Ray Brown - "The Best of the Concord years"

Γεννημένος στην Πενσυλβάνια των ΗΠΑ ο Raymond Mathews κατά κόσμον Ray Brown, ξεκινά στα οκτώ του χρόνια να παίζει πιάνο, ενώ λόγω της κενής θέσης της ορχήστρας του σχολείου όπου πήγαινε αναγκάστηκε να παίξει μπάσο.

Στα είκοσί του πηγαίνει στη Νέα Υόρκη όπου γνωρίζεται με όλη την αφρόκρεμα της τζαζ της εποχής εκείνης: Ντίτζυ Γκιλέσπι, Αρτ Τέιτουμ, Τσάρλι Πάρκερ.

Την περίοδο 1946-51 έπαιξε με τον Ντίζυ, τον Μίλτ Τζάκσον (των MJQ), την Ella Fitzerald (που υπήρξε και γυναίκα του από το 1948 μέχρι το 1952) κ.ά.

Υπήρξε μέλος του Oscar Peterson trio για δεκαπέντε χρόνια. 

Στα τέλη του '60 πηγαίνει στο Λος Αντζελες, όπου εργάζεται για ένα διάστημα και σαν μάνατζερ των MJQ(!) καθώς και του Quincy Jones(!),ενώ τη δεκαετία του '80 προσπαθεί να ραφινάρει το προσωπικό στυλ του δικού του τζαζ τρίο. Τρίο στο οποίο εμφανίζονται οι πιανίστες Benny Green, Geoff Keezer καθώς και οι ντράμερς Jeff Hamilton και Greg Hutsinson. Στο τρίο του συμμετείχε για χρόνια ένας εκπληκτικός πιανίστας ο Gene Harris με τον οποίο μας έδωσε ηχογραφήσεις άφταστης γοητείας και απίστευτης τζαζ αίσθησης. Μπλούζυ ήχοι , δυνατό αριστερό χέρι, δυνατά και μελωδικά χτυπήματα με το δεξί, ήταν ο ιδανικός πιανίστας νομίζω που θα μπορούσε να παρακολουθήσει τον πληθωρικό Ρέυ.

Ηχογραφεί για χρόνια με την Concord και στη συνέχεια με την Telarc.

Αξίζει να αναφέρουμε εδώ πως ο Ρέυ Μπράουν το 1990 "ανακάλυψε" την Diana Krall σε κάποιο εστιατόριο του Nanaimo. Βέβαια στη συνέχεια η Krall παντρεύτηκε τον Elvis Costello και δε χρειάστηκε παραπάνω βοήθεια!

Συνέχισε τις περιοδείες του μέχρι και τον Ιούλιο του 2002 όπου ο θάνατος τον βρήκε στην διάρκεια ενός υπνάκου, ενώ περίμενε να εμφανιστεί σε συναυλία στην Ινδιανάπολη.

Εγώ προσωπικά επιλέγω την περίοδο που έπαιζε στο τρίο του Oscar Peterson, καθώς και την περίοδο όπου στο τρίο του είχε πιανίστα τον Gene Harris (μαζί στο Summertime στο βίντεο που ακολουθεί). Λαμπερή τζαζ, πανταχού παρούσα η "μήτρα" του μπλουζ ήχου, δυνατά συναισθήματα στον αέρα, υπέροχο feeling και μοναδικός ρυθμός σε όλες τις ηχογραφήσεις. Μπάσο που κυριολεκτικά καθηλώνει τον ακροατή. Θεωρώ πως είναι ίσως (πλην του Charlie Mingus πιθανόν) ο πιο αναγνωρίσιμος ήχος ,από τα πρώτα χτυπήματα, μπάσου.

