"Go Down Moses"

 

"Στις αρχές του 19ου αιώνα (η εποχή που μας ενδιαφέρει), στα μεγαλα βαμβακοχώραφα στις όχθες του Μισισιπή, δούλευαν νέγροι απ' το πρωί ως το βράδυ. Κοιμόταν σε ξύλινες παράγκες, στο πάτωμα από χώμα. Αν εξαιρέσεις τη σχέση μητέρας-γιος, οι συγγένειες ήταν συμβατικές και ύποπτες. Είχαν όνομα, αλλά το επώνυμο δεν τους χρειαζόταν και πολύ. Δεν ήξεραν να διαβάζουν. Οι γλυκές, ψιλές φωνές τους μιλούσαν κάτι αγγλικά με μακρόσυρτα φωνήεντα. Δούλευαν στη σειρά, κυρτωμένοι κάτω απ' το καμτσίκι του επιστάτη. Αν το 'σκαγαν, άνδρες με μακριές γενειάδες καβαλούσαν όμορφα άλογα, και τρομερά λαγωνικά τους παίρναν στο κυνήγι.

Σ' ένα υπόστρωμα από ζωώδεις προσδοκίες και αφρικανικούς φόβους είχαν προσθέσει τα λόγια της γραφής: επομένως, πίστευαν στον Χριστό. Όλοι μαζί κι από τα βάθη της καρδιάς τους τραγουδούσαν: ''Go down Moses''. Ο Μισισιπής ήταν γι αυτούς  το μεγαλόπρεπο είδωλο του θλιβερού Ιορδάνη".

...

Το "Go down Moses" είναι ένα από τα πιο παλιά spiritual (θρησκευτικού περιεχομένου ύμνοι ανάμικτοι με τραγούδια που τραγουδιούνταν μουρμουριστά και συνήθως χορωδιακά) που οι αφρικανοί σκλάβοι τραγουδούσαν στον αμερικανικό Νότο, εμπνευσμένο από την εντολή του Θεού στο Μωυσή (Εξοδος 7:16) να πάει στην Αίγυπτο και να απελευθερώσει το λαό Του.

Η ερμηνεία εδώ με τον μαγικό πάντοτε Λιούις Άρμστρονγκ είναι η πιο ψυχωμένη, η πιο bluesy και η πιο jazz! Τι άλλο; Κι η τρομπέτα ''μπαίνει'' εκπληκτικά ύστερα από το υπέροχο πιάνο και κινείται ανάλαφρα  επάνω, ώς ωφείλει, στο blues τέμπο...

Go down, Moses, way down in Egypt land
Tell old Pharaoh
To let my people go.

Now when Israel was in Egypt land
(Let my people go)
Oppressed so hard they could not stand
(Let my people go)

So the Lord said:
Go down, Moses
way down in Egypt land
Tell old Pharaoh
To let my people go.

So Moses went to Egypt land
(Let my people go)
He made old Pharaoh understand
(Let my people go)

Yes the Lord said:
Go down, Moses
way down in Egypt land
Tell old Pharaoh
To let my people go.

Thus spoke the Lord, bold Moses said,
(Let my people go)
If not I'll smite your firstborn dead
(Let my people go)

Cause the Lord said:
Go down Moses
Way down in Egypt land
Tell old Pharaoh
To let my people go

Tell old Pharaoh to let my people go

Το κείμενο είναι απόσπασμα από το πεζό με τίτλο ''Ο Στυγερός λυτρωτής Λάζαρους Μορέλ'' (κεφάλαιο ''Οι άνθρωποι''), του Χόρχε Λούις Μπόρχες, σε μτφ Αχιλλέα Κυριακίδη.

Η φωτογραφία της παρτιτούρας είναι από το www.americaslibrary.gov

passatori

Μια εξαιρετική ηχογράφηση που έγινε στις 6,7 & 8 Οκτωβρίου του 1998 στο ''Teatro Verdi'' της Φλωρεντίας με τον Γκαλιανό να παίζει ακορντεόν Victoria και μπαντονέον Alfred Arnold παρέα με την ορχήστρα της Τοσκάνης, για το label της DREYFUS. 
Την ξανακούω μαγεμένος εδώ και μέρες.

Κρατώ το κομμάτι από το σιντί με τον τίτλο ''La Valse a Margaux'' που εδώ παίζεται από τον Sebastien Surel στο βιολί και τον ίδιο τον Richard Galliano στο ακορντεόν. Είναι από το κονσέρτο ''Piazzola Forever''.

Υπέροχοι...

Το στρατόπεδο συγκέντρωσης δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο...

 

...

