Marguerite Yourcenar

''Γνώρισα νέους ανθρώπους βγαλμένους από τον κόσμο των θεών. Οι κινήσεις τους σε έκαναν να σκεφτείς τις τροχιές των άστρων. Δεν παραξενευόσουν όταν έβρισκες αναίσθητη τη σκληρή καρδιά τους από πορφύρα. Οταν άπλωναν το χέρι, η αδηφαγία αυτών των εξαίσιων ζητιάνων ήταν μιά διαστροφή θεών''.

 Μ. Γιουρσενάρ - ''Φωτιές''.

The 9th European Jazz Festival in Athens at the "Technopolis,from 27 to 31 May 2009

The 9th European Jazz Festival, organized by the "Technopolis", takes place from 27 May to 31 May. 14 of the most mportant jazz acts take the stage, each one representing a different European country. The festival will feature three gigs every day, starting at 21:00 and ending by midnight. The festival is one of the most important occasions of artistic collaboration in the European Union. It is being staged by Technopolis in cooperation with the embassies and educational institutions of the participating countries. More than 45,000 visitors attend the festival each year.

Τετάρτη 27/05 

21.00 Grand opening by the City of Athens «Big Band» 
22.00 Benni Chawes (Denmark) 
23.00 Angela Trondle & Mosaik (Austria) 

Πέμπτη 28.05 

21.00 Nordic Sounds (Esthonia) 
22.00 Teun Verbruggen "Warped Dreamer" (Belgium) 
23.00 Giannis Kassetas & the funk wizards (Greece) 

Παρασκευή 29.05 

21.00 Jerez-Texas (Spain) 
22.00 Wired Paradise (Netherlands) 
23.00 Marco di Gennaro & Luca Velotti Duo (Italy) 

Σάββατο 30.05 

21.00 Kaisa Kulmala-Trio (Finland) 
22.00 Miriam Bayle Band (Czech Republic) 
23.00 Maria Joao Quartet (Portugal) 

Κυριακή 31.05 

21.00 The David Kollar Band (Slovakia) 
22.00 Maxime Bender Group (Luxembourg) 
23.00 Aved-Fenyvesi Quartet (Hungary) 

Where

Technopolis 
http://www.athens-technopolis.gr/  
100 Pireos st,11854 Αthens (Gazi) 
tel:+30-210-3460981  
e-mail's :pr-techn@otenet.gr, ecarabott@athens-technopolis.gr 

''Η δασκάλα του πιάνου'',του Μίκαελ Χάνεκε

Αργά χτες βράδυ είδα για άλλη μία φορά (και θα βλέπω συνεχώς  όσο διαπιστώνω την αδυναμία των ανθρώπων γύρω μου να αποδέχονται την εσωτερική τους αθλιότητα χρησιμοπoιώντας την σαν όπλο εναντίον όλων των άλλων) την συγκλονιστικά υπέροχη ταινία του Μίκαελ Χάνεκε ''Η δασκάλα του πιάνου'' που βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο της Ελφρίντε Γιέλινεκ. Δε θα ξεχάσω την πρώτη φορά που την παρακολούθησα ! Συγκλονιστκή, ίσως η πιό εκφραστική της αγωνίας και της προσωπικής μοναξιάς των σχέσεων και των προσωπικών αδιέξοδων. Για μέρες προσπαθούσα να ''συμμαζέψω'' τον εαυτό μου, όντας συμμέτοχος ενός γκρίζου κόσμου της Μitteleuropa (κατά Κ.Μάγκρις) που λατρεύω. Η Έρικα είναι καθηγήτρια πιάνου. Η καριέρα της ως αρωγός ταλέντων υποδεικνύει τη δική της αποτυχία: στην παραδοσιακά ανδροκρατούμενη μουσική σκηνή της χώρας της, εκείνη παραμένει κάτω από τη σκηνή ως καλοκουρδισμένο όργανο εκμάθησης και όχι ως σολίστας. Αν και άνω των σαράντα, ζει με τη μητέρα της, μία αυταρχική φιγούρα με το σβησμένο βλέμμα του ανθρώπου που θα εκδικηθεί για την ανούσια ύπαρξή του, μην επιτρέποντας σε κανέναν άλλο να ζήσει. Η αρρωστημένη αλληλλοεξάρτησή τους αποτελεί σημείο αναφοράς για την Έρικα. Από αυτήν τη μιζέρια μαθαίνει πώς της αξίζει να την αγαπούν, ενώ μέσα από την απόρριψη και την τιμωρία κοινωνικοποιεί και το δικό της «μητρικό» ρόλο ως δασκάλα. Η απόρριψη στην καριέρα της συναντά την προσωπική στη μοναξιά της (Την χειρότερη παρέα την κάνουν αυτοί που δεν μπορούν να μείνουν μόνοι στο δωμάτιό τους όπως έλεγε και ο υπέροχος Πασκάλ αν δεν απατώμαι...) και ολοκληρώνεται κοινωνικά με το γεγονός ότι είναι γυναίκα. Κάτι που την κάνει αυτόματα «αντικείμενο» και «αποδέκτη» των αντρικών ορμών. Το ωμό ένστικτο την οδηγεί να σπάσει το φαύλο κύκλο μέσω της σεξουαλικότητάς της,( να θυμηθούμε τη σκηνή στο πορνομάγαζο όπου μυρίζει με πάθος το χρησιμοποιημένο ...) όπου η αυτοκαταστροφή δίνει την ψευδαίσθηση αυτοκυριαρχίας. Πατώντας πάνω στα χνάρια τού ομώνυμου βιβλίο της Ελφρίντε Γέλινεκ, ο Χάνεκε πλησιάζει την «μπεργκμανική» ηρωίδα του σχεδόν πατρικά. Με αυστηρότητα, καθαρό βλέμμα, αλλά και αστείρευτη συμπάθεια. Η αναφορά της τσέχικης λέξης LITOST θα μπορούσε να ολοκληρώσει τη θέση μου. Litost :Το απογοητευτικό εκείνο συναίσθημα που νοιώθουμε όταν αντικρίζουμε ξαφνικά την ξεσκεπασμένη εσωτερική μας αθλιότητα. Αυτό τον ορισμό μας δίνει ο πατερούλης Μίλαν Κ.,κάτι που η ηρωίδα βιώνει εκτιθέμενη, προσπαθώντας να εκθέσει και εμάς. Δεν ξέρω αν το πετυχαίνει ..... 

