάρλεμ και έφτασε μέχρι τα μαγαζιά της 52ης Οδού κι από εκεί σε όλο τον κόσμο.

Ηχογράφηση στις 30 Ιανουαρίου 1953 στο πασίγνωστο Birdland, όπου o Miles Davis παίζει τρομπέτα, θεικό άλτο ο Charlie Parker (με το λευκό επιστόμιο στο άλτο του) και ο Sonny Rollins, ενώ μαζί είναι ο Percy Heath στο μπάσο, ο Walter Bishop στο πιάνο, και ο απίστευτος Philly Joe Jones στα τύμπανα

Πάθη κατά Ματθαίον, του Ιωάννη Σεβαστιανού Μπαχ, BWV 244

2011-04-19T10:06:00.005+03:00

Το έργο γράφτηκε μετά τα Πάθη κατά Ιωάννη και πρωτοπαρουσιάστηκε στη Λειψία τη Μεγάλη Παρασκευή του 1729, πιθανότατα όχι ακόμα στην τελική του μορφή. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν το πόσο μεγαλειώδες, όμορφο, ευαίσθητο είναι το έργο αυτό του Μπαχ. (www.classicalmusic.gr)

Είναι σίγουρα ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της ανθρώπινης πνευματικής προσπάθειας.

Στην εδώ εκτέλεση ακούμε την κοντράλτο Eula Beal να τραγουδά το ''Erbarme Dich'' (''Lord have mercy on me'') του J.S.Bach από τα ''Κατά Ματθαίον Πάθη'' με τον εκπληκτικό Yehudi Menuhin (Συμφωνική ορχήστρα, Hollywood) στα σόλο του βιολιού. Αρχιμουσικός ο Αntal Dorati.

CLEOΠΑΡ'ΤΑ

2011-04-06T09:09:00.004+03:00

Το Δημήτρη Βασιλάκη τον άκουσα πρώτη φορά σε μια του εμφάνιση, με το κουαρτέτο του στη Στοά Σπυρομήλιου, νομίζω το 2001. Έπαιζε μαζί του ο Γιώργος Κοντραφούρης πιάνο, αλλά δε θυμάμαι ούτε τον μπασίστα, ούτε και τον ντράμερ.

Σαξοφωνίστας, τραγουδιστής, συνθέτης αλλά και εκπαιδευτικός, αποτελεί σταθερή αξία στη μουσική σκηνή της τζαζ. Εκπροσώπησε επίσης,πριν μερικά χρόνια το Ηνωμένο Βασίλειο στο φεστιβάλ τζαζ της Αθήνας.

Μ' εντυπωσίασε ο ήχος του, όντας λάτρης του τενόρο-σαξοφώνου. Πλήρης, στρογγυλεμένος, χωρίς φιοριτούρες περιττές, γεμάτος στις κλίμακές του. Ήταν πραγματικά εντυπωσιακός.

Τον θυμήθηκα διαβάζοντας ένα κείμενο με αφορμή την κυκλοφορία του καινούργιου του δίσκου ''Across the Universe''. (www.dimitriosvassilakis.com) .Ας αφήσουμε τον ίδιο να μας πει...

"ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ, κοντά στη γυναίκα και στον γιό μου, καταλαβαίνω λίγα για το μυστήριο της γυναικείας φύσης. Όταν είμαι μακριά, ακόμη λιγότερα. Βρίσκομαι σε μία περιοδεία μεταξύ Σικάγου-Νέας Υόρκης-Άμπου Ντάμπι-Ζυρίχης, αλλά η σκηνή εκτυλίσσεται στη Νέα Υόρκη, στο jazz club Cleopatra's Needle. Hostess η γιαπωνέζα μπαργούμαν Γιοσίκο που τραγουδάει τζαζ στον ελεύθερό της χρόνο. Μόλις έχω ηχογραφήσει το νέο άλμπουμ μου ''Across the Universe'' και είμαι χαρούμενος ειδικά για το ''Four Woman'' της Nina Simone, το οποίο έχω διασκευάσει με πειραγμένους στίχους που δείχνουν πόσο συμπάσχω και καταλαβαίνω τη γυναίκα. Χαμένος στις σκέψεις μου, ακούω τη Γιοσίκο να μου λέει: ''Hey, Dimitri, there are three beautiful woman behind you that want to meet you''. Μια καυτή κοκκινομάλλα, μια γκόθικ καλλονή με σκούρα μαλλιά και ένας άντρας-ή κάτι τέτοιο- ντυμένος γυναίκα με σούπερ μίνι, φτιαγμένο μαλλί και τέλειο μέικ-απ, που συστήνεται ως Ρεβέκκα. Προσπαθώ να το παίξω άνετος. Μιλάμε για τα πάντα με την κοκκινομάλλα. Η Ρεβέκκα (ευτυχώς) και η γκόθικ (δυστυχώς) τίποτε. Με κερνάνε συνέχεια και με τη δικαιολογία του καπνίσματος η ''red'' και ο Ρεβέκκα βγαίνουν έξω και μένω μόνος με τη μουγκή θεά που κάνει αφηρημένη τέχνη (abstract art)- πόσο ''abstract'' να είναι, αναρωτιέμαι.

Στη σκηνή γίνεται παιχνίδι και όπου νάναι θα ανέβω να τζαμάρω. Τότε μπαίνουν μέσα η ''red'' με τον Ρεβέκκα και αρχίζουν να φιλιούνται με πάθος. Τα χάνω. '' Συγγνώμη'' μου λέει η ''red''. '' Δεν πιστεύω να σε πειράζει. Δεν μπορούμε να κρατηθούμε''.Τότε με ανεβάζουν στη σκηνή να πω το ''Bye bye Blackbird''.

Το τζαμ ήταν σούπερ και οι τρεις ''γυναίκες'' με αποχαιρετούν, ενώ όλη η προηγούμενη φράση σκάει σα φούσκα μπροστά στα μάτια μου. ''Τι έγινε, ρε παιδιά, εδώ;'' αναρωτιέμαι. Ξαναφέρνω στο νου μου το μειδίαμα στο πρόδωπο των μουσικών. Ήταν σαν να μου έλεγαν: ''Αυτοί οι δύο είναι ζευγάρι.'Ερχονται εδώ κάθε Σάββατο βράδυ και φτιάχνονται έτσι. Εσύ, φίλε, έχασες την άλλη με την ελαφριά κατάθλιψη''. Τελικά η ''abstract'' ήθελε mainstream συμπεριφορά, αλλά με τις μεταμοντέρνες εξάρσεις μου τα έκανα σαλάτα.

Σε λίγες ώρες πετούσα για Άμπου Ντάμπι. Τελικός προορισμός: Ελβετία, όπου μια άλλη κοκκινομάλλα-που έφερνε σε Χάνα Σιγκούλα-κυβερνητική υπάλληλος, χορεύτρια και performer, μου εκμυστηρεύτηκε οτι μόλις χώρισε από το μεγάλο της έρωτα, τη συνεργάτιδά της! ''Έχεις κάνει ποτέ τρίο;'' τη ρωτάω για να φανώ μέσα στα πράγματα. ''Μα φυσικά, για ποιά με πέρασες;'' Cleoπάρ' τα!"

Το κείμενο αντλήθηκε αυτούσιο από τη BΗΜΑDONNA του Φεβρουαρίου 2011.

Η φωτογραφία είναι από το www.dimitritriosvassilakis.com

Tumbanga (*)

2011-03-24T10:33:00.007+02:00

Ένα μουσικό διαμάντι με τον εξωτικό και μυστηριώδη αυτό τίτλο από τον ''Cachaito'' [Orlando Lopez (2.2.1933-9.2.2009)], τον υπέροχο Κουβανό κοντραμπασίστα που μας έγινε γνωστός ευρύτερα από τους Βuena Vista Social Club.

(*) Tumbanga είναι το όνομα που έδιναν οι κονκισταδόρες στα αντικείμενα που δε μπορούσαν να διαπιστώσουν αν ήταν κατασκευασμένα από πραγματικό χρυσό ή από κράματα χαλκού. Αντικείμενα τα οποία αφορούσαν την προκολομβιανή Νότια και Μέση Αμερική.

"Αδυσώπητες μοναξιές", του Νώντα Τσίγκα

2011-03-11T09:58:00.005+02:00

Ο Πρίμο Λέβι κάθεται να γράψει μετά το Άουσβιτς.

Ο Νίτσε στην πλατεία του Τορίνο γίνεται θέατρο: αγκαλιάζει το λαιμό ενός κακοποιημένου από τον αμαξά αλόγου ξεσπώντας σε λυγμούς. Κι ύστερα

Ο Νίτσε στο φρενοκομείο. Ψιθυρίζει τους στίχους: Μόνο τρελός. Ποιητής μονάχα!

Ο Βιζυηνός στο φρενοκομείο.

Ο Γιαννούλης Χαλεπάς στο φρενοκομείο.

Ο Μαρά δολοφονημένος στο λουτρό. Κρατά στις άκρες των δακτύλων του τον τελευταίο λίβελο.

Ο Ροβεσπιέρος σκύβει στη γκιλοτίνα τείνοντας τον γυμνό του τράχηλο.

Ο Ίων Δραγούμης αντικρίζοντας απομεσήμερο το απόσπασμα του Γύπαρη.

Η Ιουδήθ κρατώντας το κεφάλι του Ολοφέρνη.

Ο Κωνσταντίνος Δραγάσης Παλαιολόγος μεταλαβαίνει στις Βλαχέρνες για τελευταία φορά. Φεύγοντας αφήνει να πέσει από τις πλάτες του η πορφύρα. Διαδήματα και σκήπτρο γλιστρούν από τα χέρια του στο σκοτάδι.

Ο Παπαφλέσσας στο Μανιάκι.

Ο Ιησούς την ώρα που ψελλίζει Ηλί Ηλί Λαμά Σαβαχθανί.

Ο Μπετόβεν διορθώνοντας τα τελευταία κουαρτέτα του.

O Βάλτερ Μπένγιαμιν μπροστά στα κλειστά σύνορα του Πορτ Μπου των γαλλικών Πυρηναίων. Στην τσέπη του ψαχουλεύει τα κλειδιά για την έξοδο: εικοσιπέντε δισκία μορφίνης.

Η πενηντάχρονη Μαρία Κάλας στο διαμέρισμά της στο Παρίσι.

Ο Σορίν Ματέϊ και το θύμα του την ώρα που αφήνει να γλιστρήσει στα εσώρουχά της μια απασφαλισμένη χειροβομβίδα.

Ο ψαράς της Καλύμνου όταν βρίσκει μπλεγμένο στα δίχτυα του το γυιό του που 'χε χαθεί στα νερά πέντε μέρες πρωτύτερα.

ΟΔΟΣ, Πέμπτη 10-3-2011 / 582ο

Ο κ. Ν. Τσίγκας, ιατρός νευρολόγος, κατάγεται από το Βογατσικό, ζει και εργάζεται στην Θεσσαλονίκη

Πως σουιγκάρει o Paul

2011-03-09T11:56:00.014+02:00

Paul Gonsalves,ένας πραγματικά υπέροχος τενόρο-σαξοφωνίστας από την εποχή του swing και τη μεγάλη μπάντα του Duke Ellington,παραδίδει μαθήματα για το πως σουιγκάρονται τα blues. Υπέροχο το groovy παίξιμο του ντράμερ Sam Woodyard αλλά πραγματική μαγεία είναι το σόλο του σαξοφώνου στο ''Diminuendo and Cresendo in blue''.
Από το φεστιβάλ του Newport στις 7 Ιουλίου του 1956 η ηχογράφηση της σύνθεσης αυτής του Ντιούκ (1937), που έκλεισε τη βραδιά του Σαββάτου. Θεωρείται από τα πιο διάσημα σόλο στην ιστορία της τζαζ. Και ενώ η μπάντα του Ντιούκ τη μέρα εκείνη ξεκίνησε με φτωχή σχετικά εμφάνιση, έκλεισε τη βραδιά με αυτό το θεικό σόλο του Γκονσάλβες. Πραγματική έκπληξη λοιπόν.

La Vie En Rose

2011-02-22T19:53:00.001+02:00

Μιά πραγματικά υπέροχη (ίσως η κορυφαία) εκδοχή της γνωστής σύνθεσης από το 2008. Ο προτεστάντης τρομπετίστας (Wynton Marsalis) μαζί με τον καθολικό ακορντεονίστα (Richard Galliano) είναι στην κυριολεξία απολύτως συμβατοί (!). Όσο για τον Walter Blanding στο τενόρο σαξόφωνο απλά μαγικός.

Μένω στην άψογη μουσικά (δεν ''πετάει'' ούτε μια νότα) αμερικάνικη μπάντα, όπως πάντοτε συμβαίνει με την κατηγορία αυτών των μουσικών, που παίρνει ένα υπέροχο μεσογειακό χρώμα με τις νότες του ακορντεόν του Γκαλιανό...

Μου θυμίζει όταν το ακούω αυγουστιάτικο βράδυ με πανσέληνο σε ένα μικρό χωριουδάκι της Σαρδηνίας. Στο Σάσσαρι ας πούμε.

Shine On You Crazy Diamond

2011-02-18T10:25:00.004+02:00

Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες της μουσικής μου μνήμης θυμήθηκα χτες βράδυ τους Pink Floyd και αναζήτησα στη δισκοθήκη μου το αγαπημένο μου τραγούδι τους. Γραμμένο από τον Γκίλμορ, τον Ράιτ και τον Γουότερς, για το παλιό μέλος της μπάντας τον Syd Barrett ,πρωτοπαρουσιάστηκε το 1975 στο άλμπουμ τους με τίτλο "Wish you were here".Πέρασα αρκετά χρόνια φανατικών ακουσμάτων τους στη δεκαετία του ΄80.

