La Vie En Rose

 

Μιά πραγματικά υπέροχη (ίσως η κορυφαία)  εκδοχή της γνωστής σύνθεσης από το 2008. Ο προτεστάντης τρομπετίστας (Wynton Marsalis) μαζί με τον καθολικό ακορντεονίστα (Richard Galliano) είναι στην κυριολεξία απολύτως συμβατοί (!). Όσο για τον Walter Blanding στο τενόρο σαξόφωνο απλά μαγικός.

Μένω στην άψογη μουσικά (δεν ''πετάει'' ούτε μια νότα) αμερικάνικη μπάντα, όπως πάντοτε συμβαίνει με την κατηγορία αυτών των μουσικών, που παίρνει ένα υπέροχο μεσογειακό χρώμα με τις νότες του ακορντεόν του Γκαλιανό...

Μου θυμίζει όταν το ακούω αυγουστιάτικο βράδυ με πανσέληνο σε ένα μικρό χωριουδάκι της Σαρδηνίας. Στο Σάσσαρι ας πούμε.

Shine On You Crazy Diamond

 

Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες της μουσικής μου μνήμης θυμήθηκα  χτες βράδυ τους Pink Floyd και  αναζήτησα στη δισκοθήκη μου το αγαπημένο μου τραγούδι τους. Γραμμένο από τον Γκίλμορ, τον Ράιτ και τον Γουότερς, για το παλιό μέλος της μπάντας τον Syd Barrett ,πρωτοπαρουσιάστηκε το 1975 στο άλμπουμ τους με τίτλο "Wish you were here".Πέρασα αρκετά χρόνια φανατικών ακουσμάτων τους στη δεκαετία του ΄80.

Εδώ το ακούμε σε μια υπέροχη εκτέλεση από μια συναυλία που δόθηκε στο Knebworth το 1990. Στην κιθάρα ο David Gilmour φυσικά. Στα πλήκτρα αναγνωρίζω τον  Richard (Rick) Wright (28 Ιουλίου 1943 - 15 Σεπτεμβρίου 2008).Η ευχάριστη έκπληξη όμως είναι πως εμφανίζεται στο άλτο σαξόφωνο, δίνοντας λίγο αέρα τζαζ, η Candy Dulfer. 

Eίχα να την ακούσω πολλά χρόνια και αναρωτήθηκα πολλές φορές τι απέγινε μουσικά. Ελπίζω να μην έκανε κάποιο πετυχημένο γάμο, μοναδικό λόγο που θα είχε να εγκαταλείψει τη μουσική και να εκτοξευθεί στο σύμπαν των ιδιοτελών σχέσεων. Όπως σχεδόν πάντοτε συμβαίνει.

Ο "Θεός" Keith προτείνει : keep rolling...

Και το "Sophisticated Lady" για να κλείσουμε...

 

Και το τρίτο υπέροχο κομμάτι του δεύτερου σιντί του άλμπουμ  που είναι και πρώτο στην καταχώρηση (τρία κομμάτια περιέχει το σιντί, με τη σειρά: ''Sophisticated Lady'', ''Parkeriana ''& ''Meditations of Integration''), η μεγάλη επιτυχία του Ντιούκ ΄Ελινγκτον, πάλι από την ίδια περιοδεία στην Ευρώπη, με την ίδια σύνθεση της μπάντας.

Αυτό που μένει ακούγοντάς το είναι η ευρηματική εκτέλεσή του από τον Μίνγκους και η αρχοντιά του μπάσου. Όπως πρέπει άλλωστε!

Meditations On Integration, και πάλι από τον Mingus

Στον ίδιο δίσκο (''THE GREAT CONCERT OF CHARLIE MINGUS'') περιέχεται και το συγκλονιστικό Meditations On Integration το οποίο εδώ το ακούμε πάλι από την ίδια σύνθεση της μπάντας, αλλά από εμφάνιση στο Βέλγιο την ίδια χρονιά, το 1964.

Ο Dolphy νομίζω πως είναι ανεπανάληπτος στο μπάσο κλαρινέτο όπου κυριολεκτικά διαπρέπει. Για τον Μίνγκους δε χρειάζεται κάποιο σχόλιο νομίζω.

Parkeriana, πάλι από τον Mingus

Ο Charles μαζί με τον Eric Dolphy στο φλάουτο, το άλτο σαξόφωνο και το μπάσο κλαρινέτο, τον Clifford Jordan στο τενόρο, τον Jacki Bayard στο πιάνο και τον Dannie Richmond στα ντραμς στις 19 Απριλίου του 1964 έδωσαν μια συναυλία στο Παρίσι και συγκεκριμένα στο Theatre des Champs-Elysees. Από τη συναυλία αυτή ακούμε ένα τμήμα του υπέροχου ''Parkeriana", αν και το όλο κομμάτι διαρκεί περίπου 27 ολόκληρα λεπτά. Το σόλο του Μίνγκους είναι πραγματικά ανεπανάληπτο.

Από τη συναυλία αυτή το κομμάτι αυτό περιέχεται στο δίσκο του C.Mingus με τίτλο ''THE GREAT CONCERT OF CHARLIE MINGUS'' που κυκλοφόρησε για το label της Universal.

Γιάννης Η. Χάρης(*): «Περί του λεγομένου φράκτη στον ποταμό Έβρο»

Γιάννης Η. Χάρης: «Περί του λεγομένου φράκτη στον ποταμό Έβρο»

(*) Ο Γιάννης Η. Χάρης μετέφρασε από τα γαλλικά, τα περισσότερα βιβλία του Μίλαν Κούντερα, για λογαριασμό των εκδόσεων της ''Εστίας''.

...και πάλι το ''Moanin'' από τον Charles Mingus όμως

Την σύνθεση του πιανίστα, οργανίστα και βιμπραφωνίστα Bobby Timmons (1935-1974) ,από τις αντιπρoσωπευτικώτερες της hardbop jazz ,που έγινε γνωστή από τους Jazz Messengers, ακούμε εδώ από τον υπέροχο Charles Mingus και από το δίσκο του  "Blues & Roots" του 1959 (για το label της Atlantic του Erdegun), σε μια δική του εκτέλεση. Μαζί του στο μπάσο παίζουν οι  Jackie Mac Lean άλτο σαξόφωνο, Booker Ervin τενόρο, Pepper Adams βαρύτονο, Danny Richmond ντραμς, Horace Parlan πιάνο, Willie Dennis & Jimmy Knepper τρομπόνι.

Και άλλη μια εξαίρετη εκτέλεση από το 'Nostalgia in Times Square' , 1993 με μαγική τρομπέτα και ένα feeling απίστευτο.Στο βαρύτονο σαξόφωνο ο Ronnie Cuber όπως μας αναφέρει η ανάρτησή του.