Χάνουν όσοι τον θεωρούν μισάνθρωπο (και όσοι από τους φίλους μου που θεώρησαν την ταινία έως και ''άρρωστη'' !). Οτι συμπάσχει και ο ίδιος με την αποτυχία της φύσης του, ότι είναι κι εκείνος μέρος της πληγής που τόσο ωμά, και, συνάμα, τόσο οικεία αποτυπώνει. Η βία τότε λειτουργεί ως καθαρτήρια λύτρωση από μουδιασμένες ουδετερότητες.(Το πιό απομακρυσμένο σημείο της κόλασης του Δάντη περιμένει κάποιον ο οποίος δεν παίρνει θέση μένοντας ουδέτερος σε καιρούς ηθικής κρίσης , όπως λέει και ο Κρίστοφερ Χίτσενς). Ως γνώριμη, οικουμενική απόγνωση. Ως βουβή κραυγή (ναι η φράση αυτή περιγράφει ακριβώς το νόημα) που αντανακλάται από τη μηχανή προβολής στο τεντωμένο πανί σε όποιον αντέχει να κρατήσει τα μάτια ανοιχτά. Μια ευκαιρία για προσωπική, καφκικού τύπου, ενδοσκόπηση για να μην ξεχνάμε και το λατρεμένο μου Φράνς. 

Αυστρία-Γαλλία, 2001, Έγχρωμο. Διάρκεια: 128’. 
Μεγάλο Βραβείο, βραβείο αντρικής (Μπενουά Μαζιμέλ) και γυναικείας ερμηνείας (Ιζαμπέλ Ιπέρ) στο φεστιβάλ Καννών.

Σκηνοθεσία: Μίκαελ Χάνεκε. Σενάριο: Μίκαελ Χάνεκε από μυθιστόρημα της Ελφρίντε Γέλινεκ. Φωτογραφία: Κρίστιαν Μπέργκερ. Πρωταγωνιστούν: Ιζαμπέλ Ιπέρ, Μπενουά Μαζιμέλ, Ανί Ζιραρντό.

Μεθύστε, του Charles Baudelaire (1821-67)

Πρέπει νά ῾σαι πάντα μεθυσμένος. 
Ἐκεῖ εἶναι ὅλη ἡ ἱστορία: εἶναι τὸ μοναδικὸ πρόβλημα. 
Γιὰ νὰ μὴ νιώθετε τὸ φριχτὸ φορτίο τοῦ Χρόνου 
ποὺ σπάζει τοὺς ὤμους σας καὶ σᾶς γέρνει στὴ γῆ, 
πρέπει νὰ μεθᾶτε ἀδιάκοπα. Ἀλλὰ μὲ τί; 
Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει. 
Ἀλλὰ μεθύστε.

Καὶ ἂν μερικὲς φορές, στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ, 
στὸ πράσινο χορτάρι ἑνὸς χαντακιοῦ, 
μέσα στὴ σκυθρωπὴ μοναξιὰ τῆς κάμαράς σας, 
ξυπνᾶτε, μὲ τὸ μεθύσι κιόλα ἐλαττωμένο ἢ χαμένο, 
ρωτῆστε τὸν ἀέρα, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι, 
τὸ κάθε τι ποὺ φεύγει, τὸ κάθε τι ποὺ βογκᾶ, 
τὸ κάθε τί ποὺ κυλᾶ, τὸ κάθε τι ποὺ τραγουδᾶ, 
ρωτῆστε τί ὥρα εἶναι, 
καὶ ὁ ἀέρας, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι, 
θὰ σᾶς ἀπαντήσουν:

-Εἶναι ἡ ὥρα νὰ μεθύσετε!

Γιὰ νὰ μὴν εἴσαστε οἱ βασανισμένοι σκλάβοι τοῦ Χρόνου, 

μεθύστε, μεθύστε χωρὶς διακοπῆ

!Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.

Percy Heath (b)