Εδώ το ακούμε σε μια υπέροχη εκτέλεση από μια συναυλία που δόθηκε στο Knebworth το 1990. Στην κιθάρα ο David Gilmour φυσικά. Στα πλήκτρα αναγνωρίζω τον Richard (Rick) Wright (28 Ιουλίου 1943 - 15 Σεπτεμβρίου 2008).Η ευχάριστη έκπληξη όμως είναι πως εμφανίζεται στο άλτο σαξόφωνο, δίνοντας λίγο αέρα τζαζ, η Candy Dulfer.

Eίχα να την ακούσω πολλά χρόνια και αναρωτήθηκα πολλές φορές τι απέγινε μουσικά. Ελπίζω να μην έκανε κάποιο πετυχημένο γάμο, μοναδικό λόγο που θα είχε να εγκαταλείψει τη μουσική και να εκτοξευθεί στο σύμπαν των ιδιοτελών σχέσεων. Όπως σχεδόν πάντοτε συμβαίνει.

Ο "Θεός" Keith προτείνει : keep rolling...

2011-02-17T20:01:00.004+02:00

Και το "Sophisticated Lady" για να κλείσουμε...

2011-02-14T14:12:00.002+02:00

Και το τρίτο υπέροχο κομμάτι του δεύτερου σιντί του άλμπουμ που είναι και πρώτο στην καταχώρηση (τρία κομμάτια περιέχει το σιντί, με τη σειρά: ''Sophisticated Lady'', ''Parkeriana ''& ''Meditations of Integration''), η μεγάλη επιτυχία του Ντιούκ ΄Ελινγκτον, πάλι από την ίδια περιοδεία στην Ευρώπη, με την ίδια σύνθεση της μπάντας.

Αυτό που μένει ακούγοντάς το είναι η ευρηματική εκτέλεσή του από τον Μίνγκους και η αρχοντιά του μπάσου. Όπως πρέπει άλλωστε!

Meditations On Integration, και πάλι από τον Mingus

2011-02-11T17:26:00.004+02:00

Στον ίδιο δίσκο (''THE GREAT CONCERT OF CHARLIE MINGUS'') περιέχεται και το συγκλονιστικό Meditations On Integration το οποίο εδώ το ακούμε πάλι από την ίδια σύνθεση της μπάντας, αλλά από εμφάνιση στο Βέλγιο την ίδια χρονιά, το 1964.

Ο Dolphy νομίζω πως είναι ανεπανάληπτος στο μπάσο κλαρινέτο όπου κυριολεκτικά διαπρέπει. Για τον Μίνγκους δε χρειάζεται κάποιο σχόλιο νομίζω.

Parkeriana, πάλι από τον Mingus

2011-02-11T14:04:00.002+02:00

Ο Charles μαζί με τον Eric Dolphy στο φλάουτο, το άλτο σαξόφωνο και το μπάσο κλαρινέτο, τον Clifford Jordan στο τενόρο, τον Jacki Bayard στο πιάνο και τον Dannie Richmond στα ντραμς στις 19 Απριλίου του 1964 έδωσαν μια συναυλία στο Παρίσι και συγκεκριμένα στο Theatre des Champs-Elysees. Από τη συναυλία αυτή ακούμε ένα τμήμα του υπέροχου ''Parkeriana", αν και το όλο κομμάτι διαρκεί περίπου 27 ολόκληρα λεπτά. Το σόλο του Μίνγκους είναι πραγματικά ανεπανάληπτο.

Από τη συναυλία αυτή το κομμάτι αυτό περιέχεται στο δίσκο του C.Mingus με τίτλο ''THE GREAT CONCERT OF CHARLIE MINGUS'' που κυκλοφόρησε για το label της Universal.

Γιάννης Η. Χάρης(*): «Περί του λεγομένου φράκτη στον ποταμό Έβρο»

2011-02-10T18:10:00.002+02:00

Γιάννης Η. Χάρης: «Περί του λεγομένου φράκτη στον ποταμό Έβρο»

(*) Ο Γιάννης Η. Χάρης μετέφρασε από τα γαλλικά, τα περισσότερα βιβλία του Μίλαν Κούντερα, για λογαριασμό των εκδόσεων της ''Εστίας''.

...και πάλι το ''Moanin'' από τον Charles Mingus όμως

2011-02-02T09:40:00.011+02:00

Την σύνθεση του πιανίστα, οργανίστα και βιμπραφωνίστα Bobby Timmons (1935-1974) ,από τις αντιπρoσωπευτικώτερες της hardbop jazz ,που έγινε γνωστή από τους Jazz Messengers, ακούμε εδώ από τον υπέροχο Charles Mingus και από το δίσκο του "Blues & Roots" του 1959 (για το label της Atlantic του Erdegun), σε μια δική του εκτέλεση. Μαζί του στο μπάσο παίζουν οι Jackie Mac Lean άλτο σαξόφωνο, Booker Ervin τενόρο, Pepper Adams βαρύτονο, Danny Richmond ντραμς, Horace Parlan πιάνο, Willie Dennis & Jimmy Knepper τρομπόνι.

Και άλλη μια εξαίρετη εκτέλεση από το 'Nostalgia in Times Square' , 1993 με μαγική τρομπέτα και ένα feeling απίστευτο.Στο βαρύτονο σαξόφωνο ο Ronnie Cuber όπως μας αναφέρει η ανάρτησή του.

Στον αστερισμό του κέρδους- Μίλαν Κούντερα: «Αριστερά και δεξιά καβγαδίζουν για λίγη εξουσία, αλλά σίγουρα όχι για να αλλάξουν τον κόσμο»

2011-01-13T11:14:00.002+02:00

Το ακόλουθο κείμενο του Μίλαν Κούντερα αποτελεί απόσπασμα του προλόγου που έγραψε για τη νέα ιταλική έκδοση του μυθιστορήματος του Χέρμαν Μπροχ «Οι υπνοβάτες» (Mimesis, 2010 - ελληνική έκδοση: «Μέδουσα» 1987).

(Το κείμενο που ακολουθεί καθώς και η εισαγωγή που προηγήθηκε αντλήθηκαν αυτούσια από το www.enet.gr και είναι του Θανάση Γιαλκέτση)

Ο Μπροχ κατανόησε ότι υπάρχει μια κρυφή αναγκαιότητα η οποία προσανατολίζει την Ιστορία, μολονότι αυτή η τελευταία, εξαιτίας των απρόβλεπτων και αναπόφευκτων εκβάσεων της πολιτικής ζωής, μπορεί να υλοποιήσει αυτήν την αναγκαιότητα με έναν μεγάλο αριθμό παραλλαγών. Γι' αυτό, τον Μπροχ δεν τον ενδιαφέρει μια πραγματική ιστορία, η οποία (κατά τύχη) έχει συμβεί. Αυτός δεν επιθυμεί να γράψει ένα «ιστορικό μυθιστόρημα». Αυτό που τον σαγηνεύει είναι η κρυφή, αθέατη, δύναμη η οποία διαμορφώνει τα πρόσωπα και τις σκέψεις τους.

Ιδού το νόημα του τίτλου: «Οι υπνοβάτες». Ολα τα πρόσωπα του Μπροχ είναι υπνωτισμένα από κρυφές δυνάμεις και δρουν (σαν υπνοβάτες) χωρίς να μπορούν να εξηγήσουν ορθολογικά γιατί κάνουν αυτό που κάνουν, γιατί λένε αυτό που λένε.

Η λέξη-κλειδί για να συλλάβουμε την κρυφή δύναμη που προσανατολίζει τη συμπεριφορά του ανθρώπου είναι, κατά τον Μπροχ, η έννοια της «αξίας». Αυτός αντιλαμβάνεται τον ευρωπαϊκό χρόνο ως μια διαδικασία «αποσύνθεσης των αξιών». Η ανθρωπότητα είναι σε θέση να διαπράττει τις ίδιες φρικαλεότητες σε όλες τις φάσεις της ανάπτυξής της.

Η αποδυνάμωση της επιρροής των αξιών (οι οποίες προσανατολίζουν τη συμπεριφορά μας, χωρίς εμείς να το συνειδητοποιούμε) χαρακτηρίζει, σύμφωνα με τον Μπροχ, τον υπαρξιακό μετασχηματισμό του ευρωπαίου ανθρώπου.

Το πρώτο μυθιστόρημα της τριλογίας έχει τίτλο «Πάσενοβ ή ο ρομαντισμός». Ο Πάσενοβ, ένας νεαρός αξιωματικός, δεν μπορεί να ζει χωρίς να πιστεύει στις παραδοσιακές αξίες που ακόμα (έστω και αποδυναμωμένες) επιζούν στην ανθρωπότητα του αιώνα του: θρησκεία, συμπόνια, οικογένεια, πειθαρχία, πατρίδα. Το δεύτερο μυθιστόρημα έχει τίτλο «Ες ή η αναρχία». Ο Ες, ένας λογιστής, προσβλέπει με λαχτάρα σε ένα ιδεώδες το οποίο, μέσα στο χάος των αξιών, δεν κατορθώνει να αναγνωρίσει. Η φιλοπατρία; Ή, αντίθετα, ο διεθνισμός; Ο σοσιαλισμός; Η θρησκεία; Αυτός είναι πάντοτε έτοιμος να θυσιαστεί. Δυνητικός τρομοκράτης, δυνητικός μάρτυρας, αυτός ο απλός αλλά κάθε άλλο παρά ανόητος ή κακός άνθρωπος αλλάζει συχνά τις πεποιθήσεις του, τις οποίες άλλωστε δεν είναι σε θέση ούτε να τις εξηγήσει ορθολογικά ούτε να τις κατανοήσει. Το τρίτο μυθιστόρημα έχει τίτλο «Χούγκεναου ή ο ρεαλισμός». Ο Χούγκεναου, ένας έμπορος, απελευθερώνεται από την αυταπάτη των αξιών και αντιμετωπίζει τον κόσμο με πρακτικό τρόπο, πραγματιστικά, κρίνοντας το καθετί με ψυχρότητα και με βάση την ωφελιμότητά του.

Οι τρεις εποχές της τριλογίας του Μπροχ: τρεις ιστορικές δυνατότητες της ευρωπαϊκής ύπαρξης. Οι συγκεκριμένες χρονολογίες που υποδεικνύονται στην τριλογία δεν είναι πολύ σημαντικές (αυτές οι τρεις εποχές μπορεί να πραγματωθούν και με διαφορετικές χρονολογίες). Το πιο σημαντικό είναι η διαδοχή τους, η οποία σκιαγραφεί μια διαδρομή.

Ξαναδιαβάζοντας τους «Υπνοβάτες» σκέφτομαι τον καιρό της νεότητάς μου, που τώρα μου φαίνεται ως «η εποχή του Ες». Η προσχώρηση σε μιαν αξία, η στράτευση στο όνομά της, θεωρούνταν τότε από όλους μια ηθική αναγκαιότητα. Σκέφτομαι έναν γάλλο φίλο, ευφυή και εξαιρετικά πνευματώδη, ο οποίος είχε διακηρύξει την αγάπη του για τον Μάο και στη συνέχεια είχε εκφράσει την ίδια αγάπη για τον πάπα. Σκέφτομαι έναν σημαντικό κομμουνιστή ιδεολόγο ο οποίος κατέληξε να εγκαταλείψει τον μαρξισμό για να προσχωρήσει στο ισλάμ. Και θα μπορούσα να αναφέρω και τόσες άλλες παρόμοιες μεταστροφές, οι οποίες δεν είχαν καμία σχέση ούτε με τον καιροσκοπισμό, ούτε με τον καριερισμό, ούτε με την ανοησία. Στην «εποχή του Ες» τα πρόσωπα δεν μπορούν να ζουν χωρίς να μάχονται για κάποιο ιδεώδες, αλλά ταυτόχρονα δεν είναι σε θέση να το κατανοήσουν.

Οταν στην Ευρώπη κατέρρευσαν τα κομμουνιστικά κράτη, οι θρησκευτικές, εθνικές και πολιτικές πεποιθήσεις έπαψαν, με τρόπο αρκετά διακριτικό, να παίζουν τον μεγάλο ρόλο που είχαν κάποτε. Η αριστερά; Η δεξιά; Ζουν μια σχέση καλής γειτονίας. Καβγαδίζουν πολιτισμένα για λίγη εξουσία αλλά σίγουρα όχι για να αλλάξουν τον κόσμο. Ετσι άρχισα να κατανοώ ότι αυτό που μας απειλεί δεν αντιπροσωπεύεται πλέον ούτε από τον πόλεμο ούτε από την επανάσταση και ότι βρισκόμαστε στην εποχή του πραγματισμού, στην οποία το μόνο νόημα που μπορεί να έχει η ζωή είναι εκείνο του κέρδους. Το κέρδος νοείται όχι ως εγωιστική και ποταπή αξία, αλλά ως η μόνη απόδειξη του ότι η εργασία έγινε καλά, του ότι ένα άτομο δεν έζησε για το τίποτα, του ότι η ζωή του είχε ένα νόημα.

Γράφω αυτό το κείμενο ενώ η Ευρώπη έχει πληγεί από μια μεγάλη οικονομική κρίση με την προοπτική πελώριων καταστροφών. Διαβάζω τη συνέντευξη που έδωσε ένας μεγάλος οικονομολόγος. Από πού έρχεται η κρίση; Από την «αγορά» και από τους «κερδοσκόπους» της; Απάντηση: «Το καθήκον των χρηματοπιστωτικών αγορών είναι να επιδιώκουν να κερδίζουν χρήμα. Δεν μπορούμε να τις κατηγορούμε ότι κερδοσκοπούν». Είναι προφανές: έχουμε μπει στην «εποχή του Χούγκεναου».

