Dizzy in Greece

..." Ένα από τα συγκροτήματα που ήρθαν στην Αθήνα από τη Νέα Υόρκη ήταν μια ορχήστρα τζαζ, η οποία αποτελούνταν από μαύρους μουσικούς υπό τη διεύθυνση του τρομπετίστα και μαέστρου της ορχήστρας Ντίζυ Γκιλέσπι. Ενορχηστρωτής της ορχήστρας και πιανίστας ήταν ο νέος τότε και αργότερα διάσημος συνθέτης της τζαζ Κουίνσι Τζόουνς.

Δόθηκαν τρεις συναυλίες στο θέατρο "Ρέξ", τις οποίες φυσικά παρακολούθησε ο Μάνος και γνωρίστηκε με τους μουσικούς. Επειδή οι προσκλήσεις γι αυτές τις συναυλίες βασίζονταν σε πρωτόκολλο, ο Γκιλέσπι δεν έμεινε και πολύ ικανοποιημένος με το κοινό των συναυλιών και ζήτησε να προσφέρει μια συναυλία αποκλειστικά για φοιτητές με ελεύθερη είσοδο. Εκείνο το βράδυ έγινε παντζουρλισμός. Ο φοιτητόκοσμος κατέκλυσε το θέατρο, οι νέοι κρέμονταν από τα θεωρεία, χειροκροτούσαν και φώναζαν το όνομα του Γκιλέσπι. Όταν τέλειωσε η συναυλία όρμησαν στη σκηνή, σήκωσαν τον Γκιλέσπι στα χέρια και τον κατέβασαν μέχρι την Ομόνοια. Την άλλη μέρα το απόγευμα είχαμε συνάντηση με τον Αχιλλέα Μαμάκη στους ραδιοθαλάμους του Ζαππείου, για συνεντεύξεις με τους Γκιλέσπι και Τζόουνς για την εκπομπή του ''Το θέατρο στο μικρόφωνο''. Μαζί είχε έρθει και ο Μάνος και όταν τελείωσαν οι συνεντεύξεις, ήταν πια αργά το βράδυ, ο Μάνος πρότεινε να τους πάμε κάπου να φάμε, και αποφάσισε να πάμε στου Τσιτσάνη, κάτω στις Τζιτζιφιές. Εξηγήσαμε στους φίλους ποιός ήταν ο Τσιτσάνης και ξεκινήσαμε.

Ο Τσιτσάνης μας δέχτηκε με χαρά και αρχοντιά, εφόσον ο Μάνος του σύστησε τους αμερικανούς μουσικούς και αναφέρθηκε στη μουσική τους. Οι ξένοι τόσο πολύ ενθουσιάστηκαν με τη μουσική και τα τραγούδια που άκουγαν από τον Τσιτσάνη και τον Παπαιωάννου, ώστε κάποια στιγμή ο Τσιτσάνης ζήτησε από τον Γκιλέσπι και τον Τζόουνς να παίξουν κάτι όλοι μαζί. Ανέβηκαν στο πάλκο και οι δύο. Ο μεν Κουίνσι Τζόουνς κάθησε στο πιάνο, ο Γκιλέσπι έπαιζε την τρομπέτα του και ο Τσιτσάνης μπουζούκι, δημιουργώντας ένα απίστευτο jam session ανεπανάληπτο. Ακόμα λυπάμαι που δεν είχαμε μαζί μας ένα φορητό μαγνητόφωνο να ηχογραφήσουμε αυτή την τόσο ασυνήθιστη μουσική που έβγαινε από τους αυτοσχεδιασμούς. Καθήσαμε ως τα ξημερώματα."