Πριν από μερικές μέρες ξαναθυμήθηκα και άκουσα από τη τζαζ δισκοθήκη μου τον εξαίρετο δίσκο των Μοdern Jazz Quartet με τίτλο ''Concorde'' και έφερα στο μυαλό μου αμέσως τον θρυλικό τους μπασίστα Percy Heath. Δεν θα επιχειρήσω να ξαναναφέρω ποιός είναι ο Πέρσυ. Μπασίστας που διέτρεξε  όλη την ιστορία της τζαζ στον 20ό αιώνα. Συνεργασίες με τον Τσάρλυ Πάρκερ , τον Μάιλς Ντέιβις,τον  Τζών Κολτρέιν και όλους τους θρύλους της μαγικής αυτής μουσικής. Session μουσικός σχεδόν αποκλειστικά παίζει σχεδόν σε όλα τα σχήματα και με όλους,διατρέχοντας τις δεκαετίες. Εγινε όμως γνωστός κυρίως από τους Modern Jazz Quartet, σχήμα που τον έκανε και ευρύτερα γνωστό. Πιάνο, μπάσσο, κρουστά και βιμπράφωνο, χωρίς πνευστά έγιναν και γνωστοί σαν ''αριστοκράτες του σουίνγκ'' και τους ''χρεώνεται'' το ότι έβαλαν τη τζαζ στο σαλόνι από τους χώρους των μπαρ. John Lewis στο πιάνο, Percy Heath στο μπάσσο,Connie Key στα ντραμς και Milt Jackson στο βιμπράφωνο. 
Πριν από μερικά χρόνια έπαιξε και στην Ελλάδα, στο Half Note συγκεκριμένα, με το σχήμα ''Heath Brothers'' μαζί με τα αδέρφια του Albert(-Al) ''Tootie'' Heath στα ντραμς, Jimmy Heath στο τενόρο σαξόφωνο και  με τον κατά πολύ νεότερό τους Jeb Patton στο πιάνο. Ηταν μιά υπέροχη βραδιά για την οποία πήγα στην Αθήνα ειδικώς. Επαιξε κυρίως τσέλο-πιτσικάτο παρουσιάζοντας και κομμάτια από τον προσωπικό του δίσκο που κυκλοφόρησε τότε με τίτλο ''A LOVE SONG''. Μοναδικο συναίσθημα το οποίο δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι η στιγμή που έπιασα το χέρι του με χειραψία. Τραχιά παλάμη και σκληρή, με δάχτυλα λεπτά και αέρινα αλλά κυρτωμένα από τα χρόνια και τα δισεκατομμύρια νότες που έπαιξαν. Δε θα μου φύγει η αίσθηση αυτή ποτέ νομίζω. Είχε εντυπωσιαστεί αφάνταστα όταν του είπα πως ταξίδεψα σχεδόν χίλια χιλιόμετρα να τον ακούσω και για αρκετά λεπτά μονολογούσε καλώντας και τα δυό του αδέρφια να τους το ανακοινώσει ! ''Thank you man....'' μου έλεγε αρκετές φορές. Ο Tootie ,ο ντάμερ (στις ηχογραφήσεις και συνεργασίες με τον θειικό Charlie Parker) όταν τον ρώτησα πόσες μέρες θα παίξουν στην Αθήνα (βλακώδης η ερώτηση αφού παίζουν όλα τα σχήματα μόνο μία βδομάδα στο συγκεκριμένο κλάμπ) μου λέει : Στην ηλικία που είμαστε (πάνω από 80...) αν δεν πεθάνουμε, μέχρι την Πέμπτη !!!!! Ο δε Jimmy ο ''τενόρος'', μοναδική φυσιογνωμία της τζαζ και ''κολλητός'' του Μάιλς Ντέιβις για δεκαετίες στη δύσκολη εποχή της πρέζας όπως γράφει και στην αυτοβιογραφία του ο μεγάλος τρομπετίστας στον Κουίνσυ Τρούπ. Στη διάρκεια των ηχογραφήσεών τους έλεγε ο Jimmy στο αφεντικό της Blue Note, τον Ρούντυ Βαν Γκέλντερ : E...αφεντικό θα πάω να αγοράσω ''καλάμια'' για το σαξόφωνο, να πάρω μαζί και τον Μάιλς για να με βοηθήσει ;!!!!. Τα καλάμια δε που μπαίνουν στο στόμιο του σαξοφώνου έχουν το μέγεθος ενός κουτιού σπίρτων !!!! Οι προφάσεις να πάνε για drugs με τον Μάιλς άπειρες... Kαι κλείνω με την ατάκα που εκστόμισε ο Τootie όταν φωτογραφηθήκαμε όλοι μαζί και η οποία απευθύνονταν στον αδερφό του Jimmy, λέγοντάς την σε μένα : Mην τον βλέπεις έτσι κοντό !!! είναι μεγάλος ερωτύλος !!!!!!!

Η περιφορά της Παναγίας της Ζιδανιώτισσας

Θεσμικής διασκέδασης συνέχεια ή ''οι αίροντες τας αμαρτίας του κόσμου'' άλλως. Δήμαρχος πόλεως εμπρός δεξιά (εκπρόσωπος αυτοδιοικητικής φενάκης γαρ), κυβερνητικός βουλευτής εμπρός αριστερά (του μεταπρατικού ασπόνδυλου ιδεολογήματος ντε ), πολιτευτής της πράσινης ''λοιμικής'' πίσω δεξιά και πίσω αριστερά υποψήφιος ''Ι wanna be someone'' (και κοντοχωριανός της Παναγιάς , εξού και το θράσος) στην περιφορά της ''θαυματουργής'' πανουργίας της ετερόνομης παραμέτρου θεσμίσεως. Βλέπετε οι ιθαγενείς πρέπει να βλέπουν τις ''επιλογές'' τους να πρωτοστατούν και στους δημόσιους εξευτελισμούς. Να εισπράξουν τη βεβαιότητα οτι είναι κομμάτι από αυτούς. Το όλο concept μου θυμίζει τη φράση που αναγράφει το δολλάριο και είναι και προτεσταντικά ορθό : Ιn God we trust. Ετσι και εμείς εδώ καθημερινώς (πονηρώς) και εκ περιτροπής εποχιακώς το εφαρμόζουμε. Δεν το ομολογούμε όμως και εδώ θεωρώ πως κάνει την εμφάνισή της η υποκρισία μαζί βέβαια με την εικόνα της Παναγιάς της Ζιδανιώτισσας της οποίας το μέγα ειδικόν της βάρος, και όχι μόνον, αίρουν περιοδικώς οι εκπρόσωποι της ωμής χρησιμοθηρίας.