Με μια γεμάτη ευφορία αυτοπεποίθηση, ο ίδιος ο Μπροχ, στη διάρκεια της συγγραφής των «Υπνοβατών», ισχυρίζεται (σε ορισμένες επιστολές του) ότι το μυθιστόρημά του αντιπροσωπεύει έναν νέο σταθμό της ιστορίας του μυθιστορήματος. Μετά τη μακρά εποχή του «ψυχολογικού» μυθιστορήματος, γράφει, έφτασε ο καιρός του «γνωσιολογικού» μυθιστορήματος. Οταν ο Σαρτρ, στη μεταπολεμική περίοδο, μιλάει για την αναγκαιότητα να αντιλαμβανόμαστε όχι τους χαραικτήρες και την ψυχολογία τους αλλά τις θεμελιώδεις καταστάσεις στις οποίες αποκαλύπτεται η ανθρώπινη ύπαρξη, ορίζει έτσι, με τους δικούς του όρους, τη μεγάλη στροφή που πραγματοποίησε ο Μπροχ είκοσι χρόνια πριν.

Where Flamingos Fly

2010-12-30T09:03:00.008+02:00

Με αφορμή το αφιέρωμα του Jazz & Τζαζ, (τεύχος Δεκεμβρίου), στον Gil Evans θυμήθηκα την εντυπωσιακή αυτή cool σύνθεση. Είναι το πρώτο κομμάτι από το άλμπουμ με τίτλο ''Out of the Cool'' - THE GIL EVANS ORCHESTRA που ηχογραφήθηκε για το label της Impulse.

Υπέροχος τύπος ο Γκιλ, καταπληκτικός μουσικός ήταν μεγάλη αδυναμία του Μάιλς και πολύ καλός του φίλος. Πιανίστας, ενορχηστρωτής και συνθέτης γεννήθηκε το 1912 στο Τορόντο του Καναδά και πέθανε το 1988.Συνεργασίες εξαίρετες, ηχογραφήσεις με ανεξίτηλες συνθέσεις ήταν όλη του η διαδρομή. Περφεξιονιστής κατά την άποψη των ανθρώπων που συνεργάστηκαν μαζί του. Τελειομανής, μπορούσε να κάνει και δυό βδομάδες να γράψει μερικά μέτρα αλλά τα έγραφε τέλεια. Σφιχτές οι συνθέσεις του και πυκνογραμμένη η μουσική του με αποτέλεσμα οι μουσικοί και να πιέζονται και να δυσκολεύονται να την παίξουν και δη οι τρομπετίστες όπως συνέβη και στην ηχογράφηση του ''Saeta'' (από το ''Sketches of Spain'') όπου οι μουσικοί ήταν κλασσικής παιδείας, πράγμα που σήμαινε οτι θα έπαιζαν τέλεια και άρα δε χρειαζόταν να αναγκάζονται πιεζόμενοι να βγάλουν τέλειο ήχο. Ούτως ή άλλως θα το έκαναν από μόνοι τους!

Χαρακτηριστικό του ήταν το ότι έμπαινε στα κλαμπ τρώγοντας ραπανάκια τα οποία έβγαζε από τις τσέπες του buggy παντελονιού του!

Jaco

2010-12-21T13:45:00.006+02:00

Η αφορμή που έμπλεξα με το ηλεκτρικό μπάσο ήταν ο Jaco Pastorius. Άκουσα το συγκεκριμένο κομμάτι σε υπαίθρια συναυλία στο Μόναχο ,με τον τίτλο Slang (το ακούμε στο βιντεάκι που ακολουθεί) ,και είχα μαγευτεί. Βγήκα από τη συναυλία όπου είχα πάει και ήμουν παντελώς χαμένος. Σε δύο μέρες είχα αγοράσει ένα τετράχορδο μπάσο Fender και...

Υπέροχος τύπος ο Ζάκο, (γ.1951) αλλά αυτοκαταστροφικός. Χαρακτήρισε έναν ολόκληρο τύπο παιξίματος και ήχου στο τετράχορδο ηλεκτρικό μπάσο Fender (το μπάσο του στη φωτό), που έμεινε και είναι άμεσα αναγνωρίσιμος. Μεγάλη σόλο καριέρα αλλά και σε γκρουπ ,τους Weather Report (μαζί με τους Joe Zawinul στο πιάνο και τα πλήκτρα,Wayne Shorter στο τενόρο σαξόφωνο, Peter Erskine στα τύμπανα, Airto Moreira στα percussion, Miroslav Vitus στο μπάσο κ.ά) με τους οποίους μας έδωσε μαγικές ηχογραφήσεις. Φυσικά το τέλος του ήταν προδιαγεγραμμένο από τον τρόπο που μεταχειρίζονταν τον εαυτό του. Πέθανε το 1987 σε ηλικία μόλις 36 ετών.

Ξαπλωμένος με το Fender του στα χέρια και βουτηγμένος στα ναρκωτικά ,σε κάποιο προθάλαμο της Columbia, ρωτήθηκε από τον Τελόνιους Μονκ ο οποίος εκείνη την ώρα έμπαινε :

-Εσύ ποιός είσαι;

-Ο καλύτερος μπασίστας του κόσμου, του απάντησε με θράσος.

Κι όμως ήταν!

Sonny please...

2010-12-03T08:52:00.002+02:00

Ο Sonny Rollins είναι ο μεγαλύτερος εν ζωή θρύλος της jazz! Ο σαξοφωνίστας- μύθος, ο κολοσσός του σαξοφώνου, φέτος το Σεπτέμβριο συμπληρώνει τα 80 χρόνια ζωής! Ο μοναδικός σύγχρονος καλλιτέχνης των John Coltrane, Art Blakey, Miles Davis και Max Roach, που εξακολουθεί να φωτίζει με την παρουσία του τη διεθνή μουσική σκηνή, ξεκίνησε τη μουσική του πορεία στην ηλικία των 14 ετών. Ο Rollins ήταν εκεί όταν βασίλευαν ο Charlie Parker, o J. J. Johnson, o Bud Powell, o Miles Davis και ο Thelonious Monk, έπαιζε στα σχήματα και τους δίσκους τους και σήμερα βρίσκεται στο πάνθεον της τζαζ μαζί τους! Μια πολυκύμαντη καριέρα στη μουσική που αναδείχτηκε μέσα από ζηλευτές ηχογραφήσεις, σημαντικές συνεργασίες και αμέτρητες συνθέσεις που σημάδεψαν γενιές νέων μουσικών.

Παίρνοντας στοιχεία από τους μεγάλους σαξοφωνίστες της εποχής, όπως την ανάλαφρη εναλλαγή μουσικών φράσεων του Lester Young και το δυναμισμό του Coleman Hawkins, ο Rollins ανέπτυξε έναν ιδιότυπο και χαρακτηριστικό ήχο στο τενόρο σαξόφωνο που ξεχωρίζει μέχρι τις μέρες μας. Το καθαρά πρώτο του άλμπουμ έγινε πραγματικότητα με την Prestige, για να ακολουθηθεί από άλλα 6 άλμπουμ που έμελλαν να είναι μερικά από τα σημαντικότερα στην ιστορία της τζαζ, όπως τα “Saxophone Colossus” και “Tenor Madness” με τον Coltrane και τα μέλη της μπάντας του Miles Davis!

Πρωτοπόρος, ο κορυφαίος μουσικός παρουσίασε το ‘57 ένα μουσικό τρίο χωρίς πιάνο και με τη μορφή αυτή ηχογράφησε το ’58 ένα αριστουργηματικό δίσκο- σταθμό, τον τελευταίο του με την εταιρεία Riverside, το “The Freedom Suite”, καθώς και το 19λεπτο ομώνυμο κομμάτι. Πολλές συνθέσεις του Sonny Rollins φιγουράρουν ανάμεσα στα πιο γνωστά jazz standards, ενώ οι μουσικές του φόρμες και τα διάσημα solos του σημαδεύουν γενιές μουσικών. Από τα πιο γνωστά, το θρυλικό “St Thomas”, το “Oleo”, το “Doxy” ή το “Airegin”.

Πριν από 3 χρόνια ο Sonny Rollins γιόρτασε με μία μνημειώδη εμφάνισή του στο Carnegie Hall τα 50 χρόνια από την πρώτη του εμφάνιση εκεί ως bandleader. Με εκατοντάδες δίσκους, αμέτρητες εμφανίσεις στα μεγαλύτερα Φεστιβάλ και πάμπολλες βραβεύσεις και Grammies, o Sonny Rollins είναι αναμφισβήτητα ο grandmaster της τζαζ!

Πηγή : http://camerastyloonline.wordpress.com

Tο αξεπέραστο ''St Tomas'' από το υπέροχο άλμπουμ του με τον τίτλο ''Saxophone Colossus''.

The Quintet

2010-12-03T06:27:00.004+02:00

Ίσως η πιο λαμπερή ηχογράφηση και το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα της bebop με τους κορυφαίους μουσικούς της να έχουν δημιουργήσει ό,τι ακριβώς χαρακτηρίζει την ψυχή αυτού του ρεύματος της τζαζ, που έμελλε να καθορίσει και την ιστορία της. Οι τονισμοί εδώ στη bop δε γίνονται στα δυνατά μέρη του μέτρου όπως στο swing μέχρι τότε, αλλά τονίζονται τα αδύναμα μέρη με μια απίστευτη ευελιξία στα σόλο και μια δυνατότητα θεματικής εξέλιξης που δίνει τη δυνατότητα στους μουσικούς να ξεδιπλώσουν όλο τους το ταλέντο. Εδώ αποκτήθηκε η ''ρετσινιά'' του αυτοσχεδιαστικού ρόλου της τζαζ και η μαγική ικανότητα του μουσικού της να μπορεί να αυτοσχεδιάζει έτσι όπως ακριβώς σκέφτεται και αισθάνεται εκείνη τη στιγμή. Έτσι η τζαζ και κυρίως η bebop (με όλη την εξέλιξή της φυσικά ως σήμερα) είναι η μόνη μουσική που δίνει αυτή τη δυνατότητα στους μουσικούς της, να εκτελέσουν δηλαδή με νότες αυτό που ακριβώς νοιώθουν και αισθάνονται σε σχεδόν πραγματικό χρόνο.

Παίζουν οι Bud Powell στο πιάνο, αυτή η βασανισμένη ψυχή που χάθηκε πρόωρα, ο κυριολεκτικά γίγαντας Charles Mingus στο κοντραμπάσο, μια από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες της τζαζ. Ο Dizzy Gillespie στην τρομπέτα δε χρειάζεται συστάσεις. Ο Max Roach στα τύμπανα μαζί με το μπασίστα Μίνγκους δημιουργεί τη βασική γραμμή (bassline) που πάνω της σολάρουν τα πνευστά. Και βέβαια στο άλτο σαξόφωνο η κορυφαία φυσιογνωμία της τζαζ ο Charlie Parker που εδώ ηχογράφησε με το ψευδώνυμο Charlie ''Chan''. Μια σύναξη γιγάντων για ηχογράφηση μιας τζαζ που ακούγεται σα να γράφτηκε και παίχτηκε χτες.Η μεγάλη μαγεία της τζαζ: η φρεσκάδα της.

Ο τίτλος είναι The Quintet- Jazz at Massey Hall, μια ηχογράφηση του 1953 για το label της Debut. Το έχω στη δισκοθήκη μου με remastering επεξεργασία στα 24-bit και με το εξώφυλλο της φωτογραφίας.

Τα κομμάτια του σιντί είναι :το Perdido των Tizol-Legfelder-Drake, το Salt Peanuts του Dizzy, το υπέροχο All the Thing You Are των Hammerstein-Kern, το Wee πάλι του Dizzy, το Hot House του σπουδαίου Tad Dameron και το κάτι σαν εθνικός ύμνος της bebop ή μάλλον της αυτοσχεδιαστικής τζαζ, το Night in Tunisia των Gillespie και Paparelli.

Ακούμε εδώ, (γιατί το βράδυ καθώς με έπαιρνε ο ύπνος, ήρθε στο μυαλό μου ο Bird και το λευκό επιστόμιο του άλτο του!!!) το πολυαγαπημένο μου ''All The Things you Are'' ,παρ' όλο που έψαξα το Hot House, την πολύ ωραία αυτή σύνθεση του Tad Dameron από τη συγκεκριμένη ηχογράφηση αλλά δε τη βρήκα για να ακούσουμε το εκπληκτικό σόλο του C.Mingus.

Στη Δύση Ξανακούγοντας έναν παλιό δίσκο. ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΘΗ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟ

2010-12-02T13:05:00.008+02:00

Δε μπόρεσα ν΄αντισταθώ στη γοητεία και ''την αίσθηση της καστανής, βρεγμένης γης στις άδειες εκτάσεις της Μεσευρώπης, την έρημη κι άδεια θάλασσα του Τριστάνου και της Ιζόλδης που αναφέρει ο Έλιοτ'' όπως μας γράφει ο αγαπημένος Στάθης Τσαγκαρουσιάνος. Συγκλονίστηκα από τις εικόνες που μούφερε στο μυαλό το κείμενό του και ταξίδεψα κυριολεκτικά χαμένος στην αγαπημένη μου Μεσευρώπη , του Δούναβη, της Αυστροουγγαρίας και του Στράους συντροφιά με τη μουσική του πρόταση. Είμαι χαμένος ακόμη, δε μπορώ να αρθρώσω λέξη, ταξιδεύω και διατρέχω όλη τη λατρεμένη μου ήπειρο με μουσικές στ΄αυτιά μου με εικόνες στο νου...

