''Ascenseur Pour L'Echafaud''

Προσκεκλημένος σολίστας στο Παρίσι το 1957 ο Miles Davis γνώρισε το σκηνοθέτη Λουί Μαλ, μέσω της Ζυλιέτ Γκρεκό. Του άρεσε πάρα πολύ η μουσική του Μάιλς και ζήτησε να του γράψει τη μουσική επένδυση για την ταινία του ''L' anscenseur pour l' echaufaud'' (Το ασανσέρ για δολοφόνους ή Φράντικ όπως κυκλοφόρησε στην Αμερική και Elevator to the Scaffold όπως κυκλοφόρησε στην Αγγλία).

Ηταν η πρώτη φορά που ο Μάιλς έκανε μουσική επένδυση ταινίας (σάουντρακ) και όπως ομολογεί υπήρξε μεγάλη εμπειρία. Λόγω του θέματος με φόνο, ο Μάιλς έβαλε τους μουσικούς να παίξουν μέσα ένα παλιό, σκοτεινό και καταθλιπτικό κτίριο.

Αυτά μας ομολογεί ο Μάιλς καθώς και μας αναφέρει οτι η Κολούμπια αργότερα κυκλοφόρησε το σάουντρακ με τον τίτλο Jazz Track, που περιείχε το κομμάτι ''Green Dolphin Street''.

Ακούμε το πρώτο κομμάτι από το ορίτζιναλ άλμπουμ (στη φωτό) που ηχογραφήθηκε στις 4 και 5 Δεκεμβρίου του 1957 στο Παρίσι  για το label της fontana, με τους Μάιλς Ντέηβις στην τρομπέτα, τον υπέροχο Μπάρνευ Γουίλεν στο τενόρο σαξόφωνο, τον Ρενέ Ουτρεγέ στο πιάνο, τον Πιέρ Μισελό (μαγικός κατ' εμέ) στο ακουστικό μπάσσο και τον Κέννυ Κλαρκ στα τύμπανα.

ΕΝΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ

Βρισκόμαστε ξανά στη Μπέλα Τσίρκβα. Στον αρ.35 της Ούλικα 1ης Οκτωβρίου κατοικούσε ο Βόγκτερ, ένας γερμανός μεγαλοβιομήχανος και γαιοκτήμονας που είχε μείνει στο Βανάτο και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη διάρκεια του Δεύτερου - μου διηγείται η γιαγιά Άνκα - φιλοξενούσε, τον καιρό της γερμανικής κατοχής, έναν υπολοχαγό της Βέρμαχτ και του παρέθετε πολυτελή γεύματα. Η Βέρμαχτ είχε μπει στη Μπέλα Τσίρκβα στα 1941 και η γερμανική κοινότητα, με επικεφαλής τον δρ. Γιόζεφ Γιάνκο, διεκδικούσε το "Αυτόνομο Βανάτο", η μεραρχία του οποίου, που ονομαζόταν "Πρίγκηπας Ευγένιος", ήταν μια στρατιωτική δύναμη που προοριζόταν αποκλειστικά για την άμυνα του Βανάτο, έτσι ώστε ο Γιάνκο - που η πρόθεσή του ήταν να διαχωρίσει το τοπικό Deutschtum από το ναζισμό-διαμαρτυρήθηκε όταν οι ναζί επιχείρησαν να της αναθέσουν άλλα καθήκοντα και άλλες ζώνες.