Το κείμενο αναρτήθηκε στις 26/4/2009 και ως σχόλιο σε άρθρο της ''Παρέμβασης'' στο

 http://iparemvasi.blogspot.com/2009/04/kozan.html

D.Shostakovich, 7th Symphony

The Second Waltz-D.Shostakovich

Vals n.2 (de la suite de jazz n.2) D.Sostakovitch, arr.Andre Waignein 

Compositor/Composer: Dimitri Shostakovich Intérprete/performed by "Banda Sinfónica Universitaria de La Laguna" (Tenerife) Director/Conductor: Felipe Neri Gil Marrero

Mikhail Rudy: Letters to Milena

Mikhail Rudy: Letters to Milena - The best bloopers are a click away

Shostakovich plays his piano

Ονειρα γλυκά...

Διάβαζα χτες σχόλιο αρθογράφου στην Κυριακάτικη ''Ε'': ''Για 29η χρονιά οι φοιτητές που ψήφισαν στα πανεπιστήμια δεν κατάφεραν να συγκροτήσουν σε σώμα την ΕΦΕΕ και να βγάλουν κοινά αποτελέσματα. Ηταν δύο ακόμη νίκες του φοιτητικού κινήματος που θα κληθεί αύριο σαν σώμα ενηλίκων να συνεννοείται για να κτιστεί ένας καλύτερος κόσμος, πιό πολιτισμένος, ενώ μαθαίνει να αρνείται το μέτρημα απλών ψήφων''.

Καί θα συμπλήρωνα εγώ, πως δεν αμφιβάλλουμε καθόλου για τις δυνατότητες και τις προοπτικές του φοιτητικού μας δυναμικού. Τους εμπιστευόμαστε άλλωστε (όπως διατείνονται κραυγάζοντας υποκριτικά οι ψηφοθήρες στα ΜΜΕ) και πιστεύουμε πως θα αλλάξουν τον κόσμο.Οπως τον αλλάξαμε και εμείς...Καληνύχτα και όνειρα γλυκά.

Καλή σας νύχτα...

''Σήμερα ξεκινάμε μια μάχη για τον πολίτη. Για το εισόδημά του, για την οικονομική του προοπτική, για το σχολείο και το Πανεπιστήμιο των παιδιών του, για την υγεία των δικών του, για να μπορεί να ζήσει σε ένα ευνομούμενο κράτος, που τον σέβεται και τον υπηρετεί.Είναι μια μάχη για την αξιοπιστία της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.Είναι μια μάχη για την κοινωνική Ευρώπη, για την Ευρώπη που θέλουμε, αυτήν που υπηρετεί τους πολίτες και το δημόσιο συμφέρον, και όχι ιδιοτελή συμφέροντα''.

Ναι, ναι καλά διαβάσατε. Θα υπηρετήσουμε τους πολίτες και όχι τα ιδιωτικά συμφέροντα!!! Το κείμενο απευθύνεται (αυτολεξεί) από τη σημερινή αντιπολίτευση στο κοπάδι των ιθαγενών-ψηφοφόρων που σε λίγες μέρες θα κληθεί να ''αντιπροσωπευθεί'' στο Ευρωκοινοβούλιο.Καλή σας νύχτα....Εγώ πάντως δεν κοιμάμαι και ούτε πρόκειται ποτέ. Να ''κοιμηθώ'' εννοώ.

The Stumblebum Brass Band - Anarchy

Ψήφο αντίστασης στην ισοπέδωση, του Χρ. Γιανναρά

Η ελληνική κοινωνία εμφανίζει μια σχιζοειδή ποιοτική ανομοιότητα των μελών της. Δεν πρόκειται για έκπληξη, δεν θα μπορούσε η Ελλάδα να αποτελεί εξαίρεση: Κάθε κοινωνία ανθρώπων έχει μια μερίδα καλλιεργημένων, συνετών, ασκημένων στην κριτική σκέψη ατόμων, και ταυτόχρονα τη μερίδα των μειονεκτικών σε ποιοτικά προσόντα και καλλιέργεια, μιαν υπανάπτυκτη μερίδα.

Παντού και πάντοτε η ομαλή λειτουργία του συλλογικού βίου εξαρτάται από την ποσοτική ισορροπία των δύο πληθυσμικών ομάδων και (κυρίως) από τα ποσοστά μετοχής τους στη διαχείριση των κοινών. Παντού και πάντοτε οι θεσμοποιημένες λειτουργίες διάκρισης ποιοτήτων και αξιοκρατικής ιεράρχησης ευθυνών είναι αυτονόητες, γιατί επιβάλλονται από την ανάγκη. Η ζωή όλων λειτουργεί ευχερέστερα, όταν σε οποιοδήποτε κοινωνικό λειτούργημα κρίνεται θεσμικά, καταξιώνεται και έχει προβάδισμα ο ευφυής και όχι ο βραδύνους, ο εργατικός και όχι ο ράθυμος, ο ανιδιοτελής και όχι ο παραδόπιστος.

Εξαρτάται η ομαλή λειτουργία του συλλογικού βίου και από τη δυναμική των θεσμών που αποβλέπουν στη συνεχή μείωση της υπανάπτυκτης και μειονεκτικής μερίδας του πληθυσμού, στον συνεχή περιορισμό των επιρροών της στη δημόσια ζωή. Εχει καίρια σημασία για την κοινωνική ομαλότητα η δυναμική του εκπαιδευτικού συστήματος, η δυναμική του θεσμοποιημένου κοινωνικού ελέγχου των ΜΜΕ, η αξιοκρατία στη διοίκηση.

