D.Shostakovich, Chamber Symphony Op. 110a

 

«Τι ήταν αυτό που έβαλε κάποτε σε κίνηση εκατομμύρια σφαίρες, επανδρωμένες και μη; Εσείς λέτε η Γερμανία. Εκείνοι η Ρωσία. Σίγουρα δεν θα μπορούσε να είναι η ίδια η Ευρώπη, πόσο μάλλον η Κεντρική Ευρώπη, που είναι πάντα ένα τόσο καλό και υπάκουο κορίτσι. Επαναλαμβάνω: Η Ευρώπη είναι μια ήπια αγελαδίτσα, μια τροφαντή παρθένα, μια Ρωσίδα ή μια Πολωνέζα ώριμη να αγαπηθεί, ένας πραγματικός άγγελος, ένα πειθήνιο έπαθλο…Η Ευρώπη ποτέ δεν έκαψε ούτε μια μάγισσα, ποτέ δεν άπλωσε χέρι να βλάψει Εβραίο! Πως μπορεί κανείς να καταγράψει τα στολίδια της; Στην Πράγα για παράδειγμα, βλέπει κανείς τον ουρανό της αυγής μέσα από τα θολωτά παράθυρα των καμπαναριών, και ο ουρανός γίνεται πιο ελκυστικός επειδή βρίσκεται μέσα σ’αυτό το πατιναρισμένο πλαίσιο, που το υποστήριγμα του, το δάχτυλο του ίδιου του πύργου, ξεπροβάλλει από τη σάρκα της πόλης, τις ανάγλυφες με λουλουδάτα μοτίβα και κεφαλές λεόντων προσόψεις αυτής της πόλης, που οι περιτοιχισμένοι και ελικοειδείς δρόμοι της διαθέτουν τόσα πολλά μάτια – η Ευρώπη έχει το νού της επειδή την έχουν βιάσει τόσο πολλές φορές, ίσως γι’αυτό κάποια από τα μάτια της εξακολουθούν να λάμπουν κάτω από το φως των φανών ακόμη και τώρα, μα ποιο το όφελός τους αν τους δει να έρχονται; Η πρώτη μεταλλική ψείρα τρέχει ήδη πάνω στο δέρμα της, που είναι καλυμμένο με σκουρόγκριζους και ανοιχτόγκριζους αδένες. Η Ευρώπη νιώθει τα πάντα, αντέχει τα πάντα, υψώνει στα ουράνια τα νεφοστόλιστα δάχτυλά της, τα καμπαναριά των εκκλησιών της, για να μπορέσει να παντρευτεί.» 

William Wollman, ''Europe Central''

The Swallow Quintet

O βιρτουόζος του ηλεκτρικού μπάσου Steve Swallow και η κορυφαία πιανίστα της free jazz, Carla Bley, έρχονται στην Αθήνα με τους The Swallow Quintet!

Ο Steve Swallow έρχεται στις 2 Νοεμβρίου, στο Παλλάς, με το κουιντέτο του που εκτός του Chris Cheek στο τενόρο σαξόφωνο, του φημισμένου Steve Cardenas στην κιθάρα και του Jorge Rossy στα ντραμς, έχει στις τάξεις του και μία ακόμη μεγάλη μορφή της jazz: Η Carla Bley στο πιάνο είναι, εκτός από χρόνια συνοδοιπόρος του Swallow στη ζωή και στην τέχνη, μια από τις πιο δυναμικές φιγούρες της free jazz. Η συνθέτρια, πιανίστα, μαέστρος, ερμηνεύτρια και συγγραφέας Carla Bley έχει συνεργαστεί στη σπουδαία καριέρα της με μουσικούς όπως τους Gary Burton, Paul Bley, George Russell, Steve Swallow, Michael Mantler, Don Alias, Nick Mason κ.ά., ενώ έχει ηχογραφήσει περίπου 30 ιστορικούς δίσκους.

Από την άλλη μεριά, ο Swallow δεν θεωρείται τυχαία ένας από τους πιο δημιουργικούς μουσικούς στο χώρο της jazz -τα τελευταία 40 χρόνια-, καθώς είναι από τους πρώτους που τόλμησαν να περάσουν από το όρθιο μπάσο στο ηλεκτρικό, στις αρχές της δεκαετίας του ’70. O τρόπος που o Swallow χρησιμοποιεί το ηλεκτρικό μπάσο θυμίζει κιθαρίστα της ροκ, γεγονός που –μαζί με το προφανές ταλέντο του- τον είχε κατατάξει σε ένα από τα αγαπημένα παιδιά των  μουσικοκριτικών της jazz (και όχι μόνο).



Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Νέα Υόρκη πήγαινε από πολύ μικρή ηλικία σε clubs όπου το be bop βρισκόταν στην άνθησή του και αν και λευκός άρχισε από την εφηβεία του να γίνεται δεκτός από παρέες μαύρων μουσικών εξαιτίας του πασιφανούς ταλέντου που είχε στο μπάσο. Το 1964, θα γίνει μέλος της μπάντας του περίφημου τρομπετίστα Art Fermer και από εκεί και πέρα ξετυλίγεται μια θαυμαστή πορεία γεμάτη δημιουργικότητα και διακρίσεις. Δικές του συνθέσεις του έχουν ηχογραφήσει κορυφαίοι μουσικοί όπως ο Bill Evans, ο Chick Corea, ο Stan Getz αλλά και ο Gary Burton με τον οποίο συνδέονται με μακροχρόνια φιλία, ενώ αξιοσημείωτη είναι η μόνιμη συνεργασία του με τον βιρτουόζο της jazz κιθάρας, John Scofield.