Το διπλό σιντί Ray Brown-"The best of the Concord years"  που κυκλοφόρησε στις 20 Νοεμβρίου του 2002 για το label της Concord Jazz, είναι ένα κυριολεκτικά εκπληκτικό δείγμα του ταλέντου του. Το άκουσα άπειρες φορές και είναι σαν να το ακούω πάντα για πρώτη φορά. Θυμάμαι κάποια φορά που είπα στο Λάκη τον Τζήμκα οτι άκουγα πριν τον συναντήσω τον Ρέυ Μπράουν μου είπε: -"Εγώ αυτό το σιντί το άκουγα δύο μήνες συνεχώς, τόσο μου είχε αρέσει". 

Οι τίτλοι των κομματιών των δύο σιντί υπάρχουν εδώ για όσους θέλουν να τα ''κατεβάσουν'' και δε θέλουν να αγοράσουν το διπλό σιντί : http://www.emusic.com/album/Ray-Brown-Ray-Brown-The-Best-Of-The-Concord-Years-MP3-Download/10736209.html

Γιάννης Η. Χάρης: καινούριος Κούντερα και ολίγη μεταφραστική κουζίνα

Γιάννης Η. Χάρης: καινούριος Κούντερα και ολίγη μεταφραστική κουζίνα

Κείμενο με γλωσσικό προσανατολισμό, του μεταφραστή του Γιάννη Η.Χάρη με θέμα το νέο του βιβλίο "Un Recontre"  μεταφρασμένο στα ελληνικά με τίτλο "Συνάντηση" από τις εκδόσεις της ΕΣΤΙΑΣ.

Η πρόταση επάνω από τη φωτογραφία του βιβλίου είναι σύνδεσμος που οδηγεί στο μπλογκ (και το ίδιο το κείμενο φυσικά) του μεταφραστή.

Το βιβλίο το είχα στα χέρια μου το μεσημέρι της Τετάρτης (αφού η αγωνία μου είχε αναιρεθεί από την απάντηση της ευγενέστατης κυρίας Εύης Καραιτίδη των εκδόσεων της ΕΣΤΙΑΣ) , ενώ το διαβάζω τώρα για δεύτερη φορά.

"Sketches of Spain"- Miles Davis

"Να σας εξηγήσω τώρα πως ξεκίνησε αυτή η ιστορία. Το 1959 ήμουνα στο Λος Αντζελες και πήγα να δω ένα φίλο μου, τον Τζο Μοντραγκόν, ένα σπουδαίο μπασσίστα των στούντιο, που έμενε στο Σαν Φερνάντο Βάλλευ. Ο Τζο ήταν ένας ισπανόφωνος Ινδιάνος από το Μεξικό, πολύ ωραίος άντρας. Όταν πήγα σπίτι του, μου έβαλε ένα δίσκο, το Concierto de Aranjuez του Ισπανού συνθέτη Χοακίν Ροντρίγκο, και μου είπε: "Ακου το αυτό εδώ Μάιλς. Μπορείς να το κάνεις κι εσύ!"

Κάθομαι λοιπόν κι ακούω και κοιτάω τον Τζο και σκέφτομαι, ρε γαμώ το,αυτές οι μελωδίες είναι πολύ δυνατές. Από εκείνη κιόλας τη στιγμή πήρα την απόφαση να τις ηχογραφήσω πάση θυσία, γιατί είχαν αποτυπωθεί βαθιά μες το μυαλό μου. Οταν γύρισα στη Νέα Υόρκη, τηλεφώνησα στο Γκιλ(*), το συζήτησα μαζί του και του έδωσα ένα αντίτυπο του δίσκου, για να μου πει τι θα μπορούσαμε να κάνουμε κατά τη γνώμη του. Κι εκείνου του άρεσε, αλλά μου είπε οτι χρειαζόταν κι άλλα κομμάτια για να γεμίσει ένα άλμπουμ. Βρήκαμε ένα δίσκο με μουσική των Ινδιάνων του Περού και αυτοσχεδιάσαμε πάνω στη μουσική αυτή. Ήταν το κομμάτι "The Pan Piper" του δίσκου.