Παραθέτω αυτούσιο το υπέροχο κείμενο.

''Τον τελευταίο καιρό, η έγνοια της δουλειάς και η ατμόσφαιρα της πόλης με έχουν απομακρύνει από ό,τι κάνει ωραία τη ζωή: την Τέχνη, τους φίλους, τα ταξίδια. Αλλά, μια σύμπτωση, συχνά με αποζημιώνει. Στο μάρμαρο του μπάνιου, δεν ξέρω πώς, βρέθηκε ξανά παρατημένο ένα παλιό μου CD: Τα τέσσερα τελευταία τραγούδια του Ρίχαρντ Στράους με την Ελίζαμπεθ Σβάρτσκοπφ, στην κλασική ηχογράφηση του Szell (1966).

Αν και δεν έχει τον απαλό ίλιγγο (τόσο απαλό που μοιάζει με τρέμισμα του αέρα) στην κορυφαία εκτέλεση της Γκούντουλα Γιάνοβιτς με τον Κάραγιαν (1973), αυτή εδώ είναι η εκτέλεση που αγάπησα - και τώρα την ξανακούω καταλαβαίνοντας καλύτερα. Διότι αυτά τα τέσσερα ποιήματα που μοιάζουν με αποχαιρετισμό στη ζωή καθώς πέφτει η νύχτα (η πατρίδα του ρομαντισμού) αλλιώς τα καταλαβαίνει ένα παιδί κι αλλιώς ένας προχωρημένος ενήλιξ.

Τα έγραψε ο Ρίχαρντ Στράους στα 86 χρόνια του, για να παιχτούν μετά την αποδημία του. Τα τρία βασίζονται σε ποιήματα του Χέρμαν Έσσε, το τέταρτο και καλύτερο είναι πάνω σε στίχους ενός πιο άδοξου ρομαντικού ποιητή, του Γιόζεφ φον Άιχεντορφ. Μιλούν για την κούραση της περιπλάνησης, τη βροχή του Σεπτέμβρη σε έναν κήπο που πεθαίνει (η «σπασμένη σέρα» του Καρυωτάκη), την ήσυχη ενατένιση της μέρας που τελειώνει, διπλώνοντας τον κόσμο σαν λουλούδι (ολόιδια αίσθηση ανακαλεί η «Πρωτομαγιά» του Βιζυηνού και όλοι σχεδόν οι Έλληνες της «Χαμηλής Φωνής») - με λίγα λόγια: είναι το αντίο του κόσμου, με αξιοπρέπεια, αποδοχή, γαλήνη.

Τα έγχορδα (σαν θάλασσα, βαθύς κυματισμός), το όμποε και το κόρνο αναπτύσσουν τεράστιες μουσικές προτάσεις που εκρήγνυνται και σβήνουν με την υπόκωφη δύναμη του παφλασμού - σαν να ακούς από μακριά τον ωκεανό. Δημιουργούν την αίσθηση της καστανής, βρεγμένης γης στις άδειες εκτάσεις της Μεσευρώπης, την «έρημη κι άδεια θάλασσα» του Τριστάνου και της Ιζόλδης που αναφέρει ο Έλιοτ -τοπία που ο Φρίντριχ έκανε ζωγραφική και ο Γκέοργκ Τρακλ στίχους. Πάνω από αυτό το βαθύ, πυκνό ύφασμα, η γυάλινη φωνή της σοπράνο λάμπει σαν ακτίνα λέιζερ: κάτι σκληρό και ολόφωτο. Όπως η ζωή.

Ακούω, λοιπόν, σχεδόν κάθε πρωί αυτό το CD και κατά κάποιον τρόπο παρηγοριέμαι. Θα περάσει κι αυτό!

Σας μεταφράζω βιαστικά (από τα αγγλικά) τους στίχους του Άιχεντορφ για το τέταρτο και τελευταίο τραγούδι.

Στη Δύση - Im Abendrot

Περάσαμε μέσα από χαρές και λύπες

χέρι χέρι

Τώρα μπορούμε να ξεκουραστούμε από την περιπλάνηση

πάνω στην ήσυχη γη

Γύρω μας οι κοιλάδες απλώνονται

ο αέρας σκοτεινιάζει

Μόνο δυο κορυδαλλοί ζυγιάζονται

ονειρικά στη λεπτή ατμόσφαιρα

Έλα κοντά μου και άσ' τους να πετάνε

σύντομα θα 'ναι ώρα για ύπνο

Ας μη χάσουμε τον δρόμο μας

σ' αυτή την ερημιά

Α, πλατιά, ήσυχη γαλήνη

τόσο βαθιά στο δειλινό!

Πόσο μάς κούρασε η περιπλάνηση''

μήπως αυτό είναι ο θάνατος;

http://www.lifo.gr/mag/columns/3468

Les 400 coups

2010-11-17T18:17:00.002+02:00

Και μια και είμαι σε ιταλικό τζαζ κλίμα αυτές τις μέρες ,άλλη μια εξαιρετική ηχογράφηση από την παρέα του υπέροχου ιταλού τρομπετίστα Enrico Rava. Το Les Coupes (Jean Constantin) συμπεριλαμβάνεται στο άλμπουμ της Label Bleu με τον τίτλο "The Woman Next Door".

Παίζουν ο Enrico Rava τρομπέτα, ο Stefano Di Battista σοπράνο σαξόφωνο, η Rita Marcotulli πιάνο,ο Michel Benita κοντραμπάσσο και ο Roberto Gatto τύμπανα.

Πατέρας της ιταλικής τρομπέτας ο Rava. Ό,τι και να γράψουμε θα τον αδικήσουμε. Απίστευτη δισκογραφία, άποψη για τη σύγχρονη τζαζ και την εξέλιξή της, δε δίστασε να κρίνει σκληρά τον αμερικανό τρομπετίστα Wynton Marsalis για το πως εξέλιξε τον ήχο της σύγχρονης τρομπέτας, όταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφο. Εμφανίστηκε προπέρυσι και στο Φεστιβάλ Τζαζ της Αθήνας εκπροσωπώντας την Ιταλία.

Συγκλονιστικός ήχος γεμάτος μεσογειακό πάθος και ταπεραμέντο αποτέλεσε και αποτελεί τη μουσική δεξαμενή απ' όπου αντλούν οι νεώτεροι. Εξαιρετική εδώ και η Rita Marcotulli, προερχόμενη απο μουσική οικογένεια, τι άλλο θα μπορούσε να κάνει.

Ο Romperto, συχνά πυκνά μας επισκέπτεται εδώ στην Ελλάδα, από τη νέα γενιά των ιταλών ντράμερ, δένει στον ήχο με την παρέα με ένα εξαίρετο αποτέλεσμα.
Ο Battista υπέροχος σε ένα κατ' εξοχήν δύσκολο σαξόφωνο, το σοπράνο, όπου οι υψηλές του νότες απαιτούν κατάρτιση υψηλού επιπέδου για να μην γίνει ενοχλητικό.

MIchael Portal - "Champ d'honneur "

2010-11-16T14:07:00.003+02:00

Το υπέροχο αυτό κομμάτι το πρωτάκουσα σε ένα αφιέρωμα του ιταλικού περιοδικού Musica Jazz που είχε κάνει στο label της LABEL BLEU.

Το έχω ακούσει άπειρες φορές από τότε σε σημείο που στο Fnac των Βρυξελλών όπου βρέθηκα το 2005, είχα αγοράσει και το άλμπουμ στο οποίο ηχογραφήθηκε to 1995 με τον τίτλο "Musiques de cinemas", μια παραγωγή του κλαρινετίστα Michel Portal . Είχα σκουπίσει στην κυριολεξία τα ράφια του αγοράζοντας σχεδόν όλα τα σιντί της εν λόγω εταιρίας καθώς και της EGEA records.

Παίζουν οι Paolo Fresu τρομπέτα, ο Michel Portal κλαρινέτο και μπάσο κλαρινέτο, η Rita Marcotulli πιάνο, ο Michel Benita κοντραμπάσσο, ο Aldo Romano τύμπανα και ο Guillaume Orti σοπράνο σαξόφωνο.

Η εποχή που η Μαρκέτα δε χώνευε τη πεθερά της

2010-11-02T18:06:00.010+02:00

"Κάποτε η μητέρα ζητούσε να ξέρει τα πάντα για το γιο της και θύμωνε όταν ο γιος συνέχιζε να κρατά τα μυστικά της ζωής του. Θελήσανε λοιπόν αυτή τη φορά να της δώσουνε χαρά κι άρχισαν να της μιλάνε για το τι κάνουν, τι τους συνέβη, τι σκέφτονταν. Παρατήρησαν όμως γρήγορα ότι η μητέρα τους ακούει από ευγένεια και στις διηγήσεις τους αυτή ανακατώνει το σκυλάκι της, που το άφησε τώρα που λείπει να το προσέχει ο γείτονας.
Παλιά θα το θεωρούσε ο Κάρελ αυτό εγωκεντρισμό ή μικροπρέπεια, αλλά σήμερα ήξερε πως δεν είναι έτσι. Πέρασε περισσότερος χρόνος απ' όσο πίστευαν. Η μητέρα παραιτήθηκε απ' τη στραταρχική ράβδο του μητριαρχικού της ρόλου και μεταπήδησε σε έναν κόσμο διαφορετικό. Σ' ένα περίπατο που πήγανε τώρα σηκώθηκε θύελλα. Τη κρατούσαν απ' τις μασχάλες, ένας από δω κι άλλος από κει κι έπρεπε στη κυριολεξία να τη κουβαλούνε γιατί ο άνεμος θα την έπαιρνε σα φτερό. Ο Κάρελ συγκινημένος ένιωθε στα χέρια του το ασήμαντο βάρος της και κατάλαβε πως η μητέρα ανήκει πια σε μιαν αυτοκρατορία μ' άλλες υπάρξεις: πιο μικρές, πιο ελαφρές έτοιμες να σκορπιστούνε στον κάθε άνεμο σα φτερά.

.......