Απόσπασμα από τη συνέντευξη της Καίτης Κασιμάτη-Μυριβήλη στον Θάνο Φωσκαρίνη, δημοσιευμένη στο ένθετο ''Βιβλιοθήκη'' της ''Ε'',23 Οκτωβρίου 2010

Aπό το σιντί με τον τίτλο DIZZY IN GREECE που ηχογραφήθηκε για το label της Verve ακούμε  live το κομμάτι με τίτλο ''School Days'' από την εμφάνιση του Γκιλέσπι όχι στην Ελλάδα αλλά στο Newport στις 6 Ιουνίου του 1957. Το επέλεξα για το ξέφρενο bop feeling και τα υπέροχα σκάτινγκς που διαχέει στην ατμόσφαιρα ο μαγικός και λατρεμένος Ντίζυ.

Η γραβάτα του Κακλαμάνη ή άλλως κατ' εμέ η τζαζ εκδοχή του "κυρίαρχου λαού"

Θα όφειλα άραγε να προσφύγω στον αρχαιοελληνικό όρο «τα παρωδά»- στα άσματα δηλαδή που εισάγουν στη σκηνή οι κλόουν της εποχής αφηγούμενοι τα γελοία, όταν οι ραψωδοί διακόπτουν την απαγγελία τους- προκειμένου να χαρακτηρίσω και εγώ τα καμώματα επί σκηνής των πολιτικών; Παίζουν με τις λέξεις προς ιδίαν τέρψιν, ως φαίνεται, και ασφαλώς προς ίδιον όφελος. (Ο Τσοχατζόπουλος, θύμα κλοπής!)

Στην ωδή του πολιτικού στοιχείου η παρωδία του πολιτικού λόγου συνεχίζει εξακολουθητικά τον χαβά της με διαπληκτισμούς στα κανάλια, ενώ θα έπρεπε να σωπαίνει. Αλλά ο εμπαιγμός είναι δική μας επιλογή: επί χρόνια τούς ακούμε και τους ψηφίζουμε. Δεν βρίσκω για αυτό άλλον λόγο από τον εθισμό ή έναν ηθολογικό τροπισμό όπου η νυχτερίδα βλέπει φωτεινή οθόνη και στουκάρει. Και αν υπάρχει φως στο τούνελ αυτού του πειραματικού εργαστηρίου που είναι η Ελλάδα, το φως είναι τα φώτα από το επόμενο τούνελ.

Τα αίτια δεν είναι μόνο αισθητηριακής φύσεως, παρ΄ ότι ο Μούζιλ στον «Ανθρωπο χωρίς ιδιότητες» αναρωτιέται αν «δεν αποκλείεται ο στενόμυαλος αστός να έχει προαισθανθεί προφητικά την απαρχή ενός νέου συλλογικού “ηρωισμού”, όπως των μυρμηγκιών». Μόνο που, εμείς, είμαστε τα τζιτζίκια που τραγουδάμε ακόμη. Αλλά όχι για πολύ.

Προσωπικά δεν βρίσκω άλλο εργαλείο για τη μέτρηση της βλακείας από την ψυχανάλυση. Είναι ο μόνος τρόπος που, με συλλογισμούς περίπου ακατανόητους (η περίπτωση του Λακάν), έχει τον πλάγιο τρόπο να αντιλαμβάνεται το αδύνατο Πραγματικό. Φέρ΄ ειπείν, για το υψηλό ακόμη δημοσκοπικό ποσοστό του δικομματισμού στις προσεχείς εκλογές- έναντι του 33% της αποχής-, η ψυχαναλυτική διαβεβαίωση: «Θεραπεία δεν υπάρχει», φτάνει και περισσεύει. Το δε πολιτικό έκζεμα θα απλώνεται όλο και περισσότερο σε τρυφερές επιδερμίδες, από τα τραπεζάκια στον προαύλιο χώρο των πανεπιστημίων. Διερωτώμαι αν ο γράφων- απελπισμένος και αυτός κοινωνός του θεάματος- θα μπορούσε, για τις ανάγκες έστω μιας ματαιόδοξης αρθρογραφίας, να ψελλίσει επί του προκειμένου δύο- τρία πράγματα.