Η πορεία του Steve Swallow έως σήμερα μετρά κορυφαίους δίσκους (Blue Note Records, ECM, κ.α…), ώρες διδασκαλίας στην πιο φημισμένη σχολή μουσικής στον κόσμο (Berklee College of Music), διεθνείς διακρίσεις και συνεχή παρουσία στα μεγαλύτερα jazz festival και στις πιο διάσημες αίθουσες jazz συναυλιών ανά τον κόσμο, ενώ έχει εμφανιστεί στη σκηνή με πολλούς διαφορετικούς μεταξύ τους καλλιτέχνες όπως οι Dizzy Gillespie, Michael Brecker, George Benson και Herbie Hancock.

Το κουϊντέτο του σε αυτή την περιοδεία κάνει μια γενικότερη αναφορά στο έργο του δημιουργού της και από τη σκηνή παρελαύνει ολόκληρη η ιστορία της περιπετειώδους μουσικής που ονομάζεται jazz από τη δεκαετία του ‘60 έως και τις μέρες μας.

Το κείμενο αντλήθηκε αυτούσιο από το www.ellthea.gr   
Κρατήσεις μέσω Ιnternet: www.ellthea.gr και στο www.tickethour.com

Βitches brew...πάλι

Ξεφύλλιζα σήμερα το πρωί, σχεδόν στις πέντε, το τεύχος του περιοδικού Jazz & Τζαζ, με τον τίτλο Smoking Jazz και διάβαζα το πολύ ωραίο κείμενο του Σάκη Παπαδημητρίου για το Kind of Blue του Miles Davis. Σε κάποιο σημείο ανέφερε και το Bitches Brew, μία από τις συγκλονιστικώτερες από άποψη καινοτόμας εγγραφής, δουλειές του Miles. 

Θυμήθηκα πως όταν άρχιζα να ακούω τζαζ, με συνάρπαζε αυτός ο ήχος για το λόγο οτι ο ηλεκτρικός αυτός ήχος ήταν πιο κοντά στα ακούσματα που ήδη είχα και ήταν πιο κατανοητές οι κλίμακες και γενικά όλο το κόνσεπτ της δουλειάς.

Μπαίνοντας στο δισκάδικο του Ευγενίδη στην Αριστοτέλους στην ερώτηση του Μηνά ''Τι ψάχνουμε σήμερα;'' , απαντούσα ''Ηλεκτρικό Μάιλς''. 

Ο Μηνάς χαμογελούσε και εγώ ύστερα από χρόνια κατάλαβα γιατί χαμογέλαγε. Κατανοούσε το γεγονός οτι στην ηλικία που ήμουν ήταν πολύ λογικό να με ενδιαφέρει ο ηλεκτρικός ήχος περισσότερο από τον κλασσικό ήχο της τζαζ. 

Και είχε απόλυτο δίκιο. 

Με τα χρόνια να περνούν και τις χιλιάδες ώρες ακρόασης, έφτασα πολύ φυσιολογικά στο σημείο να πάρει ο ηλεκτρικό ήχος την δευτερεύουσα πραγματική του θέση.

Γεγονός είναι πάντως πως ο συγκεκριμένος δίσκος ήταν καμπή στην ιστορία της τζαζ και της μουσικής γενικώτερα. Είχε συναρπάσει ακόμη και τον Στινγκ ο οποίος δήλωσε πως ήταν ό,τι πιο κορυφαίο είχε ακούσει ποτέ. Κι είχε δίκιο. Ήταν πράγματι σημαδιακή εγγραφή που ''στοίχησε'' στον Μάιλς. Κατηγορήθηκε οτι αυτό που παίζει δεν ήταν τζαζ. Δεν είχε σημασία αυτό διότι ο Μάιλς είχε πορεία χαραγμένη και καινοτομούσε συνεχώς. Λίγο τον απασχολούσε η γνώμη π.χ του τρομπετίστα Ουίντον Μαρσάλις ο οποίος ενοχλημένος δήλωσε πως αυτό δεν ήταν τζαζ και σε λίγες μέρες έδωσε συναυλία στο Carnegie Hall με θεματολογία από τη Νέα Ορλεάνη και με το σύνθημα ''Επιστροφή στις ρίζες''. 

Ο Μάιλς όμως πορεύονταν στο πεπρωμένο του αδιαφορώντας για γνώμες που λίγο θα τον απέτρεπαν να συνεχίσει τη δημιουργική αυτή δουλειά του.

Περισσότερο από όλα τα κομμάτια του δίσκου αυτού, εκτός από το ομώνυμο κομμάτι, μου αρέσει το ''Spanish Key'' που πιστεύω εκφράζει , κατά τη γνώμη μου πάντοτε, το ύφος της δουλειάς αυτής. O Τέο Μασέρο έκανε την παραγωγή και η ηχογράφηση εγινε στα στούντιο της Columbia στη Νέα Υόρκη τον Αύγουστο του 1969. 

Πλήθος μουσικών έπαιξαν στις ηχογραφήσεις αυτές, αλλά εγώ κρατώ τον Άγγλο κιθαρίστα John McLaughlin, τον Αυστριακό πιανίστα Joe Zawinul και τον σαξοφωνίστα Wayne Shorter που τον άκουσα πριν μερικά χρόνια στη Θεσσαλονίκη.