Στην Ελλάδα, πριν από είκοσι οχτώ χρόνια, το ΠΑΣΟΚ ανέτρεψε ευχερέστατα και τις τρεις αυτές προϋποθέσεις κοινωνικής ομαλότητας – και μάλιστα με την καύχηση ότι έτσι επέφερε ποθούμενο «κοινωνικό μετασχηματισμό»: Με τη λογική των εμπορευματοποιημένων μεθόδων πλύσης εγκεφάλου των μαζών, οι κάπηλοι του σοσιαλισμού κολάκεψαν την υπανάπτυκτη σε απαιτήσεις ποιότητας κοινωνική μερίδα, της παραχώρησαν εξωφρενικές προνομίες που εξυπηρετούσαν (τελικά και μεθοδικά) την επιβολή στυγνού κομματικού κράτους. Εξουδετέρωσαν και ευτέλισαν τους θεσμούς ανάσχεσης της υπανάπτυξης: το σχολειό, το πανεπιστήμιο, την πληροφόρηση και ψυχαγωγία, κάθε λειτουργία πειθαρχικού ελέγχου και αξιολόγησης ποιοτήτων σε οποιαδήποτε πτυχή του δημόσιου βίου.

Σε αυτή τη στρατηγική του ΠΑΣΟΚ, το αντίπαλο «κόμμα εξουσίας», η Νέα Δημοκρατία, είδε μόνο μια συνταγή εκλογικής επιτυχίας και προσπάθησε να τη μιμηθεί ατυχέστατα. Το αποτέλεσμα της μίμησης ήταν η «παρένθεση» Μητσοτάκη, που ξανάφερε στην εξουσία τον πολιτικά τελειωμένο το 1989 Ανδρέα. Και η τρέχουσα, ακόμα σήμερα, «παρένθεση» Καραμανλή του νεότερου, που επίσης κατόρθωσε να κάνει πολιτικά υπαρκτό τον θλιβερά ανύπαρκτο επίγονο Παπανδρέου.

Οι επιπτώσεις αυτής της δικομματικής εξαχρείωσης είναι δραματικές, η χώρα έχει φτάσει κυριολεκτικά στο χείλος εφιαλτικών ενδεχομένων. Αλλά τη διαχείριση της ευθύνης για τα κοινά και για το μέλλον μας την έχει πια η κοινωνική μερίδα που μειονεκτεί σε ποιότητα και καλλιέργεια, η υπανάπτυκτη μερίδα. Η οποία και έχει χάσει κάθε σεμνότητα ρεαλιστικής μετριοφροσύνης, κάθε επίγνωση ανεπάρκειας, κάθε συνείδηση ότι χρειάζεται (λειτουργικά, χρηστικά) τους ικανούς, τους αποτελεσματικούς, τους ανιδιοτελείς, τους υπέρτερους σε καλλιέργεια. Σπιθαμιαία αναστήματα, καιροσκόποι ανατριχιαστικής ανικανότητας νομίζουν ότι θα μπορέσουν να αναχαιτίσουν την τρομακτική κατρακύλα της χώρας: Τον εγκληματικής αφροσύνης υπερδανεισμό, τη συρρικνωμένη στο έπακρο παραγωγικότητα, την ανεξέλεγκτη βία και τον συνδικαλισμένο τραμπουκισμό, την υπαλληλοποίηση και τον κομματισμό στην άμυνα.

Η μερίδα των καλλιεργημένων, συνετών, ασκημένων στην κριτική σκέψη πολιτών, ήταν πάντοτε μειοψηφία. Αλλά λειτουργούσαν θεσμοί αξιολόγησης, έστω ανάπηροι, που έσωζαν τον ηγετικό ρόλο αυτής της μερίδας. Παρ’ όλο τον μεταπρατισμό, την καθυστέρηση και τις περιπέτειες που συνόδευαν από γεννησιμιού του το ελλαδικό κρατίδιο, ήταν αδιανόητο να δημηγορεί ένας πολιτικός με σολοικισμούς και δίχως αξιοπρεπή ενδυμασία, αυτονόητο να απολύεται δημοσιογράφος ή «διορθωτής» σε εφημερίδα αν του ξέφευγε σοβαρό λάθος, ορθογραφικό ή συντακτικό. Υπήρχε κοινή συνείδηση ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει η ζωή, οι ανθρώπινες σχέσεις, το κράτος, να κατορθωθεί παραγωγικότητα, πλούτος, ευπρέπεια τρόπων συμπεριφοράς, δίχως προβάδισμα ευθύνης των πεπαιδευμένων, των καλλιεργημένων.

Στα τελευταία τριάντα χρόνια, τα δύο «κόμματα εξουσίας» ευνούχισαν την κοινή γνώμη κολακεύοντας τις άκριτες, ενστικτώδεις προτιμήσεις της, στοχεύοντας αποκλειστικά και μόνο στον εντυπωσιασμό της, στην ανάγκη της για «αναγνωρισιμότητα» των μπροστάρηδων. Επικεφαλής ευρωψηφοδελτίων τοποθετήθηκαν λαϊκές τραγουδίστριες, σε υπουργικούς θώκους αναβιβάστηκαν δημοσιογραφικές μετριότητες, προπονητές αθλητικών ομάδων, ηθοποιοί πρωταγωνιστές σε σίριαλ και συντονιστές τηλεοπτικών συζητήσεων. Ακόμα και καλαθοσφαιριστές έγιναν δήμαρχοι, εκφωνητές ραδιοφωνικών μεταδόσεων του ποδοσφαίρου στάλθηκαν στο Ευρωκοινοβούλιο να εκπροσωπήσουν τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια πολιτισμού των Ελλήνων.