Πρώτον, δεν σταματήσαμε, παρά το ΔΝΤ, να ζούμε στην παγίδα των φαντασιακών θεσμίσεων που προάγουν ανόητες ταυτίσεις, όπως π.χ.: «Ο λαός κυρίαρχος». (Ο διεφθαρμένος;) Αλλά ένας στους έντεκα πάει στα δημόσια συσσίτια της Πειραιώς. Ο Εφραίμ ευφραίνεται από τους Ρουσόπουλους, ο Ρόκο από τη Siemens, o Καρατζαφέρης από όσους τον «παίζουν» καθημερινά.

Δεύτερον, η πολιτική είναι για τους πολιτικούς το αντίδοτο του θανάτου («Καλή σας νύχτα, κύριε Μητσοτάκη»). Για τους υπόλοιπους είναι το Ωνάσειο.

Τρίτον, η επιθυμία καθυπόταξης του άλλου επιτείνεται εδώ από την πλευρά του υποτιθέμενου «κυρίου». Ο «δούλος» (εμείς) μόνο με μια πολιτική που αντλεί τη δύναμή της από την περιβόητη «δύναμη του αδυνάτου» διασώζεται. Και αφού, όπως λέγεται, ο άνθρωπος ουδέποτε ισούται με το λογιστικό υπόλοιπο της ιστορίας του, ψηφίζει τον αδύνατο Καμίνη, τον οποίο αδυνατίζει εξ ορισμού η κομματική συλλογιστική του ΠαΣοΚ που υποτίθεται ότι τον στηρίζει. Ο Καμίνης δεν πρόκειται να υπερψηφιστεί. Η Αθήνα ανήκει στον Κακλαμάνη της, όπως και η Κεντρική Μακεδονία στον Ψωμιάδη. Σε αυτούς ανήκει και ο κυνισμός των αδέσποτών τους, που σκατώνουν τα πεζοδρόμια. Αθήνα και Θεσσαλονίκη ανήκουν στα σκυλιά. Ισως μια ενδόμυχη ετερογένεια να ανακόψει το απονενοημένο διάβημα του τέως Συνηγόρου του Πολίτη και να μη συνεχίσει πολιτευόμενος.

Τέταρτον, η πολιτική εμφανίζεται στη σκηνή της φαντασίωσης των υποψήφιων μαγείρων ενός πανελλήνιου Τop Chef, διότι εκεί «μαγειρεύονται» οι τύχες μας, με τα κρεμμυδάκια. (Αρκεί να δει κανείς κριτές και κρινόμενους στις δεσπόζουσες εκπομπές των δύο μεγάλων καναλιών για να καταλάβει τη μετωνυμική σχέση του πολιτικού με την απόλαυση, λίγο μετά τα σόου του Τράγκα και των άλλων.)

Είμαι από αυτούς τους αναγκασμένους γραφομανείς που γνωρίζουν πως γραφή, και αρθρογραφία, σημαίνει ότι καταλαμβάνεις τη θέση του νεκρού. Αλλά δεν θα πάψω να διερωτώμαι: Τι στο διάολο νομίζουν οι ζωντανοί;

Γιατί ορισμένοι άνθρωποι ζητιανεύουν ένα κομμάτι από την εξουσία (και ο Δημαράς), ενώ δεν έχουν κανένα συμφέρον να το κάνουν; Στο δύσκολο αυτό ερώτημα ο πάλαι ποτέ Βίλχελμ Ράιχ απαντά: «Οι μάζες δεν ξεγελάστηκαν, επιθύμησαν πραγματικά τον φασισμό, τη συγκεκριμένη στιγμή».