-«Ξέρεις, Κάρελ, ποια μου θυμίζει η ξαδέρφη σας; Τη Νόρα»!
     Ο Κάρελ κοίταξε την Εύα και δε μπορούσε να πιστέψει πως ακούει καλά:
-«Τη Νόρα; Τη κυρία Νόρα;»
     Θυμήθηκε απ' τα παιδικά του χρόνια τη φίλη της μητέρας. Ήταν μια εκθαμβωτικά όμορφη γυναίκα, ψηλή, με υπέροχο πρόσωπο πριγκίπισσας. Ο Κάρελ δε τη συμπαθούσε γιατί ήταν αυστηρή και απρόσιτη, αλλά ποτέ δεν μπορούσε να ξεκολλήσει τα μάτια του από πάνω της. Τί ομοιότητα υπάρχει, προς Θεού, ανάμεσα σ’ αυτήν και την χαρούμενη Εύα;
-«Ναι!», συνέχισε η μητέρα. «Τη Νόρα! Μόνο κοίτα την! Αυτή η κορμοστασιά. Το βάδισμα. Το πρόσωπό της»!
-«Για σήκω λίγο, Εύα», είπε ο Κάρελ.
     Η Εύα φοβόταν να σηκωθεί γιατί δεν ήτανε σίγουρη αν η κοντή νυχτικιά κρύβει αρκετά τ' απόκρυφά της. Αλλά ο Κάρελ τη πίεσε τόσον ώστε τελικά έπρεπε να υπακούσει. Σηκώθηκε και τα κατεβασμένα της χέρια τραβούσαν τη νυχτικιά προς τα κάτω. Ο Κάρελ τη περιεργαζόταν έντονα και ξαφνικά του φάνηκε πως πραγματικά μοιάζει της Νόρας. Αυτή η ομοιότητα ήταν απόμακρη, δύσκολα θα τη συλλάβει κανείς, εμφανιζόταν μόνο σε στιγμιαίες αστραπές που αμέσως έσβηναν, αλλά που ήθελε ο Κάρελ να τις παρατείνει, γιατί ποθούσε να δει στην Εύα την όμορφη κυρία Νόρα όσο γινόταν πιο πολύ.
-«Γύρισε από πίσω», τη πρόσταξε.
     Η Εύα δεν ήθελε να γυρίσει, γιατί συνέχεια σκεφτότανε πως κάτω απ' τη νυχτικιά είναι γυμνή. Αλλά ο Κάρελ επέμενε, σε βαθμό που κι η μητέρα άρχισε να διαμαρτύρεται:
-«Δε μπορείς λοιπόν, να μετατρέψεις τη δεσποινίδα με τα παραγγέλματά σου σε στρατιώτη!»
-«Όχι, όχι θέλω να γυρίσει να τη δω από πίσω», επέμενε ο Κάρελ κι η Εύα επιτέλους υπάκουσε.
     Ας μη ξεχνάμε ότι η μητέρα έβλεπε πολύ άσχημα. Τα οριοθετήματα τα έπαιρνε για χωριουδάκι, την Εύα την παρομοίαζε με την κυρία Νόρα. Αλλά έφτανε κι ο ίδιος να κλείσει τα μάτια και θα μπορούσε εξίσου εύκολα να θεωρήσει τα οριοθετήματα για σπίτια. Μήπως άλλωστε δεν θαύμαζε όλη την εβδομάδα την προοπτική της μητέρας του; Έκλεισε λοιπόν τα μάτια κι είδε μπροστά του αντί για την Εύα την πανέμορφη φίλη της μάνας του.
     Είχε από αυτήν τη γυναίκα μιαν αξέχαστη και μυστική ανάμνηση. Ήταν περίπου τεσσάρων ετών, η μητέρα του μ’ αυτόν και τη Νόρα βρίσκονταν σε κάτι λουτρά (ιδέα δεν είχε πού ακριβώς ήταν) κι αυτός έπρεπε να τις περιμένει στα άδεια αποδυτήρια. Έστεκε εκεί υπομονετικά εγκαταλελειμμένος ανάμεσα στα κρεμασμένα γυναικεία ρούχα. Κάποια στιγμή μπήκε στην αίθουσα μια ψηλή, υπέροχη, γυμνή γυναίκα, γύρισε στο παιδί την πλάτη κι άπλωσε το χέρι στο κρεμαστάρι του τοίχου, όπου κρεμόταν το μαγιό της. Ήταν η Νόρα.
     Ποτέ δεν έχασε από τη μνήμη του την εικόνα αυτού του τεντωμένου γυμνού κορμιού. Ήταν μικρούλης, το κοιτούσε από κάτω σα συμμαζεμένος βάτραχος, σα να κοιτούσε σήμερα κάποιο πανύψηλο, πέντε μέτρα, άγαλμα. Ήταν τρομερά κοντά του κι όμως ήταν απέραντα μακριά. Δυο φορές μακριά του. Μακριά στο χώρο και στο χρόνο. Αυτό το σώμα από πάνω του ορθωνόταν στα ύψη και χωριζόταν απ’ αυτόν με μια απροσδιόριστη χρονική έκταση. Αυτή η διπλή απόσταση προκάλεσε στο τετράχρονο αγόρι ίλιγγο. Ένιωσε τώρα μέσα του ξανά μιαν απέραντη ένταση.
     Κοιτούσε την Εύα (στεκόταν συνέχεια με την πλάτη γυρισμένη) κι έβλεπε την κυρία Νόρα. Ήταν τώρα μακριά της μόλις δυο μέτρα κι ένα ή δύο λεπτά.
-«Μητέρα», είπε, «έκανες πολύ καλά που 'ρθες και κουβέντιασες μαζί μας. Τα κορίτσια όμως τώρα θέλουνε πια να κοιμηθούν».
     Η μητέρα σεμνά κι υπάκουα έφυγε για το δωματιάκι της κι αυτός αμέσως διηγήθηκε στις δυο γυναίκες την ανάμνηση που είχε από τη κυρία Νόρα. Κάθισε μπρος στην Εύα και τη γύρισε πάλι από πίσω για να μπορέσει με τα μάτια να διαβεί στα χνάρια εκείνου του παλιού αγορίστικου οράματος.
     Η κούραση έφυγε αμέσως. Τη ξάπλωσε στο πάτωμα. Ήτανε ξαπλωμένη μπρούμυτα, αυτός καθόταν δίπλα στις φτέρνες, γλιστρούσε πάλι με το βλέμμα στα πόδια της από κάτω προς τα πάνω ως τις εξαίσιες καμπύλες των πισινών της και κατόπιν όρμησε πάνω της κι έκανε έρωτα μαζί της.
     Κι ήταν αυτό το πήδημα πάνω στο σώμα της σαν ένα πήδημα στον απέραντο χρόνο, πήδημα αγοριού που περνά απ' τη παιδική στην αντρική ηλικία. Κι όταν μετά κουνιότανε πάνω της, μπρος και πίσω, του φαινότανε πως συνέχεια αντιγράφει αυτή τη κίνηση απ' τη παιδική ηλικία στην ωριμότητα και πάλι πίσω, κίνηση του αγοριού που ανήμπορα κοιτά το τεράστιο σώμα της γυναίκας, του άντρα που το σώμα αυτό το κλείνει σφιχτά μες στα χέρια του και το δαμάζει. Αυτή η κίνηση που συνήθως δε ξεπερνά τα δεκαπέντε εκατοστά, ήταν μακριά σα τρεις δεκαετίες".

Από το ''Βιβλίο του γέλιου και της λήθης'' του Μ.Κούντερα και τις εκδόσεις Οδυσσέας σε μτφ. Ανδρέα Τσακάλη.

Dizzy in Greece

2010-10-28T16:05:00.004+03:00

..." Ένα από τα συγκροτήματα που ήρθαν στην Αθήνα από τη Νέα Υόρκη ήταν μια ορχήστρα τζαζ, η οποία αποτελούνταν από μαύρους μουσικούς υπό τη διεύθυνση του τρομπετίστα και μαέστρου της ορχήστρας Ντίζυ Γκιλέσπι. Ενορχηστρωτής της ορχήστρας και πιανίστας ήταν ο νέος τότε και αργότερα διάσημος συνθέτης της τζαζ Κουίνσι Τζόουνς.

Δόθηκαν τρεις συναυλίες στο θέατρο "Ρέξ", τις οποίες φυσικά παρακολούθησε ο Μάνος και γνωρίστηκε με τους μουσικούς. Επειδή οι προσκλήσεις γι αυτές τις συναυλίες βασίζονταν σε πρωτόκολλο, ο Γκιλέσπι δεν έμεινε και πολύ ικανοποιημένος με το κοινό των συναυλιών και ζήτησε να προσφέρει μια συναυλία αποκλειστικά για φοιτητές με ελεύθερη είσοδο. Εκείνο το βράδυ έγινε παντζουρλισμός. Ο φοιτητόκοσμος κατέκλυσε το θέατρο, οι νέοι κρέμονταν από τα θεωρεία, χειροκροτούσαν και φώναζαν το όνομα του Γκιλέσπι. Όταν τέλειωσε η συναυλία όρμησαν στη σκηνή, σήκωσαν τον Γκιλέσπι στα χέρια και τον κατέβασαν μέχρι την Ομόνοια. Την άλλη μέρα το απόγευμα είχαμε συνάντηση με τον Αχιλλέα Μαμάκη στους ραδιοθαλάμους του Ζαππείου, για συνεντεύξεις με τους Γκιλέσπι και Τζόουνς για την εκπομπή του ''Το θέατρο στο μικρόφωνο''. Μαζί είχε έρθει και ο Μάνος και όταν τελείωσαν οι συνεντεύξεις, ήταν πια αργά το βράδυ, ο Μάνος πρότεινε να τους πάμε κάπου να φάμε, και αποφάσισε να πάμε στου Τσιτσάνη, κάτω στις Τζιτζιφιές. Εξηγήσαμε στους φίλους ποιός ήταν ο Τσιτσάνης και ξεκινήσαμε.

Ο Τσιτσάνης μας δέχτηκε με χαρά και αρχοντιά, εφόσον ο Μάνος του σύστησε τους αμερικανούς μουσικούς και αναφέρθηκε στη μουσική τους. Οι ξένοι τόσο πολύ ενθουσιάστηκαν με τη μουσική και τα τραγούδια που άκουγαν από τον Τσιτσάνη και τον Παπαιωάννου, ώστε κάποια στιγμή ο Τσιτσάνης ζήτησε από τον Γκιλέσπι και τον Τζόουνς να παίξουν κάτι όλοι μαζί. Ανέβηκαν στο πάλκο και οι δύο. Ο μεν Κουίνσι Τζόουνς κάθησε στο πιάνο, ο Γκιλέσπι έπαιζε την τρομπέτα του και ο Τσιτσάνης μπουζούκι, δημιουργώντας ένα απίστευτο jam session ανεπανάληπτο. Ακόμα λυπάμαι που δεν είχαμε μαζί μας ένα φορητό μαγνητόφωνο να ηχογραφήσουμε αυτή την τόσο ασυνήθιστη μουσική που έβγαινε από τους αυτοσχεδιασμούς. Καθήσαμε ως τα ξημερώματα."

Απόσπασμα από τη συνέντευξη της Καίτης Κασιμάτη-Μυριβήλη στον Θάνο Φωσκαρίνη, δημοσιευμένη στο ένθετο ''Βιβλιοθήκη'' της ''Ε'',23 Οκτωβρίου 2010

Aπό το σιντί με τον τίτλο DIZZY IN GREECE που ηχογραφήθηκε για το label της Verve ακούμε live το κομμάτι με τίτλο ''School Days'' από την εμφάνιση του Γκιλέσπι όχι στην Ελλάδα αλλά στο Newport στις 6 Ιουνίου του 1957. Το επέλεξα για το ξέφρενο bop feeling και τα υπέροχα σκάτινγκς που διαχέει στην ατμόσφαιρα ο μαγικός και λατρεμένος Ντίζυ.

Η γραβάτα του Κακλαμάνη ή άλλως κατ' εμέ η τζαζ εκδοχή του "κυρίαρχου λαού"

2010-10-25T08:35:00.010+03:00

Θα όφειλα άραγε να προσφύγω στον αρχαιοελληνικό όρο «τα παρωδά»- στα άσματα δηλαδή που εισάγουν στη σκηνή οι κλόουν της εποχής αφηγούμενοι τα γελοία, όταν οι ραψωδοί διακόπτουν την απαγγελία τους- προκειμένου να χαρακτηρίσω και εγώ τα καμώματα επί σκηνής των πολιτικών; Παίζουν με τις λέξεις προς ιδίαν τέρψιν, ως φαίνεται, και ασφαλώς προς ίδιον όφελος. (Ο Τσοχατζόπουλος, θύμα κλοπής!)

Στην ωδή του πολιτικού στοιχείου η παρωδία του πολιτικού λόγου συνεχίζει εξακολουθητικά τον χαβά της με διαπληκτισμούς στα κανάλια, ενώ θα έπρεπε να σωπαίνει. Αλλά ο εμπαιγμός είναι δική μας επιλογή: επί χρόνια τούς ακούμε και τους ψηφίζουμε. Δεν βρίσκω για αυτό άλλον λόγο από τον εθισμό ή έναν ηθολογικό τροπισμό όπου η νυχτερίδα βλέπει φωτεινή οθόνη και στουκάρει. Και αν υπάρχει φως στο τούνελ αυτού του πειραματικού εργαστηρίου που είναι η Ελλάδα, το φως είναι τα φώτα από το επόμενο τούνελ.

Τα αίτια δεν είναι μόνο αισθητηριακής φύσεως, παρ΄ ότι ο Μούζιλ στον «Ανθρωπο χωρίς ιδιότητες» αναρωτιέται αν «δεν αποκλείεται ο στενόμυαλος αστός να έχει προαισθανθεί προφητικά την απαρχή ενός νέου συλλογικού “ηρωισμού”, όπως των μυρμηγκιών». Μόνο που, εμείς, είμαστε τα τζιτζίκια που τραγουδάμε ακόμη. Αλλά όχι για πολύ.

Προσωπικά δεν βρίσκω άλλο εργαλείο για τη μέτρηση της βλακείας από την ψυχανάλυση. Είναι ο μόνος τρόπος που, με συλλογισμούς περίπου ακατανόητους (η περίπτωση του Λακάν), έχει τον πλάγιο τρόπο να αντιλαμβάνεται το αδύνατο Πραγματικό. Φέρ΄ ειπείν, για το υψηλό ακόμη δημοσκοπικό ποσοστό του δικομματισμού στις προσεχείς εκλογές- έναντι του 33% της αποχής-, η ψυχαναλυτική διαβεβαίωση: «Θεραπεία δεν υπάρχει», φτάνει και περισσεύει. Το δε πολιτικό έκζεμα θα απλώνεται όλο και περισσότερο σε τρυφερές επιδερμίδες, από τα τραπεζάκια στον προαύλιο χώρο των πανεπιστημίων. Διερωτώμαι αν ο γράφων- απελπισμένος και αυτός κοινωνός του θεάματος- θα μπορούσε, για τις ανάγκες έστω μιας ματαιόδοξης αρθρογραφίας, να ψελλίσει επί του προκειμένου δύο- τρία πράγματα.

Πρώτον, δεν σταματήσαμε, παρά το ΔΝΤ, να ζούμε στην παγίδα των φαντασιακών θεσμίσεων που προάγουν ανόητες ταυτίσεις, όπως π.χ.: «Ο λαός κυρίαρχος». (Ο διεφθαρμένος;) Αλλά ένας στους έντεκα πάει στα δημόσια συσσίτια της Πειραιώς. Ο Εφραίμ ευφραίνεται από τους Ρουσόπουλους, ο Ρόκο από τη Siemens, o Καρατζαφέρης από όσους τον «παίζουν» καθημερινά.

Δεύτερον, η πολιτική είναι για τους πολιτικούς το αντίδοτο του θανάτου («Καλή σας νύχτα, κύριε Μητσοτάκη»). Για τους υπόλοιπους είναι το Ωνάσειο.

Τρίτον, η επιθυμία καθυπόταξης του άλλου επιτείνεται εδώ από την πλευρά του υποτιθέμενου «κυρίου». Ο «δούλος» (εμείς) μόνο με μια πολιτική που αντλεί τη δύναμή της από την περιβόητη «δύναμη του αδυνάτου» διασώζεται. Και αφού, όπως λέγεται, ο άνθρωπος ουδέποτε ισούται με το λογιστικό υπόλοιπο της ιστορίας του, ψηφίζει τον αδύνατο Καμίνη, τον οποίο αδυνατίζει εξ ορισμού η κομματική συλλογιστική του ΠαΣοΚ που υποτίθεται ότι τον στηρίζει. Ο Καμίνης δεν πρόκειται να υπερψηφιστεί. Η Αθήνα ανήκει στον Κακλαμάνη της, όπως και η Κεντρική Μακεδονία στον Ψωμιάδη. Σε αυτούς ανήκει και ο κυνισμός των αδέσποτών τους, που σκατώνουν τα πεζοδρόμια. Αθήνα και Θεσσαλονίκη ανήκουν στα σκυλιά. Ισως μια ενδόμυχη ετερογένεια να ανακόψει το απονενοημένο διάβημα του τέως Συνηγόρου του Πολίτη και να μη συνεχίσει πολιτευόμενος.

