"God Bless the Child"

Ακούω εδώ και μερικά βράδια την υπέροχη ηχογράφηση του αγαπημένου μου hardbop (μη το ξεχνάμε αυτό...) τρομπετίστα Freddie Hubbard από το σιντί που κυκλοφόρησε στις 27 Νοεμβρίου του 2002 για το label της Past Perfect, με τον τίτλο ''Live in Warsaw''. Τέσσερα κομμάτια απαρτίζουν το σιντί, το Bolivia, το God Bless the child,το Αll Blues και το Dear John. Υπέροχες εκτελέσεις, ειδικά το All Blues του Μάιλς Ντέιβις είναι καταπληκτικό, με την χάρντμποπ ''ταλαιπωρία '' του έγινε μαγικό. Όμως αυτό που με άφησε άφωνο ηταν το God Bless the Child των B.Holiday/Herzog, και η εξαιρετική του εκτέλεση. Δε μπόρεσα να εντοπίσω τη συγκεκριμένη εκτέλεση αλλά το ακούμε (σε δύο μέρη) από άλλη ενδιαφέρουσα εξίσου εμφάνισή του στην Ισπανία το 1991 με τον ίδιο στην τρομπέτα,τον Don Braden στο τενόρο σαξόφωνο, τον Benny Green στο πιάνο, τον Jeff Chabers στο μπάσο και τον Louis Hayes στα νταμς.

..."Cookin" και συνέχεια μαγειρέματος εδώ,

Και μια και ακούω Miles αυτές τις μέρες είπα να ξαναδιαβάσω το "Miles Davis" - the man with the horn του Barry MacRae, βιβλίο που διάβασα πρώτη φορά στην αυλή της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου ένα σαββατιάτικο μεσημέρι τον Ιούλιο του 2007.

Στη σελίδα 171 λοιπόν υπάρχει φωτογραφία αποκόμματος εφημερίδας όπου αναφέρονται τα εξής:

COOKIN' with Miles Davis Quintet

Every modern jazz collection should include this great album. Miles Davis, John Coltrane,Red Garland, Paul Chambers and Philly Joe Jones maintain a groove that charges the atmosphere. They cook! Jazz critic Ralph Gleason says: "This is the best album the quintet ever made this album and group will go down in jazz history".

12" High Fidelity Album   PRLP 7094.

Oι ηχογραφήσεις του Miles Davis για την Prestige κυκλοφόρησαν στις ΗΠΑ το 1980.

Και κάτι καταπληκτικό νομίζω που αναφέρεται στο συγκεκριμένο κουαρτέτο από τον Joe Goldberg ο οποίος σε κείμενό του που τυπώθηκε στο οπισθόφυλλο του LP Steamin περιγράφει : " Στο συγκρότημα μας είπαν , παίζει ένας τρομπετίστας που κινείται μόνο στους μεσαίους τόνους και πάλι χάνει τις μισές νότες, ένας τενόρο σαξοφωνίστας που φαλτσάρει, ένας πιανίστας από τα μπαρ, ένας ντράμερ που τους σκεπάζει όλους με το δυνατό του ήχο και ένας έφηβος μπασίστας" !!!

Οι μουσικοί που χαρακτηρίζονται έτσι αντίστοιχα είναι οι : Miles Davis, John Coltrane, Red Garland, Philly Joe Jones και Paul Chambers !!!

Αυτά...και ας ακούσουμε το "My Funny Valentine" από τον ίδιο δίσκο κι ας αναρωτηθούμε αν έχει δίκιο ο Joe.

"Cookin" από το κουιντέτο του Miles Davis και την Prestige

Αγόρασα το Σάββατο το πρωί μια κασσετίνα-αφιέρωμα με δεκατέσσερα σιντί του Miles Davis από την περίοδο των ηχογραφήσεών του στην Prestige ,με τον τίτλο ALL MILES-THE PRESTIGE ALBUMS. Oταν πρόκειται για τον Μάιλς ποτέ δεν λέω όχι σε οποιαδήποτε αγορά. Δεκατέσσερα σιντί με υπέροχες ηχογραφήσεις, υπέροχους μουσικούς, νότες μπλου και όχι μόνο, μόνταλ διαδρομές, χαρντ μποπ ήχοι, αγαπημένα σαξόφωνα όπως ο Σόνυ Ρόλινς, Τζων Κολτρέην...

Στάθηκα ιδιαίτερα στο δίσκο ''Cookin'' με το κουιντέτο του Μάιλς και τους Πωλ Τσέημπερς στο μπάσο, Ρεντ Γκάρλαντ στο πιάνο, Τζων Κολτρέην στο σαξόφωνο, Φίλυ Τζο Τζόουνς στα τύμπανα ,Πωλ Τσέημπερς στο μπάσο από την μεγάλη σχολή της χάρντμποπ του Ντιτρόιτ και Μάιλς Ντέηβις στην τρομπέτα. Ισως το καλύτερο κουιντέτο of alltime? Νομίζω ναι. Τα κομμάτια του σιντί είναι τα My Funny Valentine των Ρότζερς και Χαρτ, το Blues by Five του Ρεντ Γκάρλαντ, το Airegin (*)του Σόννυ Ρόλινς και το Tune up when lights on του Μάιλς. 

Ενα κι ένα, αλλά στέκομαι στο Βlues by Five του Ρεντ Γκάρλαντ. Εξαιρετική σύνθεση, δυνατή bassline, μελωδική ροή και ένας εκπληκτικός Ρεντ...Απίστευτο feeling από έναν ερασιτέχνη μποξέρ(!) αλλά ουσιαστικά swing πιανίστα.
(*) Airegin είναι η ανάποδη ανάγνωση του Nigeria. Επινόηση του Σόνυ Ρόλινς από την περίοδο της επίσκεψής του στη χώρα αυτή της Αφρικής για την αναζήτηση και την επιστροφή στις ρίζες.

Ο καλός φίλος ''Sphere'' του Minton's Playhouse.

Ούτε αμιγώς μπόπερ, ούτε εκπρόσωπος του swing ο Thelonius "Sphere" Monk, ένας πληθωρικός πιανίστας και συνθέτης από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες της τζαζ, ήταν από τους ''ιδρυτικούς'' του ρεύματος της bebop και θαμώνας του jazz club Minton's Playhouse (στεγαζόταν στον πρώτο όροφο του Cecil Hotel) της Νέας Υόρκης στα πρώτα βήματα αυτής της τάσης που επρόκειτο να αλλάξει θεαματικά τη ροή της τζαζ στα μέσα του προηγούμενου αιώνα. 

Αρχές του '40 και στo κλαμπ αυτό του Harlem ( Ο Μονκ πρώτος από αριστερά) συντελούνταν κοσμογονικές αλλαγές στο παίξιμο και στο ύφος της τζαζ. Thelonius Monk, Dizzy Gilespie, Charlie Parker, Kenny Clarke, Charlie Christian κ.ά. έστηναν το νέο σκηνικό της μουσικής τους. Έδωσαν τέλος στην αυστηρή εκτέλεση και φόρμα της ορχήστρας του swing που κυριαρχούσε μέχρι τότε και έδωσαν τη δυνατότητα στους μουσικούς της να εκφραστούν ελεύθερα μουσικά, παίζοντας ξέφρενα σόλο. Στις μεγάλες μπάντες μέχρι τότε όλοι οι μουσικοί ήταν υποταγμένοι σε αυστηρούς κανόνες έκφρασης και σολαρίσματος πράγμα υποθέτω δύσκολο για μουσικούς με τέτοιο εύρος μουσικών δυνατοτήτων. Ηταν αδύνατον να παίζουν ελεύθερα παρά μόνο μετά το τέλος του προγράμματος και το πέρας των εμφανίσεων. 
Ετσι λοιπόν το κίνημα αυτό , αν μπορούμε να το πούμε έτσι, ουσιαστικά χάρισε μουσική ελευθερία στους μουσικούς οι οποίοι εφεξής ήταν ελεύθεροι να κάνουν ό,τι ήθελαν και επιτέλους να αποδείξουν και επιδείξουν τις γνώσεις τους.

Ο Monk λοιπόν ήταν μια μουσική φυσιογνωμία πραγματικά ιδιαίτερη, σε όλη αυτή τη φάση δημιουργίας της bebob. Δε θα τον έλεγε κανείς μπόπερ μόνο από συνείδηση και από στυλ. Ούτε το ντύσιμό του δεν πρόδιδε κάτι τέτοιο. Ηταν κατά την ταπεινή μου γνώμη μια κατηγορία μόνος του. Δυνατό αριστερό χέρι, κοφτές συγχορδίες, δυναμικό παίξιμο, ξεχωριστά σόλο, ό,τι χρειάζονταν για να δημιουργήσει ένα μύθο γύρω από αυτό το στυλ πιανιστικού παιξίματος.

Καθισμένος στο πιάνο του , σε ένα στενόχωρο διαμέρισμα της Νέας Υόρκης, έπαιζε και συνέθετε συνεχώς παρ' όλη τη φασαρία γύρω του. Το πιάνο ήταν σχεδόν το μισό στο διάδρομο, πίσω του το τζάκι να καίει, μπροστά η οικογένεια να κάνει τη δική της φασαρία μαγειρεύοντας και φλυαρώντας, αλλά ο Μόνκ στο δικό του κόσμο απερίσπαστος να δημιουργεί. Δεν τον αποσπούσε τίποτε όταν ήταν στο πιάνο! Μα τίποτε.

Και καλός φίλος βέβαια. Σε κάποια περιοδεία πηγαίνοντας στη Βαλτιμόρη, η αστυνομία έκανε έφοδο στο αυτοκίνητο που μετέφερε αυτόν και τον Bud Powel, για ναρκωτικά Ο Bud Powel, μια βασανισμένη ψυχή βουτηγμένη στα ναρκωτικά αλλά λαμπερός πιανίστας, ήταν ''φτιαγμένος'' μέσα σε παραλήρημα. Ο Μονκ άρπαξε από τα χέρια του αμέσως το σακκουλάκι με την ηρωίνη και το έχωσε στην δική του τσέπη. Η αστυνομία που παρακολουθούσε τον Μπαντ, δεν το πίστευε πιέζοντάς τον να ομολογήσει οτι ήταν δική του. Ο Μονκ δεν έβγαλε μιλιά,λέγοντάς τους μόνο οτι το ''πράγμα'' ήταν δικό του. Ήξερε πως αν πιανόταν ο Μπαντ με την επισφαλή του υγεία και την κατάσταση στην οποία βρισκόταν δεν θα ξεμπέρδευε εύκολα και θα είχε άσχημο τέλος.

Ετσι λοιπόν σαν καλός φίλος υπέστη όλη την ταλαιπωρία, φυλάκιση και στιγματισμό, αλλά δεν πρόδωσε τον φίλο του. Μπόπερ λοιπόν τελικά από  ιδιοσυγκρασία και συμπεριφορά και όχι μόνο μουσικά !!

Τον ακούμε στο αντιπροσωπευτικό και από άποψη ύφους και από άποψη τεχνικής ,εκπληκτικό εδώ, Rythm-a-ning, με τους Ben Riley στα drums,Charlie Rouse στο τενόρο σαξόφωνο και Larry Gales στο μπάσο. Είναι απο εμφάνιση στο Marquee Club του Λονδίνου το 1965 για το BBC. 
Ο Larry Gales στο σόλο του κυριολεκτικά απογειώνει. Απίστευτος. Στο 06:45 προσέξτε το πως υφαίνεται η bassline ενώ ήδη το μπάσο σολάρει, με τα κρουστά  (στα αδύναμα μέρη του μέτρου) να το πλευρίζουν μαγικά, υπέροχα. Σε μια μεγάλη μπάντα όμως πριν μερικά χρόνια θα είχε μείνει αναξιοποίητος, ενώ το συγκεκριμένο σόλο  αν θα το απολάμβαναν όσοι  τυχεροί θα απέμεναν μετά το τέλος του προγράμματος!
Εχω στη δισκοθήκη μου αμέτρητη δισκογραφία του, περνώντας μάλιστα και τη ''φάση'' Μονκ όπου  τον άκουγα μετά μανίας και μάλιστα στα αρχικά στάδια (!;) της μουσικής εμπλοκής μου με τη τζαζ.

Toots Thielemans - Sophisticated Lady

Θυμάμαι τη στιγμή που αντίκρισα μια μικρή ταμπελίτσα σε τοίχο κάποιου σπιτιού σε ένα στενάκι των Βρυξελλών κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού που έκανα το 2005, με το όνομα του Toots Thielemans. Ηταν το σπίτι στο οποίο έμενε και θυμάμαι ακόμη και τώρα την ανατριχίλα που ένιωσα από τον ήχο της φυσαρμόνικας που ήρθε στ' αυτιά μου τη στιγμή εκείνη.

Ξαναθυμήθηκα τον Τοοts και πάλι σήμερα και είπα να μοιραστούμε την εκπληκτική εκτέλεση της πασίγνωστης σύνθεσης του Duke Ellington με τον τίτλο Sophisticated Lady.
Δε δίστασε να χρησιμοποιήσει μετρονόμο...