Οποιος μιλάει για ανάγκη, χρηστική, ρεαλιστική ανάγκη, να έχει προβάδισμα η ανθρώπινη ποιότητα, προπηλακίζεται σαν «ρατσιστής». Η λοιμική του λαϊκισμού έχει αποσαθρώσει την ελληνική κοινωνία, έχει ακυρώσει κάθε ελπίδα ανάκαμψης. Το μικρόβιο έχει μεταδοθεί και στη διασπορά, το εκτόπλασμα του ΠΑΣΟΚ που λέγεται ΣΑΕ έχει μπολιάσει πλήθος σεμνών άλλοτε βιοπαλαιστών της αποδημίας με επιθετική «παντογνωσία», αξιώσεις αυθεντίας στην ελληνική Ιστορία και πολιτική. Με χαμένη τη σεμνότητα της αυτογνωσίας, οι συζητήσεις μεταξύ Ελλήνων, στην Ελλάδα ή στη διασπορά, γίνονται όλο και πιο αποκαλυπτικές ανήκεστης υπανάπτυξης, βαλκανικής επαρχιωτίλας.

Η περίπτωση της Ελλάδας είναι από τις πιο ευδιάκριτες αφορμές δυσφορίας ευρωπαϊκών δυνάμεων που βλέπουν τον ρόλο τους στο διεθνές πεδίο να παγιδεύεται στην ελεήμονα στήριξη καλομαθημένων ράθυμων συν–εταίρων. Τα συμφέροντα της Γερμανίας, λ.χ., σαφώς θα απαιτούσαν την αποχώρησή της από την ασήμαντη πολιτικά στις διεθνείς σχέσεις Ε.Ε. και τη σύμπραξή της με τη Ρωσία για συνασπισμό αποφασιστικής στην παγκόσμια σκακιέρα ισχύος. Που σημαίνει ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να βρεθούμε χωρίς επαναπαυτική ομπρέλα προστασίας, μόνοι, με τον εγκληματικής αφροσύνης υπερδανεισμό μας, τη συρρικνωμένη στο έπακρο παραγωγικότητά μας.

Και η κωμικά αφασική εξωτερική μας πολιτική να πρέπει να ανταγωνιστεί τη σοβαρότητα και ιδιοφυΐα της αυτοκρατορικής πολιτικής ενός Αχμέτ Νταβούτογλου.

Το κείμενο του Χρ.Γιανναρά αντλήθηκε από το   http://giannaras.wordpress.com/2009/05/10/psifos_antistasis/

''Τι είναι αυτό ;""

What is that? (Τι είναι αυτό;) 2007 from MovieTeller on Vimeo.

Father and son are sitting on a bench. Suddenly a sparrow lands across them.

Directed by: Constantin Pilavios
Written by: Nikos & Constantin Pilavios
Director of photgraphy: Zoe Manta
Music by: Christos Triantafillou
Sound by: Teo Babouris
Mixed by: Kostas Varibobiotis
Produced by: MovieTeller films

''Tο διπλανό χωριό'', του Φράντς Κάφκα

Ο παππούς μου συνήθιζε να λέει : '' H ζωή είναι απίστευτα σύντομη. Τώρα, στις αναμνήσεις μου στριμώχνονται όλα τόσο πολύ που δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορεί ένας νέος άνθρωπος να αποφασίσει να ανέβει στο άλογό του για να πάει στο διπλανό χωριό, χωρίς να φοβάται οτι-αφήνοντας κατά μέρος τις ατυχείς συμπτώσεις-ήδη ο χρόνος της συνηθισμένης, χωρίς δυσάρεστα απρόοπτα, ζωής δεν επαρκεί ούτε στο ελάχιστο για μιά τέτοια διαδρομή.

Από το βιβλίο ''ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑ ΠΕΖΑ'' Franz Kafka (επιλογή-μετάφραση Αλεξάνδρα Ρασιδάκη) και τις εκδόσεις ΡΟΕΣ-Γερμανόφωνοι Συγγραφείς-2006

Δεν κατάλαβε τον φεμινισμό

Ο καθείς με τις εμμονές και τα ινδάλματά του. Μετά τον Κλάουντιο Μάγκρις, που συμπλήρωσε πρόσφατα τα 70 χρόνια του, η στήλη εκφράζει την ευγνωμοσύνη της στον Τζορτζ Στάινερ, που γίνεται σήμερα 80 ετών. 

Κι ένας πραγματικός διανοούμενος, όταν φτάνει σ΄ αυτή την ηλικία, μιλά πρώτα απ΄ όλα για τα λάθη του, γι΄ αυτά που δεν κατάλαβε ή που τα κατάλαβε λάθος, γι΄ αυτά που δεν έκανε επειδή δεν θέλησε ή δεν πρόλαβε. Ο Στάινερ, λοιπόν, θα ήθελε να έχει ακολουθήσει μια επιστημονική σταδιοδρομία- αλλά είχε πάντα πρόβλημα με τα μαθηματικά. Θα ήθελε να έχει συνεχίσει τα μαθήματα εβραϊκών, που τα εγκατέλειψε για να μάθει αρχαία ελληνικά και λατινικά. Και πάνω απ΄ όλα, θα ήθελε να έχει κατανοήσει εγκαίρως τη σημασία του φεμινιστικού κινήματος. «Έχω διαβάσει Σιμόν ντε Μποβουάρ», λέει σε συνέντευξή του στον δημοσιογράφο τηςΚοριέρε ντέλα Σέραπου τον επισκέφθηκε στο σπίτι του στο Κέμπριτζ, «αλλά δεν συνέλαβα τον μεγάλο ρόλο που θα μπορούσαν να παίξουν οι γυναίκες στην πολιτική και την κοινωνία. Όπως δεν πρόβλεψα και τις επιπτώσεις που θα είχε η ηλεκτρονική επανάσταση στη γλώσσα και την επικοινωνία». 