Τέταρτον, η πολιτική εμφανίζεται στη σκηνή της φαντασίωσης των υποψήφιων μαγείρων ενός πανελλήνιου Τop Chef, διότι εκεί «μαγειρεύονται» οι τύχες μας, με τα κρεμμυδάκια. (Αρκεί να δει κανείς κριτές και κρινόμενους στις δεσπόζουσες εκπομπές των δύο μεγάλων καναλιών για να καταλάβει τη μετωνυμική σχέση του πολιτικού με την απόλαυση, λίγο μετά τα σόου του Τράγκα και των άλλων.)

Είμαι από αυτούς τους αναγκασμένους γραφομανείς που γνωρίζουν πως γραφή, και αρθρογραφία, σημαίνει ότι καταλαμβάνεις τη θέση του νεκρού. Αλλά δεν θα πάψω να διερωτώμαι: Τι στο διάολο νομίζουν οι ζωντανοί;

Γιατί ορισμένοι άνθρωποι ζητιανεύουν ένα κομμάτι από την εξουσία (και ο Δημαράς), ενώ δεν έχουν κανένα συμφέρον να το κάνουν; Στο δύσκολο αυτό ερώτημα ο πάλαι ποτέ Βίλχελμ Ράιχ απαντά: «Οι μάζες δεν ξεγελάστηκαν, επιθύμησαν πραγματικά τον φασισμό, τη συγκεκριμένη στιγμή».

Το ζήτημα είναι αν και τώρα τον επιθυμούν. Νομίζω, ναι. Στις πολυεθνικές της Συγγρού απαγορεύεται να είσαι πίσω από τα γκισέ αν δεν φοράς μεταξωτή γραβάτα, στα παλ χρώματα που προτιμά ο κύριος Κακλαμάνης. Φασισμός δεν είναι μόνο να σ΄ εμποδίζουν να κάνεις κάτι αλλά και να σε υποχρεώνουν να το κάνεις. Εχουμε εκλογές; Ψηφίστε! Ή, για πιο σίγουρα, ρίξτε τα «χαρτιά» στους σκουπιδοτενεκέδες που αγόρασε ο κ. Κακλαμάνης από τον σύζυγο της Φεβρωνίας Πατριανάκου, όπως μας είπε ο Γ. Καμίνης.

Ο κ. Γιώργος Βέλτσος είναι καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου.

Το υπέροχο και ευφυέστατο κείμενο του κ.Γ.Βέλτσου αντλήθηκε αυτούσιο από ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής 24 Οκτωβρίου 2010

Sharp Ties - "Get That Beat"

2010-10-15T09:34:00.013+03:00

Έξι μήνες αφότου ήρθε στην Ελλάδα ο Τόλης Φασόης από τη Νότια Αφρική δημιούργησε μαζί με τον Γιώργο Καραγιαννίδη και τον Πέτρο Σκούταρη τους Sharp Ties, ίσως το πιο πετυχημένο αγγλόφωνο γκρουπ που ακούστηκε ποτέ στην Ελλάδα.Η πρόταση για τη συνεργασία με τους συγκεκριμένους μουσικούς ανήκε περισσότερο στο δισκοπωλείο Happening της Χαριλάου Τρικούπη όπως μας αναφέρει ο Τ.Φ σε συνέντευξή του στον Ηλία Νικολαίδη.
Αρχές των '80 και βγαίνει ο πρώτος δίσκος τους με τον τίτλο ''Get That Beat'' που κάνει θραύση πουλώντας πάνω από 50000 κομμάτια σε μια μεταπολιτευτική ελλάδα που άκουγε πολιτικά τραγούδια ατελούς κουλτούρας και ρεμπετοειδή υβριδικά κατασκευάσματα, μισώντας και ενοχοποιώντας οτιδήποτε δεν απέπνεε ψευδοαριστερισμό και δήθεν προοδευτισμό.

Ο ήχος και η μουσική τους ήταν ουσιαστικά μια βρεττανική, στακάτη και νεοκυματική power pop με reggae πινελιές, όπως μας λέει ο μουσικοκριτικός Μάρκος Φράγκος.

Την εποχή εκείνη γινόταν πραγματικά χαμός με το συγκεκριμένο συγκρότημα. Το γκρουπ είχε γεμίσει το γήπεδο του Σπόρτιγκ, το θέατρο του Λυκαβηττού και έκανε περιοδείες σε όλη την Ελλάδα.

Εγώ τους άκουσα πρώτη φορά ,μαζί με συμμαθητές και συμμαθήτριες,στο Studio 51,μια disco που λειτουργούσε τότε απέναντι από τη νέα πτέρυγα του Λαογραφικού Μουσείου, υπό τη διεύθυνση κάποιου Σαββίδη αν δεν κάνω λάθος.
Είχα συγκλονιστεί περισσότερο από το γεγονός οτι υπήρχε γύρω μου ήχος που δε μου θύμιζε την μπουζουκοτραγική ελλάδα και τη γενιά (με όλη την αγελαία αποφορά που μου προκαλεί αυτή η λέξη) του πολυτεχνείου (ναι,ναι αυτή η πουλημένη και ξεδιάντροπη γενιά που πρόδωσε τα πάντα και έφτασε τη χώρα στο ΔΝΤ). Ένας ήχος που έφερνε κάτι από τις μουσικές που φτιάχνονταν μακριά από το χυδαίο προτεκτοράτο όπου ζούσα. Και φυσικά ήχος που με ξεκούραζε από τις ατέλειωτες ώρες διαβάσματος εν όψει των πανελληνίων εξετάσεων.

Ο Τόλης Φασόης τότε τραγουδιστής και frontman των Sharp Ties , σήμερα 50άχρονος, είναι καθηγητής αγγλικών στη σχολή Μωραίτη.

Miles Davis εις... το επαρχιακόν Montreaux

2010-10-07T08:47:00.017+03:00

''Αμοιβή για την ωραία καταχώρηση στο blog για τον "επαρχιώτη" Γ. Ιωάννου αυτές οι φωτογραφίες (τραβηγμένες προ εβδομάδος εις... το επαρχιακόν Montreaux- κήπο της Ελβετίας παρα την Λίμνην Λεμάν) .

Miles Davis, Vladimir Nabokov. Ενας κήπος που τον έλεγαν Montreaux...''

Μ' αυτή τη φράση να τη συνοδεύει ο πολυαγαπημένος φίλος, συμπολεμιστής και κατά το πλείστον μυητής μου στην πολυήμερη αδιάκοπη και συνεχή ανάγνωση εν καιρώ επιστρατεύσεως, ιατρός των νεύρων και της ψυχής, Νώντας Τσίγκας μου απέστειλε τη φωτογραφία στην οποία εικονίζεται η κεφαλή και η τρομπέτα του Miles Davis. Τον ευχαριστώ πάρα πολύ και τον τιμώ ακούγοντας τώρα στον Vincent μου το funk-άτο ''Club Entrance'' από το δίσκο ''DINGO'' και τη συνεργασία του Miles Davis με τον Michel Legrand.

Δεν εγνώριζα την ύπαρξή της ούτε και τη τζαζική κουλτούρα των Ελβετών.
Φυσικά ούτε λόγος για κάτι ανάλογο στη δική μας χώρα την οποία κατοικούν οι απόγονοι του Θουκιδίδη και του Πλάτωνα!

Αθήναι 24 Μαίου 1985, Παρασκευή

2010-10-06T09:25:00.003+03:00

Συνάντησα το Γιώργο Ιωάννου στην fast-food street, μια νύχτα, που ο ουρανός ζούσε την πιο πικρή στιγμή της ζωής του. Καθόταν μέσα σ' ένα fast-food που πουλιόταν, για να προφυλαχθεί. Είχε μπροστά του ένα χοντρό βιβλίο, που το διάβαζε, κι ένα χοντρό χάμπουργκερ που δεν το έτρωγε. Συγκέντρωσα το θάρρος μου και τον πλησίασα. Όταν στάθηκα από πάνω του, το πρώτο που πρόσεξα ήταν τα σκουλαρίκια του. Στο δεξί αυτί το Όργιο του Παζολίνι και στ' αριστερό ο Υάκινθος (θα τον έκλαιγε τον Απόλλωνα, σκέφτηκα). Όταν με πήρε είδηση, τράβηξε τον έφηβο σχίζοντας τ' αυτί του και κράτησε μόνο το Όργιο.

-Πως είσαι; ρώτησα.

-Πεθαίνω! μου απάντησε.

Το χοντρό βιβλίο κάηκε ως το τέλος. Το χοντρό χάμπουργκερ έμεινε στα σκουπίδια του fast-food που συνέχιζε να πουλιέται. Ο ουρανός πονούσε ακόμη,... κι ο Γιώργος έφυγε, αφήνοντάς μου το πτώμα του Υάκινθου, μισοσαπισμένο στο τασάκι.

Στέφανος, Πραβίου 1, 121 36 Αθήναι

Από το περιοδικό ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ του Γ.Χρονά και το τεύχος αρ.23/1986.

Ξεφύλλιζα χτες τα "Χίλια Δέντρα" του Γ.Ι πριν κοιμηθώ αναπολώντας την περίοδο της ''μεγάλης χακί νύχτας''. Το παραπάνω κείμενο το είχα μέσα στις σελίδες του. Και έφερα στο νου μου τη μάταιη προσπάθειά μου να κατανοήσω το μικρόκοσμο τον οποίο "υπηρετούσα".
Τα ''Κουρσάρικα γραπτά'' του Π.Π.Π τα διάβαζα την ίδια περίοδο. Μάλλον πήγαινα γυρεύοντας.

''Ascenseur Pour L'Echafaud''

2010-09-28T10:54:00.006+03:00

Προσκεκλημένος σολίστας στο Παρίσι το 1957 ο Miles Davis γνώρισε το σκηνοθέτη Λουί Μαλ, μέσω της Ζυλιέτ Γκρεκό. Του άρεσε πάρα πολύ η μουσική του Μάιλς και ζήτησε να του γράψει τη μουσική επένδυση για την ταινία του ''L' anscenseur pour l' echaufaud'' (Το ασανσέρ για δολοφόνους ή Φράντικ όπως κυκλοφόρησε στην Αμερική και Elevator to the Scaffold όπως κυκλοφόρησε στην Αγγλία).

Ηταν η πρώτη φορά που ο Μάιλς έκανε μουσική επένδυση ταινίας (σάουντρακ) και όπως ομολογεί υπήρξε μεγάλη εμπειρία. Λόγω του θέματος με φόνο, ο Μάιλς έβαλε τους μουσικούς να παίξουν μέσα ένα παλιό, σκοτεινό και καταθλιπτικό κτίριο.

Αυτά μας ομολογεί ο Μάιλς καθώς και μας αναφέρει οτι η Κολούμπια αργότερα κυκλοφόρησε το σάουντρακ με τον τίτλο Jazz Track, που περιείχε το κομμάτι ''Green Dolphin Street''.

Ακούμε το πρώτο κομμάτι από το ορίτζιναλ άλμπουμ (στη φωτό) που ηχογραφήθηκε στις 4 και 5 Δεκεμβρίου του 1957 στο Παρίσι για το label της fontana, με τους Μάιλς Ντέηβις στην τρομπέτα, τον υπέροχο Μπάρνευ Γουίλεν στο τενόρο σαξόφωνο, τον Ρενέ Ουτρεγέ στο πιάνο, τον Πιέρ Μισελό (μαγικός κατ' εμέ) στο ακουστικό μπάσσο και τον Κέννυ Κλαρκ στα τύμπανα.

ΕΝΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ

2010-09-22T06:09:00.006+03:00

Βρισκόμαστε ξανά στη Μπέλα Τσίρκβα. Στον αρ.35 της Ούλικα 1ης Οκτωβρίου κατοικούσε ο Βόγκτερ, ένας γερμανός μεγαλοβιομήχανος και γαιοκτήμονας που είχε μείνει στο Βανάτο και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη διάρκεια του Δεύτερου - μου διηγείται η γιαγιά Άνκα - φιλοξενούσε, τον καιρό της γερμανικής κατοχής, έναν υπολοχαγό της Βέρμαχτ και του παρέθετε πολυτελή γεύματα. Η Βέρμαχτ είχε μπει στη Μπέλα Τσίρκβα στα 1941 και η γερμανική κοινότητα, με επικεφαλής τον δρ. Γιόζεφ Γιάνκο, διεκδικούσε το "Αυτόνομο Βανάτο", η μεραρχία του οποίου, που ονομαζόταν "Πρίγκηπας Ευγένιος", ήταν μια στρατιωτική δύναμη που προοριζόταν αποκλειστικά για την άμυνα του Βανάτο, έτσι ώστε ο Γιάνκο - που η πρόθεσή του ήταν να διαχωρίσει το τοπικό Deutschtum από το ναζισμό-διαμαρτυρήθηκε όταν οι ναζί επιχείρησαν να της αναθέσουν άλλα καθήκοντα και άλλες ζώνες.

Ο γερμανικός στρατός ήταν ισχυρός και επίφοβος, το Ράιχ ήταν ακόμη δυνατό και ο πλούσιος Βόγκτερ ζούσε σε μεγάλη άνεση και ήσυχος. Οι χωρικοί του πήγαιναν το καλοκαίρι στα χωράφια στις 2 το πρωί και δούλευαν εκεί μέχρι τις δέκα το βράδυ, ώρα που γύριζαν πίσω και κατανάλωναν, σε μια καλύβα πίσω από το σπίτι του αφεντικού, το μοναδικό τους γεύμα, τρώγοντας όλοι μαζί από μια τσανάκα γεμάτη νεροζούμι μ' ένα κομμάτι ψωμί και λαρδί. Ένα βράδυ ο υπολοχαγός, που τα αγνοούσε αυτά, μπήκε μέσα στην καλύβα και τους ρώτησε πως γίνεται να τρώνε τέτοιο φαί τέτοια ώρα. Όρθιοι οι ξωμάχοι, με τις σκούφιες στα χέρια, του απάντησαν φοβισμένα πως δειπνούσαν. Ο υπολοχαγός αναποδογύρισε με μια κλωτσιά την τσανάκα, φώναξε τον Βόγκτερ και του ούρλιαξε οτι ήταν ένας αχρείος και ατίμαζε το γερμανικό όνομα. Είπε κατόπιν στους χωρικούς οτι από τότε κι έπειτα θα έτρωγαν στο χάνι με δικά του έξοδα. Ρώτησα τη γιαγιά Άνκα τι απόγινε αυτός ο υπολοχαγός. "Α" μου απάντησε, " το πιο πιθανό είναι οτι στην υποχώρηση θα τον σκότωσαν αυτοί του βουνού, οι παρτιζάνοι, ίσως μάλιστα κάποιος από κείνους που είχε στείλει να φάνε στο μαγέρικο".

-Claudio Magris "Danubio", 1986 και στα ελληνικά "Δούναβης",από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ.
-Η φωτογραφία αντλήθηκε από το www.dytikosanemos.blogspot.com

"Si dolce è il tormento" από τον Paolo Fresu

2010-09-03T18:53:00.008+03:00

Χωρίς σχόλια.... Το υπέροχο μαδριγάλι του Μοντεβέρντι από το σιντί του Paolo Fresu με τίτλο Metamorfosi

Το συγκεκριμένο σιντί το αγόρασε η σύζυγός μου από ένα δισκάδικο της Νάπολης, αφού δε δέχτηκε τις συμβουλές των συναδέλφων της ξεναγών να μην πάει νυχτερινές ώρες στην παλιά αγορά αυτής της επικίνδυνης ιταλικής πόλης. Φυσικά τους αγνόησε επιδεικτικά ως συνήθως!

Bemsha Swing

2010-09-01T17:19:00.006+03:00

"Εγώ του είπα μονάχα να μείνει απ έξω, να μην παίζει πίσω μου, εκτός από το κομμάτι "Bemsha Swing", που ήταν δικό του. Και ο λόγος που ζήτησα από τον Μόνκ να μείνει απ έξω ήταν επιδή δεν ήξερε να παίζει πίσω από πνευστά. Τα μόνα πνευστά που έβγαζαν καλό ήχο μαζί του ήταν ο Τζων Κολτρέην, ο Σόνυ Ρόλινς κι ο Τσάρλι Ρόουζ. Αλλά κατά τη γνώμη μου, ο Μονκ δε μπορούσε να παίξει πολύ ζόρικα με τα περισσότερα πνευστά και ειδικά με τις τρομπέτες. Οι τρομπέτες δεν έχουν και τόσο πολλές νότες, έτσι πρέπει να δίνεις βάρος στο ρυθμικό τμήμα. Ο τρομπετίστας χρειάζεται ένα ζωντανό ρυθμικό τμήμα, ακόμη κι όταν παίζει μπαλάντες. Πρέπει να έχεις κάποιον να τσιγκλάει, κι ο Μονκ δε φημιζόταν για κάτι τέτοιο."

Έτσι καταθέτει την άποψή του ο Μάιλς για τον Τελόνιους Μονκ και το Bemsha swing.

Εμείς ακούμε το περί ού ο λόγος "Bemsha Swing", κλασσικό και πολυπαιγμένο, από το άλμπουμ με τίτλο ''Brilliant Corners" και ηχογράφηση του 1957. Στο πιάνο ο ίδιος ο Μονκ, ο Σόνυ Ρόλινς (εμ βέβαια, ποιός άλλος;!) στο σαξόφωνο, ο Μαξ Ρόουτς στα τύμπανα, ο Κλάρκ Τέρυ στην τρομπέτα και ο μεγάλος χαρντμπόπερ της σχολής του Ντητρόιτ, μπασίστας Πωλ Τσέημπερς.

Ο άκαμπτος συντηρητισμός του Κούντερα, γράφει ο Δημοσθένης Κούρτοβικ

2010-08-26T10:36:00.008+03:00

Μεταφέρω το κείμενο του εξαίρετου Δ.Κούρτοβικ από τα ΝΕΑ online του Σαββάτου 7 Αυγούστου 2010

.....

Κανένας δεν έχει υπερασπίσει την τέχνη του μυθιστορήματος τόσο επιδέξια και ρωμαλέα όσο ο Μίλαν Κούντερα. Μήπως όμως αυτή η υπεράσπιση φανερώνει και τα όρια της «φιλοσοφίας» του σύγχρονου μυθιστορήματος;

Οταν διαβάζεις δοκίμια του Κούντερα, αισθάνεσαι πως παρακολουθείς ένα υπέροχο ρέκβιεμ για έναν πολιτισμό που είναι ο δικός σου (αν συμβαίνει να είσαι Ευρωπαίος). Στην περίπτωση μάλιστα που είσαι ο ίδιος καλλιτέχνης ή συγγραφέας, είναι πολύ πιθανό να νιώσεις, μέσα στη συγκίνησή σου για την αριστοτεχνικά και διορατικά εγκωμιαστική νεκρολογία, το σοκ από την ανακοίνωση της εντελώς προσωπικής καταδίκης σου. Γιατί θα συνειδητοποιήσεις ότι πρόκειται για τα δικά σου πιστεύω, ότι οσαδήποτε και οσοδήποτε σωστά επιχειρήματα και αν επικαλεστείς υπέρ αυτών, δεν έχουν καμιά σημασία μπροστά στην αμείλικτη, αέναη ροή των πραγμάτων.

Γι΄ αυτό ο Κούντερα μισεί την Ιστορία. Η απαισιοδοξία του δεν έχει να κάνει τόσο με τη διαπίστωσή του ότι ζει το τέλος του πολιτισμού του όσο με την υπόρρητη πεποίθησή του ότι ο πολιτισμός αυτός θα ήταν ο μόνος άξιος (ή έστω ο πιο άξιος) να επιζήσει, αλλά η Ιστορία είναι τυφλή απέναντι σ΄ αυτό, όπως και σε κάθε τι άλλο. Παρουσιάζεται, λοιπόν, στο δικαστήριό της σαν κατηγορούμενος αγωνιστής σε μια εικονική δίκη, ο οποίος ξέρει ότι η καταδικαστική απόφαση είναι προειλημμένη, αλλά θέλει ν΄ αναδείξει με την απολογία του την ουτιδανότητα των δικαστών του και την υπεροχή της πίστης του.

Και η απολογία αυτή είναι πράγματι συγκλονιστική. Συν τοις άλλοις επειδή γίνεται με όλη την εγρήγορση και την ενάργεια που αποκτά ξαφνικά η συνείδησή μας, όταν μιλάμε για κάτι πολύτιμο που χάσαμε ή πρόκειται να χάσουμε πολύ σύντομα. Ο Κούντερα αρχίζει τα δοκίμιά του με προσωπικά του βιώματα, που θέτουν ένα ζήτημα, ένα αίνιγμα για ένα ορισμένο έργο τέχνης. Διερευνά βασανιστικά αυτό το αίνιγμα, το συσχετίζει με άλλα βιώματά του, το πολιορκεί από διάφορες πλευρές, ώσπου να καταλήξει σ΄ ένα συμπέρασμα, μια εξήγηση, συχνά αναπάντεχη, που ρίχνει φως στη βαθύτερη ουσία των πνευματικών δημιουργιών που τον συγκινούν στη λογοτεχνία, τη μουσική, τη ζωγραφική. Σ΄ αυτό που θεωρεί τέρμα του ευρωπαϊκού πολιτισμού υιοθετεί έναν τόνο και μια στάση παρόμοια μ΄ εκείνα που διέκριναν στην αφετηρία της ακμής του έναν άλλο στοχαστή: τον Μονταίνιο.

Είναι γνωστά, τόσο από τα μυθιστορήματά του όσο και από προηγούμενους τόμους δοκιμίων του, ο σκεπτικισμός του, η πικρή ειρωνεία του, ο σαρκασμός, προπαντός ο αυτοσαρκασμός του, ο σχετικισμός του, η αλλεργία του στις ιδεολογίες και τις ηθικές αξιολογήσεις, η απέχθειά του για το συναίσθημα, όταν αυτό γίνεται στην τέχνη χαρτογράφος και αποτιμητής της πραγματικότητας. Ειδικά για το μυθιστόρημα (για το οποίο έχει διακηρύξει από παλιά ότι αποτελεί ξεχωριστή τέχνη, την αυθεντικότερα ευρωπαϊκή τέχνη, και όχι απλώς λογοτεχνικό είδος) επαναλαμβάνει εδώ ότι αξίζει το όνομά του μόνον όταν αποκαλύπτει κάτι καινούργιο για την ανθρώπινη ύπαρξη, όταν είναι, όπως λέει ο ίδιος, ένας «υπαρξιακός βυθομετρητής», και μάλιστα βουτώντας στις πιο καθημερινές, τις πιο κοινότοπες καταστάσεις της ζωής των ανθρώπων. Αναπτύσσει την ποιητική του διαλέγοντας, αυτή τη φορά, ως παραδείγματα ήσσονες ή και άγνωστες ευρύτερα λογοτεχνικές μορφές, ώστε να μπορέσει να δείξει με περισσότερη καθαρότητα, μακριά από το θάμβος των μεγάλων κλασικών, τον ριζικά μοντέρνο, ρηξικέλευθο πυρήνα του έργου τους. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να υπερασπιστεί- αυτός ο φιλοσοφημένος και συνεπέστατος, όχι όμως δογματικός μοντερνιστής- το πιο κόκκινο πανί σύσσωμης της μοντερνιστικής πρωτοπορίας: τον Ανατόλ Φρανς!

Οπως πάντα, ο Κούντερα κάνει ένα σωρό διεισδυτικές παρατηρήσεις, εντυπωσιακά συνεκτικές και σύμφωνες με τη γενικότερη αντίληψή του περί τέχνης. Προσωπικά, ήθελα να χειροκροτήσω κάθε φορά που διάβαζα τις θέσεις του για τη φύση του μυθιστορήματος, κάθε φορά που εξηγούσε γιατί ο συναισθηματισμός είναι δηλητήριο για την τέχνη. Με τον ίδιο ενθουσιασμό υποδέχτηκα, σ΄ αυτό το βιβλίο, τις βολές του εναντίον της «πανεπιστημιακής βλακείας», που συρρικνώνει την αισθητική ενός μυθιστορήματος σε ζήτημα γλώσσας, παραγνωρίζοντας άλλα βασικά στοιχεία της μυθιστορηματικής σύνθεσης (σς 82-83), εναντίον του ολοένα πιο «μισόμουσου» χαρακτήρα της λογοτεχνικής θεωρίας (σ. 86) και πολλά άλλα.

Ωστόσο, όσο περισσότερο διαβάζω Κούντερα τόσο πιο σχηματισμένες και επίμονες γίνονται κάποιες απορίες μου και θα ήθελα τώρα, με αφορμή το καινούργιο βιβλίο του, να τις διατυπώσω, χωρίς να προχωρήσω εδώ σε διεξοδική ανάπτυξή τους.

Ο Κούντερα βλέπει τα σημάδια της παρακμής του ευρωπαϊκού πολιτισμού στην απώλεια της ουσιαστικής επαφής με τις ρίζες του, στην κυριαρχία της σύγχρονης πολιτισμικής βιομηχανίας, που πλημμυρίζει τον κόσμο και τα μυαλά με τα γνωστά σκουπίδια, εκτοπίζοντας την αληθινή τέχνη, και στην ιλιγγιώδη επιτάχυνση της Ιστορίας, που διαλύει την ατομικότητα, αφού ένας άνθρωπος της εποχής μας γνωρίζει στη διάρκεια της ζωής του υπερβολικά πολλές αλλαγές για να μπορεί να τις αφομοιώσει και να τις συνθέσει στη συνείδησή του. Σωστά είναι όλα αυτά. Μήπως όμως στα σημάδια της παρακμής ανήκουν επίσης ο (ολοένα πιο σκυθρωπός) σκεπτικισμός και σχετικισμός του Κούντερα, η απροκάλυπτη αδυναμία του (που αυτός βέβαια δεν τη βλέπει ως αδυναμία) να πιστέψει σε κάτι, οτιδήποτε, έξω από την τέχνη; Ο Όστβαλντ Σπένγκλερ θεωρούσε ότι ο χειμώνας ενός πολιτισμού, η φάση της παρακμής του, χαρακτηρίζεται από την κουλτούρα, την αναγωγή του δηλαδή σε μια εκλέπτυνση που δεν συνοδεύεται από το αλλοτινό σφρίγος και την πνευματική ορμή του. Μπορούμε και χωρίς ν΄ ασπαστούμε την κοσμοθεωρία του Σπένγκλερ να παραδεχτούμε ότι υπάρχει αλήθεια σ΄ αυτή την άποψη. Ο Κούντερα δεν βλέπει παρά μόνο τέχνη, τέχνη όχι βέβαια έξω από τη ζωή (αλλιώς δεν θα μ΄ ενδιέφερε ως στοχαστής ούτε ως συγγραφέας), αλλάκόντραστη ζωή, μια τέχνη που ξέρει άριστα ν΄ ανατέμνει, όχι όμως και να συμπαθεί. Αυτό, για μένα, είναι σύμπτωμα παρακμής ενός πολιτισμού.

Η τέχνη όπως την αντιλαμβάνεται ο Κούντερα είναι μόνον η υψηλή τέχνη. Η «ταπεινή» τέχνη απλώς δεν είναι τέχνη. Ο Κούντερα δεν έχει τίποτα να πει για τα κόμιξ, φερ΄ ειπείν, ή για τη μοντέρνα μουσική (ξέρουμε όμως από τα μυθιστορήματά του ότι την αντιπαθεί). Καταδικάζει ακόμα και τον κινηματογράφο (κάνει εξαίρεση μόνο για τις ταινίες του Φελλίνι), γιατί θεωρεί την κάμερα αδιάκριτη, κουτσομπόλικη και αποβλακωτική. Ακαμπτος συντηρητισμός, όπου τέχνες είναι μόνον οι έξι που αναγνωρίστηκαν από τον Χέγκελ ως τέχνες; Δεν θα επιμείνω σ΄ αυτό, είναι κάτι που αφορά τον ίδιο τον Κούντερα. Πολύ σημαντικότερο είναι ότι ο απόλυτος διαχωρισμός ανάμεσα σε «υψηλή» και «ταπεινή» (ή «λαϊκή» ή «ευτελή») τέχνη αποτελεί και αυτός σύμπτωμα κάθε γερασμένου πολιτισμού.

Ο συναισθηματισμός είναι εχθρός της τέχνης, λέει ο Κούντερα, κι επαναλαμβάνω ότι συμφωνώ απόλυτα. Από εδώ όμως ώς το σημείο ν΄ απορρίψεις την «υποκειμενική ηχητικότητα της ψυχής» υπέρ της «αντικειμενικής ηχητικότητας του κόσμου» (ο Κούντερα χρησιμοποιεί αυτούς τους όρους μιλώντας για τη μουσική του Ξενάκη) η απόσταση είναι μεγάλη. Η πεποίθηση του Τσέχου συγγραφέα ότι το συναίσθημα περικλείει το σπέρμα της βαρβαρότητας πρέπει να ιδωθεί στο ζοφερό φως των ολοκληρωτισμών του 20ού αιώνα, που απευθύνονταν μεθοδικά στο συναίσθημα των μαζών, και σ΄ αυτό το πλαίσιο είναι κατανοητή. Αλλά ποιος πολιτισμός και ποιος άνθρωπος μπορεί να σηματοδοτήσει, πολύ περισσότερο να νοηματοδοτήσει, τον κόσμο του χωρίς την ενέργεια του συναισθήματος και της πίστης; Πόση αντοχή μπορεί να έχει μια τέχνη που αναλύει την ανθρώπινη κατάσταση, οσοδήποτε λεπτά κι ευρηματικά, για να καταλήξει από τα πιο περίπλοκα μονοπάτια στις ίδιες πάντα σταθερές και να μας πει ότι η ύπαρξή μας είναι τυχαία, οι πράξεις μας κωμικές και οι επιδιώξεις μας ανόητες; Αυτή δεν είναι η καρναβαλική ιλαρότητα και φιλοπαιγμοσύνη του Ραμπελαί, που τόσο θαυμάζει ο Κούντερα. Είναι πιο πολύ το επαγγελματικό βλέμμα του ανατόμου μπροστά σ΄ ένα πτώμα ξαπλωμένο πάνω στον μαρμάρινο πάγκο.

Εκτιμώ αφάνταστα τον Κούντερα. Αλλά πώς ν΄ αντλήσεις παρηγοριά από την τέχνη, όταν έχεις πάψει να φυλάς, έστω σε μια κρυφή γωνιά της ψυχής σου, κάποια ψήγματα πίστης σε κάτι πέρα από την τέχνη;

Εξαιρετική, όπως πάντα, η μετάφραση του βιβλίου από τον Γιάννη Χάρη.

Μελετώ το έργο του Κούντερα εδώ και χρόνια. 'Εχω διαβάσει (και διαβάζω ακόμη συνεχώς) όλα του τα βιβλία, κείμενα, συνεντεύξεις του, από όλους τους μεταφραστές του και από όλες τις εκδόσεις. Τον λατρεύω στην κυριολεξία, και βλέπω τα πάντα πια γύρω μου μέσα από το δικό του φίλτρο. Καθόρισε στην κυριολεξία την μεταεφηβική ζωή μου. Συνάντησα τον εαυτό μου στα γραπτά του και έμενα (ακόμη και τώρα συμβαίνει αυτό) κάθε φορά άφωνος μπροστά στην γλυκύτατη αποδομητική ματιά του που ξεμπρόστιαζε όλη την ανθρώπινη αθλιότητα.

Η προσέγγιση του Δ.Κ κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση στη γενική θεώρηση του έργου του Μ.Κ. Σαφώς και το έργο του δεν έχει την ''καρναβαλική ιλαρότητα...του Ραμπελαί...'', αλλά ο ίδιος ο Μίλαν δεν το ισχυρίστηκε ποτέ. Θεωρώντας τον εαυτό του ΜΟΝΟ μυθιστοριογράφο (που έχει τις απαρχές και τις ρίζες του στους μεγάλους μυθιστοριογράφους) και τίποτε άλλο, ουσιαστικά ασπάζεται την ηθική του. Η αίσθηση του επαγγελματικού βλέμματος του ανατόμου δε με βρίσκει σύμφωνο. Απλώς η ανιδιοτελής (το σημειώνουμε αυτό) παρατήρηση των ανθρώπινων σχέσεων και συμπεριφορών από την πλευρά του δίνει την αίσθηση αυτή.

Ο Μ.Κ παρατηρεί και γράφει έχοντας πάντα στο μυαλό του την ηθική του μυθιστορήματος που είναι η απάντηση των ερωτημάτων της ύπαρξης. Αυτή είναι η ηθική του, άλλως είναι ανήθικο. Και άρα έτσι το μόνο που μένει είναι η θέαση της άθλιας ανθρώπινης ύπαρξης. Πράγμα που επιτρέπει πολλές φορές να του προσάπτεται η ανατομική ματιά. Κάτι που δεν ισχύει τελικά.

Το σημείο αναγνώρισης μιας μυστικής αδελφοσύνης

2010-08-04T17:27:00.011+03:00

"Η μαμά ζητάει δικαιοσύνη για τον εαυτό της και θέλει την τιμωρία του ενόχου. Επιμένει να μείνει η κόρη της μαζί της στον κόσμο της αναισχυντίας, εκεί όπου η νεότητα και η ομορφιά δεν έχουν κανένα νόημα, εκεί όπου η οικουμένη δεν είναι παρά ένα γιγαντιαίο στρατόπεδο συγκέντρωσης ίδιων κι απαράλλαχτων σωμάτων που η ψυχή τους είναι αθέατη.

Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα το νόημα της μυστικής διαστροφής της Τερέζας, των μακρών και επαναλαμβανόμενων στάσεων μπροστά στον καθρέφτη. Ήταν μια μάχη με τη μητέρα της. Ήταν η επιθυμία να μην είναι ένα κορμί όπως τα άλλα κορμιά, αλλά να δει στην επιφάνεια του προσώπου της να αναδύεται από τα έγκατα του πλοίου το πλήρωμα της ψυχής. Δεν ήταν εύκολο γιατί η ψυχή, θλιμμένη, φοβισμένη, τρομοκρατημένη, κρυβόταν στα βάθη των σπλάχνων της Τερέζας και ντρεπόταν να φανεί.
Έτσι έγινε και την πρώτη φορά που συνάντησε τον Τόμας. Γλιστρούσε ανάμεσα στους μεθυσμένους μέσ' το εστιατόριο, το κορμί της λύγιζε κάτω από το βάρος των ποτηριών της μπίρας που κουβαλούσε σ' ένα δίσκο, και την ψυχή της την είχε μέσα στο βαθούλωμα του στομαχιού της ή στο πάγκρεας. Τη στιγμή εκείνη άκουσε τον Τόμας να τη φωνάζει. Το κάλεσμα αυτό ήταν σημαντικό, γιατί ερχόταν από κάποιον που ούτε τη μητέρα της γνώριζε ούτε τους μεθύστακες που καθημερινά της έκαναν πρόστυχες και προσβλητικές παρατηρήσεις. Η ιδιότητα του, του άγνωστου, τον έβαζε ψηλότερα απ' τους άλλους.

Και κάτι ακόμα: ένα ανοιχτό βιβλίο ήταν ακουμπισμένο πάνω στο τραπέζι του. Μέσα σ' αυτό το καφενείο κανένας ως τώρα δεν είχε ποτέ ανοίξει ένα βιβλίο πάνω σ' ένα τραπέζι. Για την Τερέζα το βιβλίο ήταν το σημείο αναγνώρισης μιας μυστικής αδελφοσύνης. Ενάντια στον κόσμο της χυδαιότητας που την περιέβαλλε δεν είχε στην πραγματικότητα παρά ένα και μόνο όπλο: τα βιβλία που δανειζόταν από την κοινοτική βιβλιοθήκη, κυρίως τα μυθιστορήματα: διάβαζε ένα σωρό, από Φίλιντιγκ ως Τόμας Μαν. Της πρόσφεραν μια ευκαιρία φαντασιακής διαφυγής, αποσπώντας την από μια ζωή που δεν της έδινε καμιά ικανοποίηση, αλλά είχαν γι' αυτήν ένα νόημα και ως αντικείμενα ακόμα: της άρεσε να περπατάει στο δρόμο κρατώντας βιβλία. Ήσαν για αυτήν ό,τι το κομψό μπαστούνι του δανδή του περασμένου αιώνα. Την ξεχώριζαν απ' τους άλλους".

Από την "Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι" του Μ.Κ και τις εκδόσεις της "Εστίας"

"God Bless the Child"

2010-07-30T09:33:00.009+03:00

Ακούω εδώ και μερικά βράδια την υπέροχη ηχογράφηση του αγαπημένου μου hardbop (μη το ξεχνάμε αυτό...) τρομπετίστα Freddie Hubbard από το σιντί που κυκλοφόρησε στις 27 Νοεμβρίου του 2002 για το label της Past Perfect, με τον τίτλο ''Live in Warsaw''. Τέσσερα κομμάτια απαρτίζουν το σιντί, το Bolivia, το God Bless the child,το Αll Blues και το Dear John. Υπέροχες εκτελέσεις, ειδικά το All Blues του Μάιλς Ντέιβις είναι καταπληκτικό, με την χάρντμποπ ''ταλαιπωρία '' του έγινε μαγικό. Όμως αυτό που με άφησε άφωνο ηταν το God Bless the Child των B.Holiday/Herzog, και η εξαιρετική του εκτέλεση. Δε μπόρεσα να εντοπίσω τη συγκεκριμένη εκτέλεση αλλά το ακούμε (σε δύο μέρη) από άλλη ενδιαφέρουσα εξίσου εμφάνισή του στην Ισπανία το 1991 με τον ίδιο στην τρομπέτα,τον Don Braden στο τενόρο σαξόφωνο, τον Benny Green στο πιάνο, τον Jeff Chabers στο μπάσο και τον Louis Hayes στα νταμς.

..."Cookin" και συνέχεια μαγειρέματος εδώ,

2010-07-21T20:52:00.006+03:00

Και μια και ακούω Miles αυτές τις μέρες είπα να ξαναδιαβάσω το "Miles Davis" - the man with the horn του Barry MacRae, βιβλίο που διάβασα πρώτη φορά στην αυλή της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου ένα σαββατιάτικο μεσημέρι τον Ιούλιο του 2007.

Στη σελίδα 171 λοιπόν υπάρχει φωτογραφία αποκόμματος εφημερίδας όπου αναφέρονται τα εξής:

COOKIN' with Miles Davis Quintet

Every modern jazz collection should include this great album. Miles Davis, John Coltrane,Red Garland, Paul Chambers and Philly Joe Jones maintain a groove that charges the atmosphere. They cook! Jazz critic Ralph Gleason says: "This is the best album the quintet ever made this album and group will go down in jazz history".

12" High Fidelity Album PRLP 7094.

Oι ηχογραφήσεις του Miles Davis για την Prestige κυκλοφόρησαν στις ΗΠΑ το 1980.

Και κάτι καταπληκτικό νομίζω που αναφέρεται στο συγκεκριμένο κουαρτέτο από τον Joe Goldberg ο οποίος σε κείμενό του που τυπώθηκε στο οπισθόφυλλο του LP Steamin περιγράφει : " Στο συγκρότημα μας είπαν , παίζει ένας τρομπετίστας που κινείται μόνο στους μεσαίους τόνους και πάλι χάνει τις μισές νότες, ένας τενόρο σαξοφωνίστας που φαλτσάρει, ένας πιανίστας από τα μπαρ, ένας ντράμερ που τους σκεπάζει όλους με το δυνατό του ήχο και ένας έφηβος μπασίστας" !!!

Οι μουσικοί που χαρακτηρίζονται έτσι αντίστοιχα είναι οι : Miles Davis, John Coltrane, Red Garland, Philly Joe Jones και Paul Chambers !!!

Αυτά...και ας ακούσουμε το "My Funny Valentine" από τον ίδιο δίσκο κι ας αναρωτηθούμε αν έχει δίκιο ο Joe.