Το ζήτημα είναι αν και τώρα τον επιθυμούν. Νομίζω, ναι. Στις πολυεθνικές της Συγγρού απαγορεύεται να είσαι πίσω από τα γκισέ αν δεν φοράς μεταξωτή γραβάτα, στα παλ χρώματα που προτιμά ο κύριος Κακλαμάνης. Φασισμός δεν είναι μόνο να σ΄ εμποδίζουν να κάνεις κάτι αλλά και να σε υποχρεώνουν να το κάνεις. Εχουμε εκλογές; Ψηφίστε! Ή, για πιο σίγουρα, ρίξτε τα «χαρτιά» στους σκουπιδοτενεκέδες που αγόρασε ο κ. Κακλαμάνης από τον σύζυγο της Φεβρωνίας Πατριανάκου, όπως μας είπε ο Γ. Καμίνης.

Ο κ. Γιώργος Βέλτσος είναι καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου.

Το υπέροχο και ευφυέστατο κείμενο του κ.Γ.Βέλτσου αντλήθηκε αυτούσιο από ΤΟ ΒΗΜΑ της  Κυριακής 24 Οκτωβρίου 2010

Sharp Ties - "Get That Beat"

Έξι μήνες αφότου ήρθε στην Ελλάδα ο Τόλης Φασόης από τη Νότια Αφρική δημιούργησε μαζί με τον Γιώργο Καραγιαννίδη και τον Πέτρο Σκούταρη τους Sharp Ties, ίσως το πιο πετυχημένο αγγλόφωνο γκρουπ που ακούστηκε ποτέ στην Ελλάδα.Η πρόταση για τη συνεργασία με τους συγκεκριμένους μουσικούς ανήκε περισσότερο στο δισκοπωλείο Happening της Χαριλάου Τρικούπη όπως μας αναφέρει ο Τ.Φ σε συνέντευξή του στον Ηλία Νικολαίδη. 
Αρχές των '80 και βγαίνει ο πρώτος δίσκος τους  με τον τίτλο ''Get That Beat'' που κάνει θραύση πουλώντας πάνω από 50000 κομμάτια σε μια μεταπολιτευτική ελλάδα που άκουγε πολιτικά τραγούδια ατελούς κουλτούρας και ρεμπετοειδή υβριδικά κατασκευάσματα, μισώντας και ενοχοποιώντας οτιδήποτε δεν απέπνεε ψευδοαριστερισμό και δήθεν προοδευτισμό.

Ο ήχος και η μουσική τους ήταν ουσιαστικά μια βρεττανική, στακάτη και νεοκυματική power pop με reggae πινελιές, όπως μας λέει ο μουσικοκριτικός Μάρκος Φράγκος.

Την εποχή εκείνη γινόταν πραγματικά χαμός με το συγκεκριμένο συγκρότημα. Το γκρουπ είχε γεμίσει το γήπεδο του Σπόρτιγκ, το θέατρο του Λυκαβηττού και έκανε περιοδείες σε όλη την Ελλάδα.

Εγώ τους άκουσα πρώτη φορά ,μαζί με συμμαθητές και συμμαθήτριες,στο Studio 51,μια disco που λειτουργούσε τότε απέναντι από τη νέα πτέρυγα του Λαογραφικού Μουσείου, υπό τη διεύθυνση κάποιου Σαββίδη αν δεν κάνω λάθος. 
Είχα συγκλονιστεί περισσότερο από το γεγονός οτι υπήρχε γύρω μου ήχος που δε μου θύμιζε την μπουζουκοτραγική ελλάδα  και τη γενιά (με όλη την αγελαία αποφορά που μου προκαλεί  αυτή η λέξη) του πολυτεχνείου (ναι,ναι αυτή η πουλημένη  και ξεδιάντροπη γενιά που πρόδωσε τα πάντα και έφτασε τη χώρα στο ΔΝΤ). Ένας ήχος που έφερνε κάτι από τις μουσικές που φτιάχνονταν μακριά από το χυδαίο προτεκτοράτο όπου ζούσα. Και φυσικά ήχος που με ξεκούραζε από τις ατέλειωτες ώρες διαβάσματος εν όψει των πανελληνίων εξετάσεων.

Ο Τόλης Φασόης τότε τραγουδιστής και frontman των Sharp Ties , σήμερα 50άχρονος, είναι  καθηγητής αγγλικών στη σχολή Μωραίτη.