Γεννημένος το 1929 στο Παρίσι από Εβραίους γονείς αυστριακής καταγωγής, ο Στάινερ μετανάστευσε με την οικογένειά του το 1940 στην Αμερική. Σπούδασε στο Σικάγο και το Χάρβαρντ, αλλά το 1950 επέστρεψε στην Ευρώπη. «Θεωρώντας δεδομένο ότι είναι πάντα δύσκολο να ξεχωρίσουμε αν επιλέγουμε ή μας επιλέγουν», λέει στον Ιταλό δημοσιογράφο χαϊδεύοντας τον σκύλο του, τον Μπεν, «προβληματίζομαι συνεχώς για τις αποφάσεις που καθόρισαν τη ζωή μου. Θα έπρεπε άραγε να έχω μείνει στην Αμερική, όπου ζουν τα παιδιά μου και τα ανίψια μου; Δύο λόγοι με κράτησαν στην Ευρώπη. Ο ένας είναι η αγάπη μου για τις γλώσσες. Ο δεύτερος, πολύ βαθύτερος και πιο αποφασιστικός, έχει να κάνει με τις εβραϊκές μου ρίζες: το να πάω σε ένα μεγάλο αμερικανικό πανεπιστήμιο, μου έλεγε ο πατέρας μου, θα σήμαινε πως νίκησαν οι ναζί, οι οποίοι είχαν ορκιστεί πως κανείς Στάινερ δεν θα διδάξει ποτέ σε ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο. Μερικές φορές όμως, μπροστά στην ηθική και πολιτική παρακμή αυτής της ηπείρου όπου η ελπίδα απομακρύνεται συνεχώς, αναρωτιέμαι μήπως έκανα λάθος». 

Πολυβραβευμένος, πολύγλωσσος, πολυγραφότατος (Ο θάνατος της τραγωδίας, Οι Αντιγόνες, Μετά τη Βαβέλ, Αξόδευτα πάθη, Γλώσσα και σιωπή, ο μεγάλος κριτικός μπορεί να υπερηφανεύεται ότι διέγνωσε πρώτος το ταλέντο ενός Λώρενς Ντάρελ ή τη διάνοια ενός Βάλτερ Μπένγιαμιν. Ομολογεί ότι απέφυγε να συναντήσει διανοούμενους που τον γοήτευαν, όπως ο Χάιντεγκερ, φοβούμενος ότι θα τον απογοητεύσουν. Και ονειρεύεται να γράψει ένα βιβλίο που θα ξεκινά με μια φράση του Βίτγκενσταϊν: «Όλα αυτά θα μπορούσε να έχουν ειπωθεί με στίχους». 

Η ανάρτηση έχει αντληθεί από το http://diastaseis.blogspot.com/ & posted by Μιχάλης Μητσός)

Ο θάνατος του Σίγκμουντ Φρόυντ

Το βιβλίο αναφέρεται στα τελευταία χρόνια της ζωής του Φρόυντ στη Βιέννη και το Λονδίνο και συγχρόνως στην ανάδυση της ναζιστικής κυριαρχίας στην Ευρώπη.
Το βιβλίο του Μαρκ Έντμουντσον «Ο θάνατος του Σίγκμουντ Φρόυντ» αφηγείται με συναρπαστικό τρόπο τα ταραγμένα τελευταία χρόνια της ζωής του Σίγκμουντ Φρόυντ στη Βιέννη και το Λονδίνο και συγχρόνως τη ραγδαία ανάδυση της ναζιστικής κυριαρχίας στην Ευρώπη.

Εξιστορούνται οι παράλληλοι βίοι του Φρόυντ και του Χίτλερ, δύο Αυστριακών που άσκησαν, ο καθένας στον τομέα του, τη μεγαλύτερη επίδραση στον κόσμο κατά τον 20ό αιώνα, μια επίδραση που εξακολουθεί κατά πολλούς τρόπους να υφίσταται και στον τρέχοντα αιώνα. Η μελέτη αυτή μπορεί να διαβαστεί και ως μια συνοπτική, μα αρκούντως εμπεριστατωμένη εισαγωγή στην ψυχανάλυση, στην καλύτερη δηλαδή θεωρία που διαθέτουμε για την ανθρώπινη υποκειμενικότητα, με επίκεντρο το ζήτημα της αυθεντίας σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.

Το βιβλίο είναι εκδόσεων Πατάκης και είναι μεταφρασμένο από τον Γεώργιο Λαμπράκο.

Λίγα λόγια για το συγγραφέα:

Ο Μαρκ Έντμουντσον είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια και έχει βραβευτεί για το έργο του στο χώρο της λογοτεχνικής και πολιτισμικής κριτικής. Ανάμεσα στα δημοσιευμένα έργα του περιλαμβάνονται τα: Literature Against Philosophy, Plato to Derrida: A defence of poetry (1995) και Teacher: The One Who Made the Difference (2002). Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά New Public, New York Times, Magazine, Nation και Harper's.

