Satchmo και σουινγκάτα Dippermouth Blues

Πριν από λίγες μέρες η αγαπημένη φίλη Άννα Μπ., μου χάρισε μια συλλογή ένθετη κάποιας εφημερίδας (RN),που αποτελούνταν από δύο σιντί αφιερωμένα στον Louis Armstrong.

Ομολογώ (συμφωνώντας με αγαπημένο τζαζίστα φίλο που τα ακούγαμε παρέα στο φαρμακείο σε απαγορευτικά ντεσιμπέλ για το χώρο) πως δε θα αγόραζα σιντί με L.A επειδή υπάρχουν διάσπαρτα τα κομμάτια του στη συλλογή μου, και κάτι που δεν είναι προς τιμή μου, παρά τα χιλιάδες σιντί της δισκοθήκης μου.
Με μάγεψε για πολλοστή φορά  ο υπέροχος τρομπετίστας και ένας από τους πυλώνες της μουσικής που λέγεται τζαζ. Τα σιντί είναι υπέροχα. Μαγικές σουίγκ νότες σκορπίζονται εδώ και μέρες στον αέρα, τόσο από την τρομπέτα του Λιούις,όσο και από τα τρομπόνια και τα κλαρινέττα της μπάντας. Ακούω συνεχώς εδώ και σχεδόν δεκαπέντε μέρες τα τριανταεπτά κομμάτια από το πρωί μέχρις το κλείσιμο.

Μπαίνοντας  δε χτες ο Άγγελος μου λέει χαρούμενος πως στο θέατρο του Badminton παίζει αυτές τις μέρες μεγάλο αφιέρωμα στον Fats Waller  τον υπέροχο πιανίστα, τροβαδούρο, και ό,τι άλλο βάζει ο νους, και καλό θάταν να βρισκόμασταν εκεί. 

Οπότε βάζω να ακούσουμε αμέσως από τη χαρισμένη συλλογή το ''Dipper Mouth Blues'' και του λέω πως κάτι τέτοιο δεν θα ακούσουμε;

Ηχογράφηση του 1957 στη Νέα Υόρκη σαν σήμερα (!) στις 25 Ιανουαρίου στο κομμάτι αυτό που είναι μια σύνθεση του Joe "King" Oliver. Στο σιντί που ακούω εγώ είναι από το LP του Louis Armstrong με τίτλο ''SUGAR FOOT STOMP'' για το label της VERVE σε remastering του 1983. Eίναι πιό σουιγκάτη από αυτή της Νέας Υόρκης όπου και το σκάτινγκ του Σάτσμο δίνει και παίρνει.

Ας το απολαύσουμε....είναι πράγματι μαγικό και μάλιστα στο κλίμα του swing-blues που σημάδεψε τη χρυσή κι αγαπημένη εποχή της τζαζ πριν τη bebop. 
Τη σχέση του με τον ''King'' Oliver (''papa'' Joe τον προσφωνεί...) την περιγράφει στην αρχή του βίντεο με την υπέροχα βραχνή φωνή του και με τη συνοδεία νοσταλγικού πιάνου.

Δυο γύφτισσες που τρώγονταν...

Από το blog του φίλου Κώστα αντιγράφω:

http://whitesnow17.blogspot.com/2010/04/blog-post_27.html

 

Άκουσα δίπλα τις φωνές και τα μαλώματα

από δυο γύφτισσες που τρώγονταν

με το ποιάς τα μακριά μαλλιά είναι πιο λαμπερά και όμορφα

Και ξέχασαν το φαγητό στο φούρνο

και μείναν νηστικοί και αφάγωτοι οι άνθρωποι τους

και έπεσε θυμός πολύς και τιμωρία που κουρεμένες γουλί τις ήθελε.

Κι ούτε που μάθαμε ποιάς γύφτισσας ήταν τα πιο όμορφα μαλλιά.

Anthropology

 

Την πασίγνωστη επιτυχία των D.Gillespie-C.Parker παίζει στο Cafe-Montmartre της Κοπενχάγης το τρίο του υπέροχου πιανίστα της bop Bud Powell, που αποτελείται από τον ίδιο στο πιάνο, τον Niels Petersen στο μπάσο και τον Jorn Eldiff στα τύμπανα.

 

Εξαρτημένος από την ηρωίνη, ευαίσθητος όσο δε μπορεί να φανταστεί κανείς και ευάλωτος στη σκληρότητα της καθημερινότητας όπως τη βίωναν τότε οι μαύροι μπόμπερ τζαζίστες στη ρατσιστική Αμερική. Κλειστός χαρακτήρας, βουτηγμένος στα ναρκωτικά, μας άφησε παρακαταθήκη υπέροχες μουσικές και απίστευτες εκτελέσεις που ξεχειλίζουν το άφταστο ταλέντο του, φεύγοντας από τη ζωή στα σαρανταδύο του χρόνια το 1966.

Κάποτε σε μια περιοδεία του με τον Μονκ, σε έφοδο της αστυνομίας στο αυτοκίνητό τους, ο Τελόνιους τσέπωσε τα σκονάκια, με αποτέλεσμα να την πληρώσει ο ίδιος γλυτώνοντας τον Bud από βέβαιη καταδίκη που θα σήμαινε και πλήρη καταστροφή του.
Διάχυτο το bop feeling στο παίξιμο του τρίο και στα χτυπήματα του Βud. Η bassline εκπληκτική δίνει τη δυνατότητα στον πιανίστα να σολάρει και κάποια μαγικά φευγαλέα χτυπήματα του ντράμερ στη κάσα ,αν τα διακρίνει κανείς, απογειώνουν την αίσθηση της εκτέλεσης.