Ο γερμανικός στρατός ήταν ισχυρός και επίφοβος, το Ράιχ ήταν ακόμη δυνατό και ο πλούσιος Βόγκτερ ζούσε σε μεγάλη άνεση και ήσυχος. Οι χωρικοί του πήγαιναν το καλοκαίρι στα χωράφια στις 2 το πρωί και δούλευαν εκεί μέχρι τις δέκα το βράδυ, ώρα που γύριζαν πίσω και κατανάλωναν, σε μια καλύβα πίσω από το σπίτι του αφεντικού, το μοναδικό τους γεύμα, τρώγοντας όλοι μαζί από μια τσανάκα γεμάτη νεροζούμι μ' ένα κομμάτι ψωμί και λαρδί. Ένα βράδυ ο υπολοχαγός, που τα αγνοούσε αυτά, μπήκε μέσα στην καλύβα και τους ρώτησε πως γίνεται να τρώνε τέτοιο φαί τέτοια ώρα. Όρθιοι οι ξωμάχοι, με τις σκούφιες στα χέρια, του απάντησαν φοβισμένα πως δειπνούσαν. Ο υπολοχαγός αναποδογύρισε με μια κλωτσιά την τσανάκα, φώναξε τον Βόγκτερ και του ούρλιαξε  οτι ήταν ένας αχρείος και ατίμαζε το γερμανικό όνομα. Είπε κατόπιν στους χωρικούς οτι από τότε κι έπειτα θα έτρωγαν στο χάνι με δικά του έξοδα. Ρώτησα τη γιαγιά Άνκα τι απόγινε αυτός ο υπολοχαγός. "Α" μου απάντησε, " το πιο πιθανό είναι οτι στην υποχώρηση θα τον σκότωσαν αυτοί του βουνού, οι παρτιζάνοι, ίσως μάλιστα κάποιος από κείνους που είχε στείλει να φάνε στο μαγέρικο".

-Claudio Magris "Danubio", 1986 και στα ελληνικά "Δούναβης",από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ.
-Η φωτογραφία αντλήθηκε από το  www.dytikosanemos.blogspot.com

"Si dolce è il tormento" από τον Paolo Fresu

Χωρίς σχόλια.... Το υπέροχο μαδριγάλι του Μοντεβέρντι από το σιντί του Paolo Fresu με τίτλο Metamorfosi

Το συγκεκριμένο σιντί το αγόρασε η σύζυγός μου από ένα δισκάδικο της Νάπολης, αφού δε δέχτηκε τις συμβουλές των συναδέλφων της ξεναγών να μην πάει νυχτερινές ώρες στην παλιά αγορά αυτής της επικίνδυνης ιταλικής πόλης. Φυσικά τους αγνόησε επιδεικτικά ως συνήθως!

Bemsha Swing

"Εγώ του είπα μονάχα να μείνει απ έξω, να μην παίζει πίσω μου, εκτός από το κομμάτι "Bemsha Swing", που ήταν δικό του. Και ο λόγος που ζήτησα από τον Μόνκ να μείνει απ έξω ήταν επιδή δεν ήξερε να παίζει πίσω από πνευστά. Τα μόνα πνευστά που έβγαζαν καλό ήχο μαζί του ήταν ο Τζων Κολτρέην, ο Σόνυ Ρόλινς κι ο Τσάρλι Ρόουζ. Αλλά κατά τη γνώμη μου, ο Μονκ δε μπορούσε να παίξει πολύ ζόρικα με τα περισσότερα πνευστά και ειδικά με τις τρομπέτες. Οι τρομπέτες δεν έχουν και τόσο πολλές νότες, έτσι πρέπει να δίνεις βάρος στο ρυθμικό τμήμα. Ο τρομπετίστας χρειάζεται ένα ζωντανό ρυθμικό τμήμα, ακόμη κι όταν παίζει μπαλάντες. Πρέπει να έχεις κάποιον να τσιγκλάει, κι ο Μονκ δε φημιζόταν για κάτι τέτοιο."

Έτσι καταθέτει την άποψή του ο Μάιλς για τον Τελόνιους Μονκ και το Bemsha swing.

Εμείς ακούμε το περί ού ο λόγος "Bemsha Swing", κλασσικό και πολυπαιγμένο, από το άλμπουμ με τίτλο ''Brilliant Corners" και ηχογράφηση του 1957. Στο πιάνο ο ίδιος ο Μονκ, ο Σόνυ Ρόλινς (εμ βέβαια, ποιός άλλος;!) στο σαξόφωνο, ο Μαξ Ρόουτς στα τύμπανα, ο Κλάρκ Τέρυ στην τρομπέτα και ο μεγάλος χαρντμπόπερ της σχολής του Ντητρόιτ, μπασίστας Πωλ Τσέημπερς.