Miles Davis εις... το επαρχιακόν Montreaux

''Αμοιβή για την ωραία καταχώρηση στο blog για τον "επαρχιώτη" Γ. Ιωάννου αυτές οι φωτογραφίες (τραβηγμένες προ εβδομάδος εις... το επαρχιακόν Montreaux- κήπο της Ελβετίας παρα την Λίμνην Λεμάν) .

Miles Davis, Vladimir Nabokov. Ενας κήπος που τον έλεγαν Montreaux...''

Μ' αυτή τη φράση να τη συνοδεύει ο πολυαγαπημένος φίλος, συμπολεμιστής και κατά το πλείστον μυητής μου στην πολυήμερη αδιάκοπη και συνεχή ανάγνωση  εν καιρώ επιστρατεύσεως, ιατρός των νεύρων και της ψυχής, Νώντας Τσίγκας μου απέστειλε τη  φωτογραφία  στην οποία εικονίζεται η κεφαλή και η τρομπέτα του Miles Davis. Τον ευχαριστώ πάρα πολύ και τον τιμώ ακούγοντας τώρα στον Vincent μου το funk-άτο ''Club Entrance'' από το δίσκο ''DINGO'' και τη συνεργασία του Miles Davis με τον Michel Legrand. 

Δεν εγνώριζα την ύπαρξή της ούτε και τη τζαζική κουλτούρα των Ελβετών. 
Φυσικά ούτε λόγος για κάτι ανάλογο στη δική μας χώρα την οποία κατοικούν οι απόγονοι του Θουκιδίδη και του Πλάτωνα!

Αθήναι 24 Μαίου 1985, Παρασκευή

Συνάντησα το Γιώργο Ιωάννου στην fast-food street, μια νύχτα, που ο ουρανός ζούσε την πιο πικρή στιγμή της ζωής του. Καθόταν μέσα σ' ένα fast-food που πουλιόταν, για να προφυλαχθεί. Είχε μπροστά του ένα χοντρό βιβλίο, που το διάβαζε, κι ένα χοντρό χάμπουργκερ που δεν το έτρωγε. Συγκέντρωσα το θάρρος μου και τον πλησίασα. Όταν στάθηκα από πάνω του, το πρώτο που πρόσεξα ήταν τα σκουλαρίκια του. Στο δεξί αυτί το Όργιο του Παζολίνι και στ' αριστερό ο Υάκινθος (θα τον έκλαιγε τον Απόλλωνα, σκέφτηκα). Όταν με πήρε είδηση, τράβηξε τον έφηβο σχίζοντας τ' αυτί του και κράτησε μόνο το Όργιο.

-Πως είσαι; ρώτησα.

-Πεθαίνω! μου απάντησε.

Το χοντρό βιβλίο κάηκε ως το τέλος. Το χοντρό χάμπουργκερ έμεινε στα σκουπίδια του fast-food που συνέχιζε να πουλιέται. Ο ουρανός πονούσε ακόμη,... κι ο Γιώργος έφυγε, αφήνοντάς μου το πτώμα του Υάκινθου, μισοσαπισμένο στο τασάκι.

                                                           Στέφανος, Πραβίου 1, 121 36 Αθήναι

Από το περιοδικό ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ του Γ.Χρονά και το τεύχος αρ.23/1986.

Ξεφύλλιζα χτες τα "Χίλια Δέντρα" του Γ.Ι πριν κοιμηθώ αναπολώντας την περίοδο της ''μεγάλης χακί νύχτας''. Το παραπάνω κείμενο το είχα μέσα στις σελίδες του. Και έφερα στο νου μου τη μάταιη προσπάθειά μου να κατανοήσω το μικρόκοσμο τον οποίο  "υπηρετούσα".
Τα ''Κουρσάρικα γραπτά'' του Π.Π.Π τα διάβαζα την ίδια περίοδο. Μάλλον πήγαινα γυρεύοντας.