Ύστερα πήραμε το ισπανικό εμβατήριο "Saeta", που τραγουδιέται στην Ισπανία τη Μεγάλη Παρασκευή σ' ένα είδος θρησκευτικής λιτανείας. Στο κομμάτι "Saeta" του δίσκου, οι τρομπέτες (**) παίζουν το εμβατήριο όπως ακριβώς το παίζανε στην Ισπανία."(***)

Ετσι μας μιλά ο Μάιλς για τον υπέροχο , και πρωτοποριακό του βέβαια ,δίσκο "Sketches of Spain", ηχογραφημένο το 1960 για το label της Columbia.

Σαέτα θα πει βέλος και είναι ένα ανδαλουσιάνικο τραγούδι, από τα πιο παλιά είδη. Τραγουδιέται χωρίς τη συνοδεία μουσικών οργάνων συνήθως στις θρησκευτικές τελετές της Μεγάλης Εβδομάδας στη Σεβίλλη και εξιστορεί τα πάθη του Χριστού. Στη διάρκεια της λιτανείας η γυναίκα που το τραγουδάει στέκεται πάνω σε ένα μπαλκόνι και στηριγμένη στο κάγκελο παρακολουθεί την πομπή που έχει σταματήσει κάτω από το μπαλκόνι της όσο διαρκεί το τραγούδι.

Ο Μάιλς έπρεπε να "βγάλει" αυτή τη φωνή με την τρομπέτα του. Ετσι λοιπόν η δική του φωνή στην τρομπέτα έπρεπε να είναι χαρούμενη και λυπημένη ταυτόχρονα, πράγμα δύσκολο στο να επιτευχθεί.

Πάντως η μεγαλύτερη δυσκολία που συνάντησε ο Μάιλς , όπως ομολογεί ο ίδιος τουλάχιστον, στο "Sketches of Spain" ήταν οτι έπρεπε να βγάλει στην τρομπέτα όλα τα φωνητικά μέρη και μάλιστα του ελεύθερου αυτοσχεδιασμού.

"Γιατί όταν έχεις να κάνεις με αραβικές κλίμακες, μ' εκείνες τις καθαρά αφρικανικές κλίμακες που ελίσσονται φιδίσια και πηγαίνουν πέρα δώθε, είναι σα να βρίσκεσαι στο Μαρόκο και η μεγαλύτερη δυσκολία στην όλη υπόθεση ήταν οτι εγώ δεν μπορούσα να το παίξω αυτό περισσότερο από μία ή δύο φορές. Αν παίξεις ένα τέτοιο κομμάτι τρεις τέσσερις φορές χάνεις  το φήλιγκ που θέλεις να βγάλεις" μας λέει.

Το άλμπουμ το 2003 κατέλαβε την 356η θέση στη λίστα με τα σημαντικότερα άλπουμ όλων των εποχών από το περιοδικό Rolling Stone.

(*) Γκιλ είναι ο Gil Evans, ο ενορχηστρωτής και συνθέτης της συγκεκριμένης ηχογράφησης. Είναι και ο τύπος που παρακολουθούσε τους μουσικούς στα κλαμπ ντυμένος άψογα τρώγοντας ραπανάκια , τα οποία έβγαζε από τις τσέπες του μπάγκυ παντελονιού του!

(**) Οι μουσικοί του άλμπουμ ακολουθούν:

Miles Davis — flugelhorn, trumpet
Gil Evans — arranger, conductor
Ernie Royal — trumpet
Bernie Glow — trumpet
Louis Mucci — trumpet
Taft Jordan — trumpet
Dick Hixon — trombone
Frank Rehak — trombone
Jimmy Buffington — French horn
John Barrows — French horn
Earl Chaplin — French horn
Jimmy McAllister — Tuba
Al Block — Flute
Eddie Caine — Flute
Romeo Penque — oboe
Harold Feldman — clarinet, oboe
Danny Bank — bass clarinet
Jack Knitzer — bassoon
Janet Putnam — harp
Paul Chambers — bass
Jimmy Cobb — drums
Elvin Jones — percussion
Jose Mangual — percussion.

(***) ΜΑΙΛΣ-αυτοβιογραφία εκδ. "σέλας"