είχε διηγηθεί στη διάρκεια του πρωινού οτι η μητέρα της διάβαζε το ημερολόγιό της στην οικογένειά της σκασμένη στα γέλια. Όταν μια φιλική κουβέντα μπροστά σ' ένα ποτήρι κρασί μεταδίδεται δημόσια απ' το ραδιόφωνο, αυτό δε μπορεί να σημαίνει παρά ένα πράγμα: οτι ο κόσμος έχει μεταβληθεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Η Τ. χρησιμοποιούσε τη λέξη αυτή από τα παιδικά της χρόνια σχεδόν, για να εκφράσει την ιδέα που είχε για τη ζωή της μέσα στην οικογένειά της. Το στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι ένας κόσμος όπου διαρκώς ζει ο ένας πάνω στον άλλο, μέρα νύχτα. Οι σκληρότητες κι η βία δεν είναι παρά μόνο μια δευτερεύουσα και καθόλου απαραίτητη όψη τους. Το στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι η απόλυτη εξαφάνιση της ιδωτικής ζωής. Ο Π., που δεν ήταν καν ασφαλής στο σπίτι του όταν μιλούσε μ΄ένα φίλο μπροστά σ' ένα ποτήρι, ζούσε (χωρίς αμφιβολία, ήταν το μοιραίο του σφάλμα!) μέσα σ' ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η Τ. όταν έμενε στης μητέρας της, ζούσε σ' ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Από τότε γνώριζε οτι το στρατόπεδο συγκέντρωσης δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο, τίποτα που να πρέπει να μας εκπλήσσει, αλλά κάτι δεδομένο, θεμελιώδες, κάτι στο οποίο ερχόμαστε στον κόσμο και από το οποίο δεν μπορούμε να δραπετεύσουμε παρά μόνο με μια υπέρτατη επιστράτευση όλων των δυνάμεών μας.

Από το συγκλονιστικό μυθιστόρημα "Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Είναι" του Μίλαν Κ. σε μετάφραση Κατερίνας Δασκαλάκη για τις εκδόσεις της "Εστίας".

Η ψυχή του πλήθους

8

...

"Τον Γ. ανέκαθεν τον κυρίευε φρίκη στην ιδέα οτι οι παθητικοί θεατές θα είναι πάντα πρόθυμοι να ακινητοποιήσουν το θύμα την ώρα της εκτέλεσης. Γιατί με τον καιρό ο δήμιος έγινε πρόσωπο κοντινό, οικείο, ενώ ο καταδιωκόμενος μυρίζει αριστοκρατία. Η ψυχή του πλήθους, που κάποτε ταυτιζόταν με τους εξαθλιωμένους καταδιωκόμενους, σήμερα ταυτίζεται με την εξαθλίωση των διωκτών.

Γιατί στον αιώνα μας διωγμός του ανθρώπου είναι ο διωγμός των προνομιούχων: αυτών που διαβάζουν βιβλία ή έχουν σκύλο." 

Από το αριστουργηματικό "Το βαλς του αποχαιρετισμού" του Μίλαν Κ. σε μετάφραση του Γ.Η.Χάρη και τις εκδόσεις της "Εστίας". Η φωτογραφία είναι από το www.yannisharis.blogspot.com που είναι το μπλογκ του μεταφραστή Γιάννη Η. Χάρη.

Με το Βαλς του αποχαιρετισμού αποχαιρέτησε ο Μίλαν Κούντερα τη χώρα του, καθώς ήταν το τελευταίο έργο που έγραψε εκεί προτού εγκατασταθεί μόνιμα στη Γαλλία.

Ralph's Boogie

 

Το πιο αγαπημένο μου κομμάτι από τον ασυναγώνιστο Ray Brown. Εκπληκτική εκτέλεση με τον ίδιο τον Ρέυ στο μπάσο, τον Gene Harris στο πιάνο, (στα τύμπανα οι μυημένοι θα ανακαλύψουν τον εξαιρετικό Jeff Hamilton), όπου συνεργάστηκε με τον υπέροχο τενόρο σαξοφωνίστα Ralph Moore στη συγκεκριμένη ηχογράφηση, απ΄όπου και ο τίτλος του κομματιού που είναι σύνθεση του ίδιου του Μπράουν. 

Το σιντί κυκλοφόρησε σε περιορισμένα αντίτυπα (Limited Edition) με τον τίτλο RAY BROWN TRIO WITH RALPH BOOGIE / MOORE MAKES 4/ CONCORD το 1991. Στη δισκοθήκη μου το έχω από τη συλλογή για το label της Concord με τον τίτλο ''Ray Brown/The best of the Concord years''.

Compulsion

 

Φόρος τιμής, με αυθεντική bebop, από το σεξτέτο του Μάιλς Ντέιβις στον τόπο εξέλιξης και εδραίωσης της bebop και ουσιαστικά της σύγχρονης τζαζ ,που ξεκίνησε από το Minton's Playhouse του Χάρλεμ και έφτασε μέχρι τα μαγαζιά της 52ης Οδού κι από εκεί σε όλο τον κόσμο. 

Ηχογράφηση στις 30 Ιανουαρίου 1953 στο πασίγνωστο Birdland, όπου o Miles Davis παίζει τρομπέτα, θεικό άλτο ο Charlie Parker (με το λευκό επιστόμιο στο άλτο του) και ο  Sonny Rollins, ενώ μαζί είναι ο  Percy Heath στο μπάσο, ο Walter Bishop στο πιάνο, και ο  απίστευτος  Philly Joe Jones στα τύμπανα