Το κείμενο αντλήθηκε από το  : www.kathimerini.gr

Ben Webster Live At Ronnie Scott's 1964 - My Romance

Ben Webster - Chelsea Bridge (1964)

Interview with George Steiner

<<Κανείς σ΄αυτόν τον τόπο δεν παραμένει για πολύ φίλος ή εχθρός με κανέναν>>

Από το ένθετο περιοδικό "Κ" της εφ."Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" της Κυριακής 06/07/2008, μεταφέρω αυτούσια τη στήλη ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΣΙΑ που υπογράφει η κ. ΑΝΝΑ ΓΡΙΜΑΝΗ.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΛΤΣΟΣ

_Η ελληνικότητα είναι αίσθημα η συνείδηση;

Είναι απερίφραστα ένα ιδεολόγημα που εκλείει ένα είδος ιδεοληπτικής νεύρωσης,πολλαπλώς κερδοφόρου σε χρήμα (μεταφράσεις),σε είδος (δωράκια)και σε αξιώματα(Ακαδημία Αθηνών).Είναι επιπλέον,η αντανάκλαση που παρέχει την προβολή της ανάδελφης ολότητάς μας στον ίδιο στερημένο μας εαυτό.Τέλος,είναι μια ομιλούσα φαντασίωση που οι επιτήδειοι την μετέτρεψαν σε καθομιλουμένη.Δείτε,παρακαλώ,πως απαντούν οι ιδεοληπτικοί που υποκαθιστούν με μια συμβολική διαμεσολάβηση,μια φαντασιακή υπεραφθονία μέσα στην οποία εισάγουν διαστρεβλωμένη την Ελλάδα,υπό μορφήν πευκοβελόνας.Αμβιβάλλω εάν πρόκειται για γνώση της πατρίδος(πατριδογνωσία)ή για άγνοια που εξισώνει ένα τραγούδι του Μίμη Τραϊφόρου(«Λίγα πεύκα,λίγα μάρμαρα λευκά»)με ένα τραγούδι του Σούμπερτ.Καταλήγω:η δυσκολία για τους Ελληνες(και η ευκολία)να προσεγγίσουμε την «ελληνικότητα»έγκειται,παραδόξως,στο ότι τοποθετείται ακριβώς στο επίπεδο της κατανόησης.Αυτό όμως συμβαίνει και με την παράνοια.

_Τι πιο μικρό ελληνικό αγάπησα.

Ένα μυγόχεσμα στο βορινό παραθύρι στο «χωριό»του πάππου μου.Στο παιδικό μου μυαλό,φάνταζε-contre lumiere-σαν ο γεωφυσικός χάρτης της Ελλάδας.

_Η υπέροχη εκδοχή του Ελληνα.

Του Λαζόπουλου στα DVD του Αλ Τσαντίρι που μοιράζει η Γιάννα στον «Ελεύθερο Τύπο».Του Θανάση Βαλτινού στην Ακαδημία Αθηνών.

_Αυτό που με χαλάει.

Ότι αναγκάζομαι να απαντήσω ειρωνικά στις ερωτήσεις σας,ενώ θα έπρεπε να σωπάσω.Αλλά να που για άλλη μια φορά,προκειμένου οι ενστάσεις μου να είναι κοινωνήσιμες,επικαλούμαι τον Νίτσε για την περίπτωση «εκείνου του θεού που όταν θέλησε να γίνει μοναδικός θεός,οι άλλοι θεοί πέθαναν από τα γέλια»...

_Προσόν ή μειονέκτημα να είσαι Ελληνας σήμερα;

Την ερώτηση έχει απαντήσει ο κύριος Νίκος Δήμου(«Η δυστυχία του να είσαι Ελληνας»).

_Παράγει πολιτισμό ο Ελληνας ή παραμένει προσκολλημένος σε μια ρητορική ελληνικότητα;

Ο τελευταιος Ελληνας που «παρήγαγε»(αλλά γιατί αυτό το ρήμα;)πολιτισμό είναι ο Γιάννης Μόραλης.Εδώ και 30 χρόνια εις πείσμα του κατεστημένου ελληνοκντρισμού,προάγει έναν ελληνικό μοντερνισμό πέραν της ελληνικότητας.

_Με ποια ταυτότητα οι Ελληνες περιέρχονται στον σύγχρονο κόσμο;

Με την παλαιά ταυτότητα:αυτή στην οποία αναγραφόταν υποχρεωτικά το θρήσκευμα.

_Το ελληνικό μου «γιατί»κι ένα «πρέπει»που πέταξα.

Γιατί δεν είμαστε περισσότερο Ελληνες,δηλαδή,όπως σημειώνει ο Νίτσε, «επιπόλαιοι στο βάθος»;Το πρέπει που δεν μπορώ να πετάξω είναι ότι οφείλω να είμαι Ελληνας απέναντι στη γλώσσα,που δεν τη μιλώ,αλλά με μιλάει.

_Ο Ελληνας ποιητής μου.

Απαντώ,επαναλαμβάνοντας αυτό που είπε ο Αντρέ Ζιντ,όταν ερωτήθηκε ποιος είναι ο μεγαλύτερος Γάλλος ποιητής: «Helas,Victor Hugo»(δυστυχώς,ο Βίκτωρ Ουγκό).Επιτρέψτε μου,λοιπόν,την παραλλαγή «Ελλάς,ο Γιώργος Σεφέρης».Αντίθετα με τους τρείς μεγάλους ποιητές μας που δεν ήξεραν Ελληνικά,ο τετραπέρατος αυτός Σμυρνιός γνώρισε τη γλώσσα του και την ποίηση του μέσα από τον Λαφόργκ,τον Βαλερύ και τον Τ.Σ Ελιοτ.

_Η αδιαπραγμάτευτη ελληνική αλήθεια μου.

Η λήθη.Κανείς εδώ δεν παραμένει για πολύ φίλος ή εχθρός με κανέναν.

_Η οδός των Ελλήνων στον παγκόσμιο χάρτη-ορίστε την.

Η Βάρης -Βουλιαγμένης στα Βλάχικα.Η Εθνική στον Μαλιακό με τις εκατόμβες προ των μνημείων του Λεωνίδα και του Αθανάσιου Διάκου.

*Ο Γιώργος Βέλτσος είναι καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και η τελευταία ποιητική συλλογή του «ΗΣΥΧΙΑ»